ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 707 ขอโทษด้วย / ตอนที่ 708 ไม่มีหน้าออกไปพบผู้คน

ตอนที่ 707 ขอโทษด้วย / ตอนที่ 708 ไม่มีหน้าออกไปพบผู้คน
ตอนที่ 707 ขอโทษด้วย

จู่ๆ เมิ่งกุ้ยเฟยก็ทรงกริ้วขึ้นมาจนให้พวกนางทั้งหมดตกใจ โดยเฉพาะต่งซีอวิ๋นที่หัวใจแทบร่วงลงไปอยู่ปลายเท้า ใบหน้าน้อยๆ ขาวซีดทันที!

เมื่อครู่นี้กุ้ยเฟย…พูดว่าอะไรนะ!

ให้นางกลับไปฝึกตนกล่อมเกลานิสัย?!

“กุ้ยเฟยอย่าได้ทรงกริ้ว เป็นหม่อมฉันที่ไม่รู้ ไม่รู้ว่าคนทั้งสองนั้นจะทำความผิดใหญ่โตถึงเพียงนี้ หากหม่อมฉันรู้ก็คงจะไม่พูดจาเหลวไหลเช่นนี้!” ต่งซีอวิ๋นตอบสนองอย่างรวดเร็ว นางคุกเข่าลงแล้วรีบเอ่ยทันที

น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ฟังดูน่าสงสารอย่างยิ่ง

หญิงสาวที่ร้องขอความเมตตาด้วยกันกับนางต่างก็ได้สติขึ้นมา พวกนางรีบเอ่ยทันที “กุ้ยเฟย พวกเราไม่รู้ว่าความจริง แม่นางเซี่ยไม่ได้บอกพวกเราว่าคนสวนสองคนนั้น…น่ากลัวขนาดนี้”

พวกนางพูดจบแล้วจึงนึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อครู่นี้กุ้ยเฟยพูดว่าอะไร!

กระดูกคน…ทำปุ๋ย?!

แท้จริงแล้วภายในดินที่ปลูกดอกไม้งดงามข้างนอกพวกนั้นมีเถ้ากระดูกมนุษย์ปะปนอยู่ด้วย!?

พวกเขาทั้งสองสมควรตาย!

เวลานี้หญิงสาวทั้งหลายเหล่านี้กลับรู้สึกเสียใจแล้ว ตนเองเลอะเลือนได้ถึงขนาดช่วยต่งซีอวิ๋นร้องขอความเมตตาให้กับสองคนนั้น!

ตอนนี้ฮองเฮาและกุ้ยเฟยจะต้องคิดว่าพวกนางเป็นพวกโง่เขลาที่ไม่รู้จักแยะแยะถูกผิดแน่แล้ว!

อย่างไรก็ตาม แม่นางเซี่ยผู้นี้ก็…ทำเกินไปหน่อย ทั้งๆ ที่นางก็รู้ว่าเหตุใดพวกเขาสองคนต้องถูกลงโทษ แต่กลับไม่ยอมบอกพวกนาง…

เซี่ยเฉียวไม่ได้รู้สึกร้อนใจอะไร นางเอ่ยขึ้นสบายๆ “เมื่อครู่ตอนที่หม่อมฉันเพิ่งกลับเข้ามาในตำหนัก แม่นางเหล่านี้ก็เอาแต่ครหาหม่อมฉัน หม่อมฉันคิดจะอธิบาย พอพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ถูกแม่นางต่งตัดบทเสียก่อน หม่อมฉัน…”

เซี่ยเฉียวกับท่าทางไร้เดียงสาและน่าสงสาร “กุ้ยเฟย หม่อมฉันคิดจะบอกความจริงแก่พวกนางอยู่หลายครั้ง แต่พวกนาง…ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น พลางว่าหม่อมฉันใจคอโหดเหี้ยมเย็นชา หม่อมฉันไม่มีโอกาสได้โต้แย้ง พวกนางแน่วแน่ที่จะไปขอความเมตตาด้วยตนเอง…หม่อมฉันพูดไม่ออกจริงๆ รู้สึกลำบากใจอย่างยิ่ง”

แววตาของเซี่ยเฉียวชัดเจน สีหน้าของนางแสดงออกว่าทำอะไรไม่ได้

กระทั่งยังแสดงสีหน้ากังวลและจนปัญญา

เทียบกับท่าทางน่าสงสารของต่งซีอวิ๋นแล้ว ทักษะการแสดงละครของเซี่ยเฉียวนั้นเหนือกว่าอีกขั้น

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

ต่งซีอวิ๋นเองก็แข็งทื่อไปทั้งร่าง นางปรับความคิดจนนึกขึ้นได้แล้ว

เซี่ยเฉียวดูเหมือน…ต้องการจะพูดจริงๆ เพียงแต่ตอนนั้นนางไม่ได้ใส่ใจและขัดคำพูดของนาง หากจะพูดอย่างนั้นตอนนั้นเซี่ยเฉียวก็คิดจะบอกเรื่องคนสวนทำชั่วจริงๆ?

จู่ๆ ต่งซีอวิ๋นก็รู้สึกราวกับนางกำลังกลืนขี้นกลงไป

“กุ้ยเฟย หม่อมฉันเป็นพยานได้ แม่นางเซี่ยคิดที่จะอธิบายจริงๆ แต่แม่นางต่งกลับไม่ให้โอกาสนางเลย แม่นางเซี่ยจึงได้กลายเป็นคนเลือดเย็นไปเสียอย่างนั้น นางต่างหากที่เป็นผู้บริสุทธิ์” ฟังมู่เสวี่ยรีบยืนขึ้นปกป้องเซี่ยเฉียวทันที

หญิงสาวหลายคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเซี่ยเฉียวช่วยกันพูดแทนนาง

ฮองเฮาและเมิ่งกุ้ยเฟยรู้ดีอยู่แก่ใจ

ในราชสำนักมีคนใช้องค์ชายสี่มางัดข้อกับรัชทายาทซึ่งปกติก็สร้างเรื่องกันไม่มีหยุดพักอยู่แล้ว ในฐานะที่พวกนางเป็นว่าที่พระชายาของรัชทายาทและองค์ชายสี่ก็ย่อมมีการแข่งขันประชันกันระหว่างกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ก่อนหน้านี้พวกนางคิดว่าต่งซีอวิ๋นโด่งดังมากเกินไปคงจะทำให้พระชายาของรัชทายาทรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าคนที่รู้สึกอึดอัดจะกลายเป็นต่งซีอวิ๋น ไม่ใช่เซี่ยเฉียวไปเสียได้

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ คนที่มีตาก็ล้วนมองออกกันทั้งนั้นว่าต่งซีอวิ๋นผู้นี้ไม่พอใจ หาเรื่องเซี่ยเฉียวแล้วซ้ำเล่า คำพูดของนางแฝงการเสียดสีไปเสียทุกคำ!

เมิ่งกุ้ยเฟยรู้สึกอึดอัดคับข้องใจเมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่ไม่สบอารมณ์ผู้นี้

เวลานี้ต่งซีอวิ๋นรู้ตัวแล้วว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว หากนางยังคงพูดจาว่าร้ายเซี่ยเฉียวอีก ความประทับใจที่ฮองเฮาและเมิ่งกุ้ยเฟยมีต่อนางก็จะยิ่งแย่ลงไปอีก

นางรีบเอ่ยขึ้นพร้อมนัยน์ตาแดงก่ำทันที “หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว! วันนี้เป็นหม่อมฉันที่ทำไม่ถูก ก่อนหน้านี้หม่อมฉันรู้จักเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง เพื่อนคนนั้นเป็นศิษย์ของเรือนคงกู่ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของแม่นางเซี่ย นางพูดถึงเรื่องไม่ดีของแม่นางเซี่ยให้หม่อมฉันฟังไม่น้อย หม่อมฉันถูกปิดหูปิดตา คิดไปว่าแม่นางเป็นมีจิตใจเหี้ยมโหด นึกไม่ถึงว่า…แม่นางเซี่ย เป็นข้าเองที่ไม่ดี เพื่อนสนิทของหม่อมฉันผู้นั้น…ทำจนต้องถูกขังคุก แต่ข้าก็ยังโง่เพราะเชื่อในคำพูดพวกนั้นของนาง…ขอโทษด้วย!”

ตอนที่ 708 ไม่มีหน้าออกไปพบผู้คน

ต่งซีอวิ๋นเข้าใจจังหวะที่ต้องรุกหรือถอยเป็นอย่างดี เวลานี้เมื่อนางรู้ตัวว่าตนเองไม่ได้อยู่ในจุดที่ได้เปรียบ นางจึงแข็งใจหันไปคำนับให้แก่เซี่ยเฉียวทันที

จากนั้นนางก็ฝังศีรษะอยู่กับพื้นราวกับรอให้เซี่ยเฉียวเอ่ยปากให้อภัยกระนั้น

ท่าทางของนางดูจริงใจมากเลยทีเดียว

แม้แต่พวกของฟังมู่เสวี่ยก็ต้องรู้สึกตกใจ

การคำนับครั้งนี้ทำให้ต่งซีอวิ๋นเสียศักดิ์ศรีไปจนหมด ในใจนางจะรู้สึกยินยอมได้อย่างไรเล่า

ปกติแล้วนางมักจะเย่อหยิ่งทระนง มองศิษย์เรือนคงกู่ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามอยู่เสมอ ตอนนี้นางถึงกับก้มศีรษะให้เซี่ยเฉียว นับว่าเป็นการทุ่มสุดตัวจริงๆ!

หากต่งซีอวิ๋นไม่ทุ่มสุดตัว แล้วนางจะทำอย่างไรได้

ตอนนี้นางไม่ได้อยู่ในสำนักศึกษา

หากนางทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าฮองเฮาและเมิ่งกุ้ยเฟย ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนางคงไม่อาจรับได้

ก็แค่ก้มศีรษะเท่านั้น นางทำได้อยู่แล้ว

เพียงแต่ความแค้นนี้นางจะต้องเอาคืน

เซี่ยเฉียวคิดจะเป็นพระชายารัชทายาท เหนือกว่านางไปทุกเรื่อง? เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

ต่งซีอวิ๋นไม่ยอมลุกขึ้น เซี่ยเฉียวไอออกมาอย่างกะทันหัน จากนั้นใบหน้านางก็ซีดลงทันที ท่าทางอ่อนแรง และพยายามปรับลมหายใจตนเองให้สม่ำเสมอ ทำราวกับนางมองไม่เห็นคนที่กำลังคุกเข่าอยู่

“ฮองเฮา วันนี้หม่อมฉันและน้องสาวตกใจมากเพราะดอกไม้นั่น…ตอนนี้ในใจยังรู้สึกกลัวอยู่มาก หม่อมฉันขอทูลลาก่อนได้หรือไม่เพคะ” เซี่ยเฉียวไม่ได้สนใจต่งซีอวิ๋น นางกลับหันถามฮองเฮาด้วยท่าทีอ่อนแอแทน

ฮองเฮาเข้าใจนางดี

อย่าว่าแต่เซี่ยเฉียวเลย แม้แต่นางและเมิ่งกุ้ยเฟยเองตอนนี้ก็แทบจะหมดเรี่ยวแรงแล้ว

พอหันกลับไปมองหญิงสาวที่มาชมดอกไม้ในวันนี้ พวกนางแต่ละคนก็อยู่ในสภาพตกอกตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าได้ยินมาว่าร่างกายของเจ้าไม่ค่อยจะดี วันนี้ต้องมาตกใจกับเรื่องนี้ เจ้าก็พาน้องสาวกลับไปพักผ่อนเถอะ อีกอย่าง…ประเดี๋ยวข้าจะส่งหมอหลวงตามไปด้วย น้ำแกงสงบใจที่ข้าดื่มมานานก็ดีอยู่นะ ข้าจะให้หมอหลวงจัดยาให้ตามสภาพร่างกายของเจ้าด้วย” ฮองเฮาทรงเห็นอกเห็นใจนางยิ่งนัก

โดยรวมแล้วนางค่อนข้างพอใจกับลูกสะใภ้คนนี้ทีเดียว

หน้าตางดงาม บุคลิกลักษณะก็ดี นิ่งๆ เงียบๆ แต่ก็ไม่ได้โง่และซื่อ

ที่สำคัญที่สุดก็คือลูกชายของนางชอบ

หากจะให้พูดถึงข้อบกพร่องของนางก็จะมีเรื่องสุขภาพร่างกายนี่แหละที่ไม่ค่อยจะดีนัก ก็ยังไม่รู้ว่าจะอยู่รอดได้หรือไม่ นางยังหวังที่จะได้อุ้มหลานอยู่นะ

เซี่ยเฉียวรีบขอบพระทัยทันที

“คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกลับไปเถอะ วันนี้พวกเจ้าเองก็คงตกใจไม่น้อย ลำบากพวกเจ้าแล้ว” ฮองเฮาพูดจบก็สั่งให้คนส่งของขวัญตามไปให้ทุกบ้าน

สำหรับต่งซีอวิ๋นและหญิงสาวที่พูดจาเหลวไหลเหล่านี้….

ก็งดให้รางวัลไปเถอะ

ฮองเฮาก็ไม่ได้ลงโทษนาง แต่ก็ไม่ได้ให้รางวัลอะไรด้วย เช่นนี้ก็ถือเป็นการสั่งสอนนางแล้ว ต่อไปนางจะได้ให้ความเคารพกับเซี่ยเฉียวที่เป็นว่าที่พระชายารัชทายาท ไม่ล่วงเกินนางไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้อีก

ต่งซีอวิ๋นคุกเข่าอยู่ตลอด

คนอื่นๆ แยกย้ายไปกันหมดแล้ว นางจึงได้ถูกคนที่อยู่ข้างๆ พยุงขึ้น

แต่ใบหน้านั้นกลับระงับความโกรธ ไม่ยอมแสดงอาการไม่พอใจแม้แต่น้อย แม้ภายในใจความเคียดแค้นชิงชังจะท่วมอก

เซี่ยเฉียว!

กล้าดีอย่างไรมาละเลยนาง!

“น้องหญิงเซี่ย เมื่อครู่นี้เจ้าไม่มองนางแม้แต่แวบเดียว ช่างสะใจจริงๆ ใครใช้ให้นางเย่อหยิ่งได้ใจถึงขนาดนั้นเล่า ตอนนี้นางกลับขุดหลุมฟังตัวเอง นางคงไม่มีหน้าออกไปพบผู้คนสักพักแล้ว!” ฟังมู่เสวี่ยดูมีชีวิตชีวาและพูดมากอย่างเห็นได้ชัด

เซี่ยเฉียวจูงมือข้างหนึ่งของเซี่ยซีพลางเดินออกไปด้านนอก “ในการสอบครั้งหน้า นางจะต้องหาโอกาสระบายความแค้นแน่”

หากนางเป็นต่งซีอวิ๋นที่ต้องเสียหน้าขนาดนี้ นางจะต้องหาทางกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนแน่

แต่จะหาทางไหนได้เล่า

นี่ก็ใกล้จะถึงการสอบใหญ่แล้ว

“ช่วงนี้เจ้าไม่สนใจอ่านหนังสือ มีความมั่นใจหรือไม่” ฟังมู่เสวี่ยเอ่ยถามขึ้นมาก่อนที่จะตบศีรษะตนเอง “ดูข้าสิ! เจ้าถึงขนาดสามารถสอนพวกเราได้ จะให้เป็นอาจารย์ที่สำนักศึกษาก็ยังได้ ไหนเลยจะเอาชนะนางไม่ได้!”