ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 701 ปีศาจเฒ่า / ตอนที่ 702 ศัตรูไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ

ตอนที่ 701 ปีศาจเฒ่า / ตอนที่ 702 ศัตรูไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ
ตอนที่ 701 ปีศาจเฒ่า

หญิงสาวที่มีจิตใจดีงามจำนวนหนึ่งเห็นด้วยกับคำพูดของต่งซีอวิ๋น

คนสวนนี้จะต้องถูกลงโทษแน่

การลงโทษสถานเบาที่ทำให้จดจำไปยาวนานก็เพียงพอแล้ว แต่พวกนางไม่เห็นด้วยกับแม่นางเซี่ยที่สนับสนุนอย่างเอิกเกริกให้รัชทายาทลงมือ

นี่ขนาดนางยังไม่ได้เป็นพระชายารัชทายาทก็ยังโหดเหี้ยมไร้ความปรานีเช่นนี้แล้ว หากนางเป็นพระชายารัชทายาทหรือเป็นฮองเฮาในอนาคตขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าพวกนางกำนัลขันทีในวังหลวงนี้คงต้องระมัดระวังตัวแม้กระทั่งจะหายใจ

พวกฟังมู่เสวี่ยอดที่จะเหลือบมองต่งซีอวิ๋นอย่างรังเกียจไม่ได้

นึกถึงว่าก่อนหน้านี้พวกนางยังชื่นชมความสามารถและนิสัยของต่งซีอวิ๋น แต่ตอนนี้เมื่อพวกนางพอจะรู้จักนิสัยนางบ้างแล้ว จึงตระหนักว่าคนคนนี้โหดเหี้ยมและโลภจริงๆ!

เหตุผลที่พวกนางพูดอย่างนั้นก็เพราะ…เรื่องของซย่าหย่าอวิ๋นหลายวันก่อน

ได้ยินว่าซย่าหย่าอวิ๋นที่ตอนนี้ถูกขังอยู่ในคุกเอาแต่ร้องโหยหวนว่าต่งซีอวิ๋นทำร้ายนาง

คนของเรือนหมู่ตันต่างก็คิดว่าซย่าหย่าอวิ๋นใส่ร้ายต่งซีอวิ๋น แต่พวกนางคนเรือนคงกู่…

ตอนแรกพวกนางก็เคยคบหาซย่าหย่าอวิ๋นอย่างลึกซึ้ง พวกนางย่อมรู้ว่าเหตุใดซย่าหย่าอวิ๋นจึงได้พุ่งเป้าไปที่เซี่ยเฉียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในตอนแรก และรู้ด้วยว่าซย่าหย่าอวิ๋นนั้นเชื่อคำพูดของต่งซีอวิ๋นอย่างสนิทใจเพียงใด!

หากต่งซีอวิ๋นไม่ได้ผิดต่อนางจริงๆ ซย่าหย่าอวิ๋นคงไม่รู้สึกไม่สิ้นหวังไม่พอใจในตัวต่งซีอวิ๋นได้ถึงขนาดนั้น!

ดังนั้นเมื่อพวกนางเห็นต่งซีอวิ๋นที่แสร้งทำตัวใจดีมีเมตตา พวกนางก็แค่รู้สึกรังเกียจและสะอิดสะเอียนอยู่ในใจเท่านั้น!

จ้าวเสวียนจิ่งส่งคนไปตรวจสอบเหมยไท่เฟย ไม่นานเรื่องราวต่างๆ ของเหมยไท่เฟยนี้ก็เป็นที่ชัดเจน

“ตอนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังทรงมีพระชนม์อยู่ นางได้รับการแต่งตั้งเป็นเหมยเฟยและเคยให้กำเนิดองค์หญิงพระองค์หนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ต้องมาสิ้นพระชนม์ด้วยอาการเจ็บไข้ได้ป่วย ก่อนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนจะสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ฝากองค์ชายคนสุดท้องให้นางเป็นคนดูแลเป็นเวลาหลายเดือน ดังนั้นด้วยน้ำใจเล็กน้อยนี้ คนผู้นี้จึงไม่ได้ถูกส่งไปอยู่วัดหรือส่งกลับบ้าน แต่ให้อยู่ในวังยามแก่ชราแทน” จ้าวเสวียนจิ่งอธิบายให้เซี่ยเฉียวฟัง

การต่อสู้แข่งขันในวังหลังของราชวงศ์นี้ไม่ได้รุนแรงนัก

แม้แต่วังหลังของฮ่องเต้พระองค์ก่อนๆ ก็มีไม่มากนัก เมื่อเทียบกับราชวงศ์ก่อนๆ ก็นับว่าเป็นสถานที่ที่สะอาดบริสุทธิ์มากแล้ว

ด้วยเหตุนี้การต่อสู้ในวังหลังจึงมีไม่มาก นางสนมจำนวนมากที่ไม่ได้ทำความผิดก็จะสามารถอยู่รอดได้ในที่สุด

ภายในวังหลังตอนนี้คนที่นับได้ว่าเป็นไท่เฟยก็มีจำนวนหนึ่ง เจียงไทเฮาสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง ทั้งยังให้เกียรติไท่เฟยเหล่านี้มาก ในหมู่นางสนมจึงนับได้ว่าค่อนข้างสามัคคีกลมเกลียว

นอกจากนี้ แม้ว่าหรงอ๋องที่เหมยไท่เฟยเป็นคนดูแลในระยะเวลาหลายเดือนจะรับมารดาผู้ให้กำเนิดไปรับบรรดาศักดิ์อยู่ที่อื่นแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้คุณมารดาที่คอยเลี้ยงดูนี้ ทุกปีต้องสั่งให้คนส่งของขวัญมาให้เพื่อแสดงความกตัญญู

“เหมยไท่เฟยนับเป็นพระสนมที่ดูดีที่สุดในหมู่สนมของฮ่องเต้พระองค์ก่อนแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมา

แน่นอนว่าเขาไม่เคยพบเจอนางมาก่อน

ถึงอย่างไรนางก็เป็นสนมของเสด็จปู่

เขาเกิดหลังจากที่เสด็จพ่อของเขาขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นาน ในฐานะรัชทายาทแล้ว เขาไม่สามารถพบเจอกับนางสนมเหล่านั้นได้จริงๆ

และในเวลานี้วิญญาณก็เอ่ยขึ้นใกล้หูของเซี่ยเฉียวอีกครั้ง “นางมักจะด่าหรงอ๋องอยู่บ่อยๆ! นางบอกว่าหรงอ๋องไม่มีมโนธรรม พามารดาผู้ให้กำเนิดที่ต่ำต้อยคนนั้นไปอยู่ด้วย แต่กลับทิ้งนางให้อยู่ในวัง เสียแรงที่รักและเอ็นดูเขา!”

“นางยังกังวลเรื่องใบหน้าของตนเองมาก มักจะบ่นอยู่เป็นประจำว่าฮ่องเต้องค์ก่อนไม่ได้ชอบฮองเฮาที่หน้าตาขี้เหร่เลย…”

“เจ้าได้ยินที่พวกเราพูดนี่ รีบให้รัชทายาทไปจับนางมาขังไว้เลย! นางเป็นปีศาจร้ายนะ!”

วิญญาณร้อนใจนักจนแทบอยากจะให้ตนเองเปลี่ยนเป็นเซี่ยเฉียวแทนก็ไม่ปาน

เซี่ยเฉียวรู้สึกหนวกหูจริงๆ

ยามที่คนเป็นพูดก็ยังรู้จักมารยาทอยู่บ้าง

แต่คนตายนั้นต่างออกไป โดยทั่วไปแล้วเมื่อพวกวิญญาณพบว่านางสามารถมองเห็นคนตายได้ พวกเขาก็จะรีบพูดกันอย่างร้อนรน แทบจะทุกคนที่พูดออกมาแทบไม่หายใจ พ่นคำพูดออกมาต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน นางฟังจนรู้สึกจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

ตอนที่ 702 ศัตรูไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ

แต่เรื่องจากวิญญาณเหล่านี้ก็ไม่มีใครช่วยได้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาจับฟางเส้นสุดท้ายที่พอจะช่วยพวกเขาได้จึงได้ตื่นเต้นดีใจเช่นนี้ เซี่ยเฉียวจึงไม่อาจโกรธพวกเขาได้

“ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องพูดแล้ว” เซี่ยเฉียวเตือนพวกนางเล็กน้อยก่อนจะหันไปพูดกับรัชทายาท “ต้องรบกวนให้รัชทายาทช่วยตรวจสอบแล้ว หลังจากที่นางกำนัลเข้ามาในวังแล้ว พวกนางก็มักจะนึกถึงบ้านเกิดของตนเอง และหวังว่าจะได้กลับบ้านเกิดหลังจากที่ตายไปแล้ว”

“เจ้าวางใจได้ ข้าขอให้เสด็จแม่เรียกเหมยไท่เฟยไปเข้าเฝ้าแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งพูดง่ายมาก “เพียงแต่ข้าว่าเจ้ากับปรมาจารย์โม่ล้วนแต่สนใจเรื่องความปรารถนาของพวกวิญญาณมากเหมือนกันเลย”

จ้าวเสวียนจิ่งเตือนนาง

เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ถูกต้อง พวกเราผู้บำเพ็ญตนล้วนต้องพยายามสะสมบุญให้ตัวเองกันทั้งนั้น”

ร่างกายจ้าวเสวียนจิ่งแข็งทื่อขึ้นมาทันที เขาจะพูดอะไรได้อีก

เซี่ยเฉียวฉลาดออกขนาดนี้ แต่ดันแสร้งทำเป็นโง่ในเรื่องนี้เสียอย่างนั้น..

จ้าวเสวียนจิ่งเหลือบมองนางเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาฮองเฮา

พอเขาจากไป เซี่ยเฉียวก็แอบลูบมือน้อยๆ อย่างประหม่า

หรือว่าจ้าวเสวียนจิ่งกำลังแอบทดสอบนาง!?

หากเขารู้เรื่องนี้อยู่แล้วก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่พูดออกมาตรงๆ นี่? ในฐานะที่เขาเป็นศิษย์น้อง เขาจะไม่อยากเงยหน้าอ้าปาก ทำให้ศิษย์พี่ที่อายุน้อยของเขาคนนี้คว่ำไม่เป็นท่า ต่อไปจะได้ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำอีกอย่างนั้นหรือ

เซี่ยเฉียวแอบคาดเดาไปต่างๆ นานา ในใจคิดสะระตะวุ่นวาย แต่ภายนอกกลับไม่แสดงอาการอะไรทั้งนั้น

ศัตรูไม่ขยับ นางก็ไม่ขยับ

นางไอแห้งๆ ออกมาเล็กน้อยจากนั้นก็ยืดหลังตรง ใบหน้าที่สงบนิ่งนั้นไม่มีร่องรอยของความร้อนตัว แล้วนางก็กลับไปยังตำหนักที่หญิงสาวทั้งหลายรวมตัวกันอยู่

ทันทีที่นางปรากฏตัวความเงียบก็เข้ามาปกคลุมทันที ทุกคนต่างก็มองมาที่นาง

หลังจากนางลงแล้วต่งซีอวิ๋นก็เอ่ยถามทันที “แม่นางเซี่ยคิดที่จะจัดการกับคนสวนพวกนั้นอย่างไรหรือ”

“เรื่องนั้น…” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “น่าจะต้องโดนโทษโบยจนตายกระมัง”

พวกเขาทำให้ศพที่ควรจะส่งออกนอกวังกลายเป็นผุยผง แล้วยังเอาไปมอบให้เหมยไท่เฟย ยังถึงขนาดเอาผงกระดูกไปทำปุ๋ยดอกไม้ หากฮองเฮาหรือไทเฮาทราบเรื่องนี้เข้าก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกขยะแขยงแค่ไหน แล้วจะไว้ชีวิตได้อย่างไร!

“โบยจนตาย!?” คนอื่นๆ ที่ได้ยินเช่นนั้นก็สูดลมหายใจเข้าทันที

“แม่นางเซี่ย นี่มันไม่เกินไปหน่อยหรือ ก็แค่แมงมุมตัวหนึ่งเท่านั้นจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม! นี่มันตั้งกี่ชีวิตนะ เจ้าไม่รู้สึกเสียดายบ้างเลยหรือ” ต่งซีอวิ๋นนึกไม่ถึงว่าเซี่ยเฉียวจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ แต่ในใจของนางกลับแอบรู้สึกยินดี

ว่าที่พระชายาผู้นี้ไม่เห็นค่าของชีวิตคน หากเรื่องนี่แพร่งพรายออกไปนางจะต้องได้ชื่อว่ามีจิตใจโหดเหี้ยมอย่างแน่นอน

“มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ทำผิด การลงโทษเช่นนี้ไม่ถือว่าทำเกินไปเลยแม้แต่น้อย ความผิดของพวกเขาไม่ได้มีแค่เรื่องนี้ การมอบความตายให้พวกเขาทันทีก็นับว่าปรานีมากแล้ว”

อะไรคือคนตายเป็นใหญ่?

ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหนศพก็จะต้องได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพและมีเมตตา!

ต่อให้เป็นอำเภอหรือเมืองเล็กๆ โดยทั่วไปส่วนมากก็จะต้องมีโรงเก็บศพสำหรับคนที่ไร้ญาติขาดมิตรโดยเฉพาะ ในหลายๆ ที่กระทั่งมีคนเคลื่อนย้ายศพโดยเฉพาะเพื่อขนย้ายคนที่ตายในต่างถิ่นแดนไกลกลับไปฝังที่บ้านอย่างสงบ!

บัดนี้เมื่อเกิดเรื่องทำนองนี้ขึ้นในวังหลวง หากไม่ลงโทษให้หนักสิจึงจะเป็นการทำให้ผู้คนผิดหวัง

เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพวกนั้นต่างก็มีสีหน้างุนงงและกังวลใจ นางจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พวกเขาใจกล้าบ้าบิ่น ถึงขนาด…”

“แม่นางเซี่ยกำลังพยายามจะบอกว่าพวกเขาจงใจเอาแมงมุมตัวนั้นไปใส่ในดอกไม้เพื่อทำร้ายน้องสาวของเจ้าใช่หรือไม่” ก่อนที่เซี่ยเฉียวจะพูดจบต่งซีอวิ๋นก็ถามออกมาอย่างดุดัน “น้องสาวของเจ้าก็เป็นแค่เด็กที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น ทำไมคนสวนจึงต้องทำอย่างนั้นด้วย เจ้าก็แค่ต้องการยัดข้อหาให้พวกเขาใช่ไหม หากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาขนาดนี้ มันทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวจิตใจของแม่นางเซี่ยจริงๆ”

เซี่ยเฉียวเตรียมที่จะบอกความจริงกับพวกนางแล้ว

แต่ตอนนี้นางแค่ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “ก็ใช่น่ะสิ จิตใจของข้ามันก็คับแคบเช่นนี้แหละ ในเมื่อแม่นางต่งใจกว้าง ประเดี๋ยวพอพวกเขาถูกโบย เจ้าก็อย่าได้ลืมพุ่งเข้าไปช่วยล่ะ”