ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 713 โดนของ / ตอนที่ 714 ท่านพ่อของเจ้าอยากจะแย่งชิงบัลลังก์หรือ

ตอนที่ 713 โดนของ / ตอนที่ 714 ท่านพ่อของเจ้าอยากจะแย่งชิงบัลลังก์หรือ
ตอนที่ 713 โดนของ

เหยียนหรูจวงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย หลังจากที่นางเข้าไปในห้องแยกแล้วก็มองซ้ายมองขวา

ในห้องเล็กนี้มีเครื่องหอมจุดอยู่ด้วย พอนางสูดดมเข้าไป…ก็รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยได้กลิ่นแบบนี้ที่ไหนมาก่อน

ควันค่อยๆ หนาขึ้น ทั้งยังมีรูปปั้นไตรเทพบริสุทธิ์[1] อยู่ด้วยจึงทำให้นางอดรู้สึกใจสงบลงบ้างไม่ได้

ปรมาจารย์โม่ที่อยู่ตรงหน้า…

ไม่ค่อยเหมือนกับที่นางคิดไว้เท่าไรนัก

บิดาของนางมักจะพูดว่าปรมาจารย์โม่เป็นนักพรตปีศาจ ดังนั้นในหัวของนางจึงอดไม่ได้ที่จะคิดว่านางน่าจะมีลักษณะของพ่อค้าหน้าเลือดธรรมดาๆ หรือไม่ก็พวกที่พูดจาเก่งลื่นไหลโน้มน้าวใจคนได้ดี เช่นนี้แล้วนางจึงสามารถที่จะกล่อมให้คนในจวนหนิงเป่ยอ๋องและตระกูลหลี่ให้ความเคารพยกย่องนางได้อย่างนั้น

แต่หลังจากที่ได้พบเห็นปรมาจารย์ที่เป็นที่เล่าลือกัน นางจึงได้รู้สึกว่าตัวจริงนั้นแตกต่างออกไปจากที่นางคิดมากมายขนาดไหน

ถึงอย่างไรปรมาจารย์โม่ผู้นี้ก็ค่อนข้างมีอายุแล้ว นางจึงไม่ได้งามล่มเมืองอะไรอย่างนั้น แต่นางกลับทำให้คนที่มองรู้สึกสบายใจอย่างยิ่งได้

ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งไม่มีแรงกระเพื่อม

คิ้วโก่งงามดั่งพระจันทร์เสี้ยว รอยยิ้มงดงามดั่งสายลมที่พัดผ่านหิมะขาว

สง่างามและลึกล้ำราวกับผู้วิเศษที่อยู่เหนือโลก

หัวใจของเหยียนหรูจวงสั่นสะท้านไม่หยุด กระทั่งรู้สึกละอายใจเล็กน้อยภายใต้การจ้องมองของดวงตาคู่นั้น ราวกับว่าการคาดเดาที่ไม่เหมาะสมของนางก่อนหน้านี้เผยออกมาแล้ว ทำให้นางดูเหมือนงี่เง่ามาก

“ปรมาจารย์โม่…ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมานาน” เหยียนหรูจวงพ่นลมหายใจออกมาและพยายามสงบสติอารมณ์ “ครอบครัวของข้า…ได้รับของขวัญขอบคุณจากคุณหนูตระกูลเซี่ยเป็นแผ่นป้ายไม้อันหนึ่ง ข้าได้ยินมาว่าสามารถใช้มันเพื่อขอให้ปรมาจารย์โม่ช่วยเหลือได้ครั้งหนึ่ง…”

“ข้ามาที่นี่วันนี้เพื่อจะถามท่านปรมาจารย์ว่า คนที่เสียสติในโลกใบนี้มักจะถูกมองว่าพวกเขาโดนของ เช่นนั้นแล้ว…มีเรื่องอย่างนี้จริงหรือ แล้วจะรักษาให้หายได้หรือไม่” เหยียนหรูจวงถามด้วยความประหม่า

“เรื่องนี้ก็พูดยากนะ มีบางคนที่เจ็บป่วยจริงๆ อย่างเช่นคนที่ได้รับบาดเจ็บศีรษะโดนกระแทก หรือว่าได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจจนความคิดสติปัญญามีปัญหา แต่ก็มีบางคนที่เป็นอย่างนั้นเพราะได้ผลกระทบจากภูตผีวิญญาณ” คำพูดนี้ของเซี่ยเฉียวเหมือนไม่ได้บอกอะไร

นางไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาวอย่างตรงไปตรงมา

แต่เหยียนหรูจวงกลับรู้สึกเชื่อถือปรมาจารย์ผู้นี้ขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

หากปรมาจารย์โม่ยืนยันหนักแน่นว่าคนผู้นั้นจะต้องถูกของชั่วร้าย แปดเปื้อนของสกปรกแน่ๆ นางกลับจะรู้สึกว่าตนเองได้พบคนหลอกลวงเข้าแล้ว

“คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ปรมาจารย์ หลังจากที่มารดาของข้าคลอดลูกออกมาแล้ว เดิมทีนางก็ดีๆ อยู่ แต่อยู่มาวันหนึ่งนางก็เริ่มพูดจาเหลวไหล พอตกกลางคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ นางมักจะพูดว่ามีคนจ้องมองนางอยู่ บ้างครั้งก็มีสติแจ่มใสดี แต่บางครั้งเมื่อมีอาการนางก็จะคลุ้มคลั่งผิดปกติขึ้นมาทันที นางมักจะชี้ไปที่ใดที่หนึ่งแล้วร้องตะโกนเสียงดัง หากพวกเราไม่สนใจนาง นางก็จะโกรธพวกเรา เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นต่อเนื่องมาหลายปีแล้ว…”

“ไม่ทราบว่าท่านปรมาจารย์จะไปดูมารดาข้าหน่อยได้หรือไม่” เหยียนหรูจวงรีบเอ่ยถามทันที

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ได้สิ”

เหยียนหรูจวงรู้สึกโล่งอกทันที

นางมีความสงสัยอยู่ในใจจึงอดถามออกมาไม่ได้ “เป็นแม่นางเซี่ยที่ส่งแผ่นป้ายของท่านปรมาจารย์มาให้ เดิมทีข้าคิดว่าท่านทั้งสองจะมีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง”

ไม่เพียงแต่นางเท่านั้นที่คิดเช่นนี้ ยังมีคนอื่นๆ อีกมากที่คิดว่า รัชทายาทชอบพอกับปรมาจารย์โม่ แต่เนื่องจากขุนนางในราชสำนักคัดค้าน พระองค์จึงต้องเลือกเอาเซี่ยเฉียวที่มีสุขภาพร่างกายไม่ดีและอยู่ได้ไม่นานมาแทนอย่างส่งๆ

ทว่าแม้จะมีข่าวลือเช่นนั้น แต่ครั้งก่อนที่นางได้พบเซี่ยเฉียว นางรู้สึกว่ารัชทายาทดูเหมือนจะปฏิบัติกับเซี่ยเฉียวอย่างอบอุ่นอ่อนโยนมากเลยทีเดียว

ดังนั้นใครจะรู้เล่าว่าแท้จริงแล้วรัชทายาทคิดอะไรอยู่กันแน่

“ตอนเด็กๆ นางถูกเลี้ยงดูมาในวัดเต๋า ซึ่งบังเอิญเป็นวัดเดียวกับที่ข้าบำเพ็ญตนอยู่พอดี ดังนั้นจึงนับได้ว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนัก พอสนิทสนมอยู่บ้าง” เซี่ยเฉียวอธิบายด้วยรอยยิ้ม

นางแอบขอโทษต่อรูปปั้นเทพเซียนอยู่ในใจ

นี่นางกำลังโกหกด้วยเจตนาดีนะ!

ตอนที่ 714 ท่านพ่อของเจ้าอยากจะแย่งชิงบัลลังก์หรือ

เหยียนหรูจวงประหลาดใจยิ่งนัก นางนึกไม่ถึงว่าแม่นางเซี่ยและปรมาจารย์โม่จะยังมีความสัมพันธ์ต่อกันเช่นนี้อีกด้วย

เช่นนี้แล้วก็ไม่น่าแปลกใจแล้วที่แม่นางเซี่ยมอบแผ่นป้ายให้กับนาง!

เซี่ยเฉียวตอบรับนัดของเหยียนหรูจวง เมื่อนางเห็นว่าตอนนี้ยังเป็นเวลาเช้าจึงได้ตามแม่นางเหยียนไปดูที่บ้านของนางด้วยเลย

นางแบกตะกร้าไม้ไผ่ของนางไว้บนหลัง ในมือถือแส้ปัดฝุ่น ใบหน้าเคร่งขรึมและจริงจัง

แม่นางเหยียนนั่งอยู่บนรถม้าคันเดียวกับนาง นางอดไม่ได้ที่จับจ้องสายตาอยู่บนร่างของเซี่ยเฉียวด้วยความรู้สึกสงสัยในทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นนาง

ปรมาจารย์ท่านนี้…แปลกมากจริงๆ

นางสวมเสื้อคลุมของลัทธิเต๋า ร่างกายของนางส่งพลังที่ทำให้คนรู้สึกสงบลงได้ออกมา สีหน้าของนางจริงจัง แต่ก็ทำให้คนอดที่จะทดสอบหรือสำรวจไม่ได้ นางเป็นถึงผู้วิเศษคนหนึ่ง แต่กลับแบกกระเป๋าสัมภาระธรรมดาๆ แบบนี้

ดูราวกับคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่กำลังเดินบนไม้ค้ำถ่อที่เด็กๆ ใช้เล่นกันกระนั้น

มันทำให้นางอยากดูให้นานหน่อยอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ

เซี่ยเฉียวนั่งนิ่ง เมื่อนางเห็นว่าหญิงสาวผู้นี้ลอบมองนางเป็นระยะๆ จึงได้ชวนนางพูดคุย “บิดาของเจ้ายอมให้เจ้าเชิญข้าไปที่บ้านหรือ”

เหยียนหรูจวงรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

มาแล้วๆ

ปรมาจารย์รู้จริงๆ ด้วยว่าท่านพ่อของนางเรียกนางว่าอย่างไรยามพูดกับคนอื่น!

“ไม่ขอปิดบังท่านปรมาจารย์…ที่จริงแล้ว…ท่านพ่อของข้าไม่เห็นด้วยที่จะให้ข้ามาเชิญท่านจริงๆ มันเป็นความต้องการของข้าทั้งนั้น…แต่ ขอท่านปรมาจารย์อย่าได้โกรธเลย ท่านพ่อของข้าคนนี้ก็เป็นแค่คนหัวโบราณดื้อรั้นคนหนึ่ง แต่เขาไม่ได้เป็นคนเลวร้าย” เยียนหรูจวงค่อนข้างหวั่นใจ

ยามปรมาจารย์ผู้นี้พูดทำให้นางรู้สึกราวกับกำลังฟังอาจารย์สอนกระนั้น มันทำให้นางอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ข้ารู้จักท่านพ่อของเจ้า ซื่อสัตย์จงรักภักดีมาก”

“…” เหยียนหรูจวงไม่แน่ใจว่าภายใต้คำพูดของนางนี้…มีความหมายอื่นด้วยหรือเปล่า

“แต่ว่าความจงรักภักดีของบิดาเจ้านั้นมีต่อราชสำนักเฉียนหยวนหรือว่าฮ่องเต้กันแน่?” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เหยียนหรูจวงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจทันที นางเป็นคนฉลาดจึงเข้าใจความหมายของคำพูดเซี่ยเฉียวได้อย่างรวดเร็ว

ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานรัชทายาท พระองค์ทรงแสดงออกนับครั้งไม่ถ้วนว่าต่อไปตนเองจะมอบบัลลังก์ให้แก่รัชทายาทจ้าวเสวียนจิ่ง และยิ่งเฉยเมยต่อองค์ชายสี่และองค์ชายห้า กระทั่งให้ท่านอาจารย์สั่งสอนให้พวกเขาค่อยช่วยเหลือฮ่องเต้ในอนาคต…

เจตนาของฮ่องเต้ชัดเจนเสียจนไม่มีใครไม่รู้ไม่มีใครไม่เห็น

แต่ท่านพ่อของนางกลับงัดข้อกับฮ่องเต้อยู่บ่อยครั้ง

หากจะบอกว่าเขาจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ แต่เขากลับไม่เห็นด้วยกับความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มีให้รัชทายาทเสมอมา หากจะบอกว่าเขาไม่จงรักภักดี แต่ในใจของเขาก็คิดว่ากำลังทำเพื่อเฉียนหยวน

เหยียนหรูจวงรู้สึกหนาวขึ้นมาในใจเล็กน้อย

คนที่เป็นฮ่องเต้ล้วนแต่มีความระแวงสงสัย และฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ไม่มีทางที่จะระแวงในตัวรัชทายาท แต่กลับจะระแวงคนอื่น ท่านพ่อของนางไม่โอนอ่อนตามพระประสงค์ของฮ่องเต้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฮ่องเต้จะทรงคิดว่าท่านพ่อของนางมีความเคารพพระองค์เลยหรือไม่

กระทั่งว่าฮ่องเต้จะทรงคิดว่าท่านพ่อของนางมีนายคนอื่นแล้ว และนายคนนั้นก็คือองค์ชายสี่?

“ข้าก็แค่ถามไปอย่างนั้น ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก” เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาทันที

เหยียนหรูจวงยิ้มขื่น “บิดาของข้าแค่คิดว่ามือของรัชทายาท…ไม่เหมาะที่จะครองบัลลังก์”

“ท่านพ่อของเจ้ามีอำนาจตัดสินเรื่องบัลลังก์ตั้งแต่เมื่อไร ในเมื่อเป็นแค่ความคิดก็เก็บเอาไว้ในใจได้นี่ พูดออกมาแล้ว…ข้ายังนึกว่าเขาอยากจะแย่งชิงบัลลังก์นะนี่” คำพูดของเซี่ยเฉียวทิ่มแทงใจทุกประโยค

การแสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่มันเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าไม่รู้จักหยุดหย่อน ถึงขนาดโดนปรับเงินเดือนตั้งหลายปีแล้ว เขายังไม่โอนอ่อนตามพระประสงค์ของฮ่องเต้ มันก็ดูจงใจไปหน่อยแล้วใช่หรือไม่

มันเป็นการทำเพื่อประชาชนชาวเฉียนหยวน หรือเพื่อชื่อเสียงขุนนางที่ซื่อสัตย์จงรักภักดีของตนเองกันแน่

ความอดทนของคนคนหนึ่งมีจำกัด นับประสาอะไรกับฮ่องเต้

ตอนนี้ฮ่องเต้ยังมีสุขภาพแข็งแรงและไม่มีความคิดที่จะสละราชบัลลังก์ ดังนั้นพระองค์จึงยังทนได้อยู่

อย่างไรก็ตาม หากวันหนึ่งพระองค์ตั้งใจจะมอบบัลลังก์ พอถึงตอนนั้นใต้เท้าเหยียนที่ต่อต้านมาโดยตลอดจะยังสนับสนุนพระองค์อยู่หรือไม่ แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาเอ่ยปากคัดค้าน คนแรกที่จะโดนตัดหัวก็จะเป็นเขานี่แหละ

และจุดจบของเขาก็น่าอนาถมาก

เซี่ยเฉียวเห็นแก่ความเฉลียวฉลาดของแม่นางเหยียนจึงได้พูดกับนางแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น

[1] ไตรเทพบริสุทธิ์ สามมหาเทพสูงสุดตามความเชื่อของลัทธิเต๋า ได้แก่ หยวนสื่อเทียนจุน หลิงเป่าเทียนจุน และเต้าเต๋อเทียนจุน