ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 855 อย่าขยับ / ตอนที่ 856 นักพรตหน้าโง่สมควรตาย

ตอนที่ 855 อย่าขยับ / ตอนที่ 856 นักพรตหน้าโง่สมควรตาย
ตอนที่ 855 อย่าขยับ

หลุมฝังศพประเภทนี้อย่างมากที่สุดก็ค่อนข้างสกปรกและมีพลังชั่วร้ายอยู่บ้างเท่านั้น แต่ตอนนี้ทางเข้าสุสานก็เปิดออกแล้ว และมันก็นำไปสู่ห้องที่ฝังศพทันที กลิ่นอายที่ไม่สะอาดก็สามารถระบายออกมาได้เล็กน้อย

หากไม่สามารถเข้าไปได้ เซี่ยเฉียวก็ควรรับรู้ได้เช่นกัน

ในเมื่อรัชทายาทจะเข้าไป โจวเว่ยจงจึงไม่วางใจหากเขาไม่ได้ติดตามไปด้วย

“สุสานนี้เล็กเกินไป เจ้ารอข้างบนเถอะ ขุนนางเซี่ยก็อยู่ด้วย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยตรงไปตรงมาทันที จากนั้นเขาก็ตามหลังเซี่ยผิงกั่งลงไปด้านล่าง

“…” โจวเว่ยจงยื่นมือออกไปด้วยความงุนงงเล็กน้อย

มีเซี่ยผิงกั่งก็พอแล้ว?

เขาต่างหากที่เป็นหัวหน้าองครักษ์ติดตามตัวรัชทายาท!?

ตั้งแต่ฝ่าบาทมีเซี่ยผิงกั่งก็ไม่เห็นองครักษ์อย่างพวกเขาอยู่ในสายตาอีกต่อไป!

เซี่ยเฉียวย่อมต้องติดตามลงไปด้วยอยู่แล้ว

“ผ่าบาทตามลงมาทำไมพ่ะย่ะค่ะ สถานที่แบบนี้ก็สมควรจะให้ลูกน้องลงมาสำรวจเสียก่อน มีอย่างที่ไหนให้เจ้านายลงมาใต้ดิน แล้วให้ลูกน้องคอยอยู่ข้างบน? ไร้ระเบียบไปหน่อยแล้วกระมัง” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าแปลกประหลาดหลังจากที่เขาลงไปถึงข้างล่างแล้วกันไปเห็นว่าใครตามมา

ทางเข้าสุสานมีขนาดใหญ่จึงมีแสงสว่างส่องเขาไม่น้อย ดังนั้นภายในจึงไม่มืด

และเพดานสุสานนี้ก็ไม่สูง เซี่ยผิงกั่งจึงต้องค้อมตัวพูดหลังจากที่ลงมาแล้ว

“เจ้าแค่ทำงานไปก็พอ” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขามาก

เซี่ยผิงกั่งจึงต้องหุบปาก

สุสานที่พวกเขาเข้าไปนั้นเรียบง่ายมาก มีเพียงไหดินเผาจำนวนหนึ่ง ไม่มีทองแดงหรือเงิน แม้แต่ไหก็ยังแตกหักไปมากแล้ว และไม่เห็นของมีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย

“สุสานนี้น่าสนใจจริงๆ ไหแตกแบบนี้ ของข้างในคงมีคนเอาไปแล้วใช่ไหม แต่หลุมฝังศพที่ถูกขโมยกลับถูกปิดผนึกไว้อย่างดี ดูเหมือนว่ามีหัวขโมยพวกนี้จะมีน้ำใจอยู่มากทีเดียว?” เซี่ยผิงกั่งเสียดสีเล็กน้อย

“น่าเสียดายที่ตอนปิดผนึกไม่ได้ทำให้ดี มีน้ำรั่วซึมที่ทางเข้าถ้ำ พลังหยินที่นี่รุนแรงมาก ข้าคาดว่าโลงศพคงถูกแช่น้ำจนผุผังเสียแล้ว” เซี่ยเฉียวกวาดตามอง

สิ่งที่นางให้ความสนใจมากกว่าคือของรักของหวงที่วิญญาณตนนั้นพูดถึง

ของรักของหวงที่ว่านี้ไม่น่าจะหมายถึงเห็ดหลินจือเลือด แต่มันจะเป็นอะไรได้?

เซี่ยเฉียวไม่ค่อยเข้าใจ

เซี่ยผิงกั่งสาวเท้าเขาไปในห้องฝังศพข้างๆ แล้ว

มันเป็นห้องฝังศพหลักซึ่งใหญ่กว่ามาก แต่อยู่ในตำแหน่งที่ต่ำกว่าเล็กน้อย ทำให้น้ำสีดำๆ ท่วมขังที่พื้นด้านล่าง โลงศพยังผุผังจนแตกแยกออกเป็นชิ้นๆ โครงกระดูกลอยอยู่บนน้ำ กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนประกอบกับภาพอันน่าตกใจนี้เกือบทำให้เซี่ยเฉียวอาเจียนออกมาแล้ว

นางรอบรู้และเห็นมามาก แค่นี้…ไม่เป็นไร!

เซี่ยเฉียวปิดจมูกเบาๆ จากนั้น……

“พี่…คุณชายเซี่ย อย่าขยับ” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็ตะโกนออกมาพลางยื่นมืออกไปห้ามเซี่ยผิงกั่งไว้

“ข้าไม่ได้โง่นะ น้ำสกปรกนองเต็มพื้นอย่างนี้ เหยียบลงไปก็บ้าสิ แต่ข้าเห็นว่าตรงนั้นยังมีห้องที่ต่ำลงไปอีก…” เซี่ยผิงกั่งชี้เข้าไปข้างใน

“ตรงนั้นน่าจะเป็นของอย่างอื่นที่ฝังไปพร้อมกับเขา อย่างเช่นพวกสัตว์อะไรทำนองนั้น” เซี่ยเฉียวเหลือบมองแล้วให้คำตอบแก่เขา จากนั้นนางก็ชี้ไปที่น้ำสีดำ “อย่าได้แตะต้องน้ำนี่ ไม่อย่างนั้นจะป่วย”

“ร้ายกาจอย่างนั้นเชียว?” ข้าไม่เชื่อ

แน่นอนแม้ว่าเขาจะไม่เชื่อ แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะหาเหาใส่หัว

“ดูเหมือนว่าจะมีอะไรอยู่บนโครงกระดูก” จ้าวเสวียนจิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย

เซี่ยเฉียวพินิจพิจารณาและพบว่ามันเป็นแถบผ้าสีเหลืองที่วาดยันต์เอาไว้ซึ่งเลอะเลือนไปบ้างแล้ว

นางจ้องมองไปที่ผนังสุสานรอบๆ มากขึ้น บนผนังนั้นมีลวดลายแปลกๆ วาดไว้ และยังมีอะไรห้อยอยู่ที่มุมทั้งสี่ นอกจากนี้ ตรงกลางสุสานในห้องชั้นบนยังมี…หุ่นไม้รูปคนแขวนอยู่ด้วยหนึ่งตัว

“มันคือ…ศพหุ่นเชิด” เซี่ยเฉียวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “มิน่าวิญญาณพวกนั้นจึงได้บอกว่าท่านเซียนผู้นั้นร้ายกาจ…”

ก่อนจะสิ้นเสียงพูดของเซี่ยเฉียว วิญญาณร้ายที่น่ากลัวจนขนหัวลุกก็ลอยออกมาจากในห้องอื่น

ตอนที่ 856 นักพรตหน้าโง่สมควรตาย

วิญญาณนี้…ถือกำเนิดออกมาได้น่ากลัวขั้นสุด

วิญญาณธรรมดาทั่วไปจะรักษารูปลักษณ์เมื่อตอนตายไว้ นอกจากนี้ หากจะให้พูดเกินจริงไปสักหน่อย แม้ว่าวิญาณเหล่านั้นจะไม่น่ามอง แต่ก็พอจะมองออกว่าเป็นคนคนหนึ่ง

แต่วิญญาณที่อยู่ตรงหน้านี้ยังดูน่าเกลียดน่ากลัวกว่าโครงกระดูกที่ลอยอยู่บนพื้นเสียอีก

กระดูกบางๆ ผมลีบแห้งอยู่เหนือหน้าปากที่เป็นรู ใบหน้าเน่าเปื่อย เนื้อหนังคล้ายจะหลุดออกมา แต่ก็ยังเกาะติดอยู่ได้ และมีรอยแยกประมาณหนึ่ง…

รูปร่างเขาไม่สูง ร่างกายส่งกลิ่นเหม็นชวนอาเจียน มีเชือกเส้นหนึ่งแขวนไว้ที่หน้าอก บนเชือกมีกะโหลกของสัตว์เล็กๆ สองตัวที่มองไม่ออกว่าเป็นตัวอะไรห้อยอยู่

นางไม่เคยเห็นวิญญาณที่ผอมบางขนาดนี้มาก่อน ราวกับว่าตอนที่ยังมีชีวิตเขามีแต่หนังหุ้มกระดูกกระนั้น

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือข้างหลังของเขามีหุ่นไม้รูปคนขนาดใหญ่

หุ่นไม้นั้นไม่มีตาและจมูก แต่กลับมีพลังชั่วร้ายรุนแรงมาก ซึ่งแปลกมากจริงๆ

“ท่านพี่มองเห็นอะไรหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งรีบเอ่ยถามทันทีที่เห็นว่าสายตาของเซี่ยเฉียวจับจ้องไปที่จุดเดียว

เซี่ยเฉียวพยายามฉีกยิ้มที่แข็งทื่อเล็กน้อยออกมา “มันก็เป็น…วิญญาณที่อัปลักษณ์จนน่าตกใจ ยังมีลิ่วล้อหุ่นไม้ข้างหลังเขาด้วย”

“หุ่นไม้?” เซี่ยผิงกั่งชี้ไปยังหุ่นไม้รูปคนขนาดเท่าฝ่ามือที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ “อันนั้น? เฮอะ”

“ไม่ใช่ มันเป็นหุ่นไม้ที่ใหญ่พอๆ กับเจ้า” รอยยิ้มของเซี่ยเฉียวดูฝืดฝืนเป็นพิเศษ

เซี่ยผิงกั่งอ้าปากเล็กน้อยและมองเซี่ยเฉียวรู้สึกเห็นอกเห็นใจอย่างที่หาได้ยาก

“ปรมาจารย์โม่ลำบากแล้ว” เซี่ยผิงกั่งพูดจบก็ถอยหลังไปทันที “ข้าไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้ ไม่ขวางทางท่านจะดีกว่า…”

เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขาทันที

ส่วนในเวลานี้ ใบหน้าของวิญญาณตนนั้นแสดงอารมณ์โกรธออกมา ผิวหนังชิ้นนั้นยิ่งสั่นไหวมากขึ้นกว่าเดิม เซี่ยเฉียวเห็นแล้วก็อยากจะยื่นมือออกไปดึงชิ้นส่วนที่เกินนั้นออกมา!

“เจ้าพวก…แมวป่าสมควรตาย…กล้าบุกรุกเข้ามาในสุสานของข้า…เฮอะ”

เสียงของวิญญาณนั้นก็ไม่น่าฟังเอาเสียเลย

บนร่างวิญญาณของเขาไม่มีอะไรที่เป็นชิ้นดีเลยสักนิด!

เซี่ยเฉียวเห็นวิญญาณเช่นนี้แล้วก็รู้สึกว่า…พอนางตายไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้อง…งดงามให้ได้!

เซี่ยเฉียวชักกระบี่ออกมา

“บอกมาดีๆ ว่าเจ้าทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ข้าจะได้ให้เจ้าหายไปอย่างรวดเร็วเรียบง่ายหน่อย ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องตายด้วยอสนีบาต[1] และไฟนรก” เซี่ยเฉียวท่าทางจริงจัง คำพูดของนางแทบจะทำให้เซี่ยผิงกั่งสำลัก

เขาเองก็มองไม่เห็นวิญญาณ ดังนั้นสิ่งที่เขาเห็นก็คือปรมาจารย์โม่กำลังพูดอยู่กับอากาศว่างเปล่า ในใจจึงอดรู้สึกสนุกขึ้นมาเสียไม่ได้

โดยเฉพาะเมื่อร่างเล็กๆ ของปรมาจารย์นี้ไม่แข็งแรงพอจริงๆ จนทำให้ดูเหมือนเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่อยากจะอวดพลังและพูดจาโหดเหี้ยม

“ฮ่าๆ…นักพรตหน้าโง่สมควรตาย” วิญญาณตนนั้นราวกับได้ยินเรื่องตกลงขบขับจึงได้ทำท่าทางรังเกียจเซี่ยเฉียวออกมา

เขาพูดเสร็จก็ยกมือขึ้น

ในมือของเขามีดาบที่เต็มไปด้วยไอชั่วร้ายคำมืดปรากฏขึ้น แล้วเขาก็ยกมันฟันไปทางเซี่ยเฉียว!

เซี่ยเฉียวยกกระบี่ไม้ท้อรับไว้ทันที!

ไอชั่วร้ายดำมืดนั้นกลับเหมือนโคลนที่ไม่สามารถสลัดออกได้ มันเกาะติดกับกระบี่ไม้ท้อของเซี่ยเฉียวทีละน้อย มันคลืบคลานไปตามกระบี่ไม้ท้อแล้วเข้าใกล้มือของเซี่ยเฉียวไปทุกที

“แค่กระบี่ไม้ท้อโง่ๆ อันหนึ่งก็กล้าลองดีกับข้าแล้ว!? น่าขัน!” หลังจากที่เขาพูดจบพลังทั่วร่างก็เพิ่มขึ้น หุ่นไม้ที่อยู่ข้างหลังเขากลับยืดหยุ่นคล่องแคล่วนัก มันเคลื่อนไหวเหมือนกับเขาทุกประการ

ศพหุ่นเชิดต่อให้เป็นวิญญาณก็เป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น

สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ ไม่ใช่วิญญาณที่อยู่ข้างหน้า แต่เป็นหุ่นไม้ที่อยู่ข้างหลังเขา!

และหุ่นไม้นี้…

เป็นไปไม่ได้เลยที่ทายาทของเขาจะเป็นคนเอามาไว้ที่นี่ มีเพียงนักพรตชั่วเท่านั้นที่จะใช้ของแบบนี้!

เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นว่าไอชั่วร้ายนั้นใกล้จะตกลงมาที่มือของตนเอง นางจึงทิ้งกระบี่ไม้ท้อทันที

ไอสีดำกระแทกเข้ากับหน้าผากของเซี่ยเฉียวโดยตรง

อย่างไรก็ตาม มันกลับถูกพลังสะอาดสายหนึ่งกระแทกออกไป เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้รับอันตรายใดๆ

ยันต์ในอกเสื้อของเซี่ยเฉียวถูกทำลายไปจำนวนหนึ่ง

[1] อสนีบาต ฟ้าผ่า