ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 731 ชีวิตข้าขมขื่น / ตอนที่ 732 รับผลประโยชน์

ตอนที่ 731 ชีวิตข้าขมขื่น / ตอนที่ 732 รับผลประโยชน์
ตอนที่ 731 ชีวิตของข้าขมขื่น

พออวี๋เซียนพูดจบ เซี่ยผิงกั่งที่เพิ่งรับจดหมายมาก็ตกตะลึงไปในทันที

“ใครนะ โจวเว่ยจง?” เซี่ยผิงกั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับอยากจะกินคน เซี่ยเฉียวเองก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

อวี๋เซียนกลับไม่ได้ตกใจกับท่าทีของพวกเขา แต่กลับพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ถูกต้อง โจวเว่ยจงเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า เพียงแต่…เราไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปีแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าก็ได้ทราบข่าวคราวของเข้าบ้างทางจดหมาย แต่ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกว่าปีมาแล้ว ตอนนี้เขายังเป็นองครักษ์ของรัชทายาทอยู่หรือไม่ ข้าก็ไม่แน่ใจนัก”

เมื่อได้รับการยืนยันเช่นนั้น เซี่ยผิงกั่งก็ดีใจมาก

“นึกไม่ถึงว่าเราสองคนจะมีวาสนาต่อกันเช่นนี้!” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะอย่างมีความสุข “ข้าไม่เพียงแต่รู้จักโจวเว่ยจงเท่านั้น เจ้าก็รู้นี่ว่าข้าติดตามทำงานกับรัชทายาทอยู่ ส่วนโจวเว่ยจงก็เป็นหัวหน้าองครักษ์ของรัชทายาท ข้ามักจะได้ใช้เวลาอยู่กับเขาบ่อยๆ สนิทกันจนแทบจะใส่กางเกงกันได้แล้ว! เจ้าเป็นน้องชายของเขาก็ถือว่าเป็นน้องชายของข้าด้วยเหมือนกัน!”

เซี่ยผิงกั่งมีความสุขจริงๆ

แม้ว่าเขาจะรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขนักที่เอาชนะเจ้าตัวเล็กคนนี้ไม่ได้ แต่หลังจากที่ได้คบหาพูดคุยกับเขามาหลายวันแล้ว เขาก็รู้สึกว่าเจ้าหน้าขาวนี้นิสัยดีจริงๆ

เขาถึงกับรู้สึกว่าเข้ากันได้ง่ายกว่าโจวเว่ยจงเสียอีก!

นอกจากนี้ ใช่ว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะอวี๋เซียนได้เลยจริงๆ หากว่ากันด้วยเรื่องการเคลื่อนไหวและท่าเท้า อวี๋เซียนนั้นเก่งกว่าเขาอยู่บ้าง อีกทั้งนางรู้จักจุดฝังเข็มและข้อต่อของร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี ดังนั้นเมื่อนางต่อสู้จึงได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าโดยใช้แรงเพียงครึ่งเดียว

แต่นางขาดประสบการณ์การต่อสู้จริงๆ การปรับตัวของนางไม่ดีพอยามต้องต่อสู้ นอกจากนี้ นางยังเชี่ยวชาญเรื่องมีดสั้น ยามใช้ทวนยาวก็ทำได้ไม่เลว แต่ก็ไม่ดีเท่าเขา!

เดิมทีเขาคิดว่าอวี๋เซียนผู้นี้จะหล่นลงมาจากสวรรค์เสียอีก นึกไม่ถึงว่าเขาจะสามารถใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ที่มีได้!

อวี๋เซียนเองก็ประหลาดใจเช่นกัน “เทพเซียนผู้วิเศษช่วยข้าไว้จริงๆ ด้วย! พี่ใหญ่เซี่ย พี่ชายของข้าเป็นอย่างไรบ้างหรือ ทางบ้านของเขาสบายดีหรือไม่”

“เขาสุขสบายดีทีเดียว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งจดหมายให้เขา หากไม่มีอะไรผิดพลาดพรุ่งนี้ข้าก็คงพาเขามาพบเจ้าได้ พอถึงตอนนั้นพวกเจ้าสองพี่น้องจะได้รำลึกความหลังกันเสียให้หนำใจ!” เซี่ยผิงไหวเอ่ยอย่างร่าเริง

อวี๋เซียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อันที่จริง นางไม่ต้องการให้ลูกพี่ลูกน้องของนางรู้ว่านางแสร้งทำเป็นผู้ชายหลอกลวงคนอื่น แต่คนตระกูลเซี่ยให้ความสำคัญกับการตามหาญาติของนางมากเช่นนี้ หากนางยังคงแสร้งทำเป็นหาไม่พบก็จะถือว่าไม่เหมาะสมเกินไปหน่อยแล้ว

เซี่ยเฉียวมองดูท่าทางดีใจมีความสุขของทั้งสองคนด้วยความรู้สึกจนใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มือของพี่ชายใหญ่นางที่อยู่ไม่นิ่งเอาเสียเลย เขามักจะตบไหล่อวี๋เซียนอยู่บ่อยครั้งเพื่อแสดงความใกล้ชิดสนิทสนม!

และอวี๋เซียนผู้นี้…ก็ไร้เดียงสาเสียจริงๆ

นางไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมเล็กน้อย บางครั้งเมื่อนางตื่นเต้นขึ้นมา คำพูดคำจาของนางก็จะห้าวหาญมาก หากเซี่ยเฉียวมองไม่ออกถึงความผิดปกติของลักษณะกระดูกของนางแล้วล่ะก็ เกรงว่าด้วยนิสัยเช่นนี้ของอวี๋เซียน นางเองก็คงไม่คิดว่าอวี๋เซียนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง!

เซี่ยผิงไหวยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นไปอีก

นั่นมันอาจารย์ของเขานะ…

อาจารย์สนิทสนิมกับพี่ชายใหญ่ของเขาขนาดนี้ ต่อไปหากเขาต่อยตีกับพี่ชายใหญ่ขึ้นมา อาจารย์จะช่วยเขาหรือ!

“พี่หญิงใหญ่ ทำไมชีวิตข้าจึงได้ขมขื่นขนาดนี้!” จู่ๆ เซี่ยผิงไหวก็ถอนใจออกมา

เซี่ยเฉียวงุนงง “ทำไมหรือ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ”

“อาจารย์คนนี้แค่เป็นอย่างนี้ แต่อาจารย์คนนั้น…อาจารย์เซียว ช่วงนี้เขาบ้าไปแล้ว เอาแต่รังแกข้าทั้งวี่ทั้งวัน” เซี่ยผิงไหวถอนหายใจ

ช่วงนี้เขาโดนตีบ่อยมาก

“เจ้าก็อภัยเขาหน่อยเถอะ ช่วงนี้อาจารย์เซียวของเขาได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ อารมณ์แปรปรวนก็เป็นเรื่องปกติ” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างรู้สึกผิด

“อาจารย์มักจะถามข้าอยู่บ่อยๆ ว่าที่บ้านเรามีภาพวาดอักษรหรือไม่ ข้าก็ตอบว่าไม่มี แล้วเขาก็ยังถามข้าอีกว่ามีหนังแกะแปลกๆ หรือสิ่งของธรรมดาๆ อะไรที่ท่านพ่อหยิบฉวยมาจากพวกคนเถื่อนบ้างหรือไม่…พี่หญิงใหญ่ ท่านว่าสมองของอาจารย์เซียวมีปัญหาหรือเปล่า ทำไมเขาถึงได้ชอบกลั่นแกล้งข้าอยู่เรื่อยเลย” เซี่ยผิงไหวเหนื่อยหน่ายใจเป็นที่สุด

ตอนที่ 732 รับผลประโยชน์

เซี่ยเฉียวกลับเข้าใจการกระทำของเซียวอวี้หรงได้

เขาแค่กลัวว่าคนในครอบครัวนางจะไม่รู้จักของ แล้วใช้ของล้ำค่าอื่นๆ ทำเป็นผ้ารองโต๊ะไปอย่างเสียของ

“อาจารย์เซียวดีกับเจ้ามากแล้ว หากท่านพ่อของเรามีความรู้และเขาเป็นคนสอนเจ้าเอง เขาคงไม่ได้สั่งสอนเจ้าด้วยไม้บรรทัดแค่นี้หรอก” เซี่ยเฉียวเหลือบมองน้องชายที่โง่เขลา นางไม่เห็นอกเห็นใจเขาเลยสักนิด

ใครใช้ให้เขาเป็นเด็กเกเรกันเล่า

เซียวอวี้หรงเป็นถึงสุภาพบุรุษตามบรรทัดฐาน รอบรู้บทกวีและตำรา เขามีความอดทนสูง แต่เขากลับจู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับเซี่ยผิงไหว…

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะน้องชายของนางค่อนข้างหัวแข็งไม่รู้จักยืดหยุ่น

ตอนนี้เขาติดตามเซียวอวี้หรงและถูกบังคับให้อ่านหนังสือจำนวนมาก แต่มีกี่คำที่เข้าหัวเขาจริงๆ

“พี่หญิงใหญ่ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าอ่านหนังสือแล้วมีประโยชน์อะไร! แค่หมัดของข้าใช้ได้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ! อีกอย่าง ต่อไปท่านก็จะเป็นพระชายารัชทายาทแล้ว หากฮ่องเต้สวรรคต พี่เขยก็ขึ้นครองบัลลังก์ ท่านก็เป็นฮองเฮาแล้วนี่! มีท่านคอยปกป้องข้า ใครมันจะกล้าหือกับข้า!” เซี่ยผิงไหวท่าทางมั่นใจเต็มร้อย

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทันที “เจ้าจะให้ข้าคอยปกป้องเจ้า แล้วเจ้าเตรียมที่จะทำอะไรให้ข้าบ้างล่ะ”

“ฮะๆ” เซี่ยผิงไหวหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์อวดดี “ตอนนั้นข้าก็น่าจะได้ค่าขนมเยอะขึ้นบ้างแล้วสินะ? ไม่ได้เยอะขึ้นก็ไม่เป็นไร ข้าเป็นถึงน้องพระชายาของรัชทายาท มีคนเยอะแยะไปที่จะเอาเงินมาให้ข้า…”

เซี่ยเฉียวตกตะลึงไปทันที “เยอะแยะไป? หรือว่ามีคนเอาผลประโยชน์มาให้เจ้าแล้ว”

“นั่นนับเป็นผลประโยชน์ที่ไหน…” เซี่ยผิงไหวเบ้ปากก่อนจะรีบหุบปากไม่ยอมพูดอะไรอีก

ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็เตะน่องของเขาไปหนึ่งที

ตึง เขาคุกเข่าลงกับพื้นทันที

ตอนนี้เซี่ยผิงไหวกำลังฝึกวิชาขาและเท้าอยู่ แต่เมื่อครู่นี้เขาไม่ได้สังเกตเลยจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเซี่ยเฉียวจะลงไม้ลงมือ จึงไม่ได้มีแรงต้านอะไรเลย เข่าก็เลยอ่อนยวบ

“พี่หญิงใหญ่! ท่านทำอะไรน่ะ!” เซี่ยผิงไหวทำหน้าบูดบึ้ง

เซี่ยผิงกั่งและอวี๋เซียนก็หันมามอง

“บอกมาว่าเจ้ารับอะไรมาจากคนอื่น” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ แต่เซี่ยผิงไหวฟังแล้วก็รู้สึกหนาวยะเยือกไปหมด

“ไม่ ก็ไม่มีอะไรหรอก…” เซี่ยผิงไหวหัวหด

“เจ้ากับข้าไม่มีท่านแม่คนเดียวกัน ทั้งยังไม่เคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ข้าจะทำดีกับเจ้าได้ ก็ให้เจ้าอยู่ในคุกไปตลอดชีวิตก็ได้ ข้าทนให้คนอื่นเหยียบหน้าข้าและทำให้ข้าอับอายไม่ได้ น้องชายคนดี หากเจ้าไม่บอกมาตามตรง วันนี้ข้าเกรงว่าจะต้องขุดหลุมฝังเจ้าให้มันจบๆ ไป” เซี่ยเฉียวเย็นชา สายตาที่มองเซี่ยผิงไหวนั้นเย็นชาและไม่คุ้นเคยเลยจริงๆ

เซี่ยผิงกั่งนิ่วหน้า “เจ้าทำอะไรลงไป!”

เซี่ยผิงไหวถอยหลังไปสองก้าวทั้งๆ ที่กำลังคุกเข่า “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! แค่มีคนต้องการเป็นเพื่อนกับข้า จะให้ข้าเป็นพี่ใหญ่ก็เลยให้ถั่วเงินข้ามาใช้ และ และแอบซื้อจิ้งหรีดให้ข้าบ้างเท่านั้น…แต่ข้ายังไม่ได้เล่นเลยนะ ต้องเรียนหนังสือและฝึกยุทธ จะเอาเวลาว่างมาจากไหน…”

เมื่อเซี่ยผิงกั่งได้ยินอย่างนั้น เขาก็เตะเซี่ยผิงไหวเข้าที่หน้าอกทันที

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอัดเซี่ยผิงไหว พวกเขาคุ้นเคยกันดี

“แม่ มัน สิ ตัวเท่านี้รู้จักที่จะรับสินบนแล้ว?! มือไหนของเจ้าที่ไปรับของของเขามา! ยื่นออกมาเลยนะ ข้าจะสับซะ!” เซี่ยผิงกั่งโกรธจัด

น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเปลี่ยนไปทันที “ซื้อจิ้งหรีดให้เจ้า? ทำไมข้าไม่เห็นมันเลยล่ะ ทุกการกระทำของเจ้าที่สำนักศึกษามีอาจารย์เซียวคอยเฝ้าดู ส่วนที่บ้านข้าและอาจารย์อวี๋ก็ดูอยู่…เจ้าเอาจิ้งหรีดไปซ่อนไว้ที่ไหนแล้ว”

เซี่ยผิงกั่งก็ได้สติขึ้นมา

เซี่ยผิงไหวปากคอแห้งผาก หากรู้อย่างนี้เขาไม่พูดมากเสียดีกว่า!

เขาหยิบโฉนดบ้านแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อด้วยท่าทางน่าสงสาร “มี มีคนให้มา…แต่ข้าก็ยังไม่เคยไปนะ ข้าไม่มีเวลา…จริงๆ”