ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 699 กระดูกป่น / ตอนที่ 700 ชีวิตของข้ารับใช้

ตอนที่ 699 กระดูกป่น / ตอนที่ 700 ชีวิตของข้ารับใช้
ตอนที่ 699 กระดูกป่น

เมื่อมีจ้าวเสวียนจิ่งเป็นที่พึ่ง เซี่ยเฉียวจึงสั่งการได้โดยไม่ต้องเกรงใจ

คนสวนคนอื่นๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนคนสวนสองคนที่มีวิญญาณเกาะอยู่บนร่างของพวกเขาก็ก้มหน้างุด

“ฆ่าพวกเขา ฆ่าพวกเขา บดกระดูกของพวกเขาให้เป็นผงเลย! หั่นศพเขาออกเป็นหมื่นชิ้น!” วิญญาณแสยะยิ้มและล่องลอยไปรอบๆ คนสวน

เซี่ยเฉียวเหลือบมองดูวิญญาณโดยไม่ให้เป็นที่สังเกตก่อนจะพูดกับคนสวน “ทำไมต้องใช้กระดูกป่นของมนุษย์มาทำปุ๋ยด้วย”

ทันทีที่นางพูดเช่นนั้นออกมา สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งก็ตกตะลึงไปทันที ส่วนคนสวนทั้งสองก็ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

วิญญาณที่ลอยอยู่นั้นลอยไปอยู่ตรงหน้าเซี่ยเฉียวราวกับว่าพวกนางได้พบพระผู้ช่วยให้รอดแล้ว “พูดกันเสียดิบดีว่าพวกเขาจะส่งพวกเราออกจากวังหลังจากที่ตายไปแล้ว แต่พวกเขาเลาะกระดูกเราไว้! พวกเขายังเผาและบดพวกเราจนเป็นผุยผงที่ตำหนักข้างนั่น!”

เซี่ยเฉียวได้ยินคำพูดของพวกนาง แต่นางไม่สามารถตอบได้โดยตรง

หากนางกำนัลและขันทีของราชวงศ์นี้ตาย พวกเขาจะถูกลากออกจากวังไปฝังและจะแจ้งให้ครอบครัวทราบ

การใช้กระดูกมนุษย์มาทำเป็นปุ๋ยเป็นสิ่งที่ทรราชในอดีตกระทำกัน

นั่นเป็นเหตุผลที่จ้าวเสวียนจิ่งโกรธมาก

“แม่นางโปรดแยกแยะด้วย! พวกเราไม่ได้ทำ” ทั้งสองคุกเข่าลงอย่างรวดเร็วและร้องไห้

เซี่ยเฉียวรับมือกับวิญญาณมามากมาย ตั้งแต่เด็กจนโตไม่รู้ว่านางขุดกระดูกของวิญญาณเร่ร่อนมาแล้วเท่าไร ไม่ว่าแตกหักหรือยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ นางก็เห็นมันมาหมดแล้ว

เธอมีสัญชาตญาณเกี่ยวกับที่ฝังกระดูกมาตั้งแต่เกิด

ดังนั้นเมื่อนางได้สัมผัสดินเมื่อครู่นี้แล้วรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจไปหมด นางจึงอยากเจอคนสวน

“พวกเขานั่นแหละที่ทำ! พวกเขามีหน้าที่รดน้ำและใส่ปุ๋ยดอกโบตั๋นที่นี่ ไทเฮาทรงโปรดปรานดอกไม้นี่ นังปีศาจเฒ่าที่ตำหนักนั่นก็ชอบ ดังนั้นพวกเขาจึงใช้กระดูกป่นเป็นปุ๋ยเพื่อให้ดอกไม้บานดีขึ้น!” วิญญาณนั้นบ่นขึ้นต่อหน้าเซี่ยเฉียวอย่างอดไม่ได้

“ปีศาจเฒ่านั่นใครกัน” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถาม

เสียงของนางเบาจนคนสวนได้ยินไม่ชัด แต่วิญญาณกลับได้ยิน

พวกนางมองดูเซี่ยเฉียวด้วยความตกตะลึง สีหน้าของพวกนางเหมือนกับเห็นความหวังในความสิ้นหวัง “คือ เหล่าไท่เฟย[1]! เหมยไท่เฟย นางเป็นคนชั่วร้าย อายุนางก็มากปูนนี้แล้ว แต่ยังชอบทรมานนางกำนัลตัวเล็กๆ เป็นพิเศษ ตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็อยู่ในวังของนาง ปกตินางจะไม่ทรมานคนจนถึงตาย แต่ใครใช้ให้ข้าโชคร้าย ตอนนั้นข้าป่วย ร่างกายอ่อนแอ ตอนนั้นข้าจึงไม่รอด…ข้าคิดว่าหลังจากที่ตัวตายไปแล้ว ข้าก็จะสามารถกลับบ้านเกิดของข้าได้ แต่ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะเลาะกระดูกของข้าไว้! เหล่าไท่เฟยก็รู้เรื่องนี้ด้วย! นางชอบดอกโบตั๋นมาก และดอกโบตั๋นทั้งหมดในสวนของนางก็ใช้ปุ๋ยกระดูกป่นทั้งหมด!”

“ยังมีอีกนะ! เหล่าไท่เฟยเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง ปกติแล้วอาหารของสุนัขตัวนั้นจะต้องผสมกับกระดูกป่นด้วย! เหล่าไท่เฟยเองก็กินขนมกระดูกป่นด้วยเป็นบางครั้ง…”

สิ่งที่วิญญาณพูดออกมาทำให้เซี่ยเฉียวขนลุก

เท่าที่นางรู้ดอกไม้อย่างดอกโบตั๋นและไห่ถังจะเติบโตได้ดีกว่าหากใส่ปุ๋ยกระดูกป่นจากปศุสัตว์ และกระดูกป่นที่ทำจากกระดูกปศุสัตว์ก็สามารถใช้เป็นอาหารสัตว์ได้…

แต่ก็ยังใช้กันน้อย

โดยเฉพาะในยุคนี้ที่นิยมฝังดินเพื่อความสุขสงบ และน้อยคนนักที่จะเลือกเผา ยิ่งไม่ต้องพูดถึง…การใช้กระดูกป่นปลูกดอกไม้หรือให้สัตว์กิน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในวังจึงไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างนางจะสอดมือเข้าไปยุ่งได้ง่ายๆ

นางจึงขอให้จ้าวเสวียนจิ่งก้มศีรษะลงมา และบอกเล่าสถานการณ์ให้เขาฟังอย่างละเอียดใกล้ๆ หูเขา

หลังจากที่จ้าวเสวียนจิ่งได้ฟังแล้วเขาก็รู้สึกรังเกียจขยะแขยงเช่นกัน

เหมยไท่เฟย?

เสด็จปู่และไทเฮาทรงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ถึงอย่างไรเสด็จปู่ก็เป็นฮ่องเต้ ตอนที่พระองค์ยังมีชีวิตอยู่จึงมีพระสนมอยู่บ้าง เนื่องจากราชวงศ์นี้ไม่มีธรรมเนียมฝังคนเป็นไปพร้อมกับคนตาย ดังนั้นหลังจากที่ฮ่องเต้องค์ก่อนสิ้นพระชนม์แล้ว พระสนมบางคนก็ถูกส่งไปบำเพ็ญตนที่วัด บางส่วนก็ถูกส่งกลับบ้าน

ในวังจึงมีไท่เฟยเหลืออยู่ไม่มาก

ตอนที่ 700 ชีวิตของข้ารับใช้

จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็รีบสั่งให้คนไปตรวจสอบสถานะและการกระทำของเหมยไท่เฟยผู้นี้ทันที และจับตัวคนสวนทั้งสองมัดไว้

ภายในตำหนักพวกหญิงสาวต่างก็กำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอก

“เฮ้อ ต้องบอกว่าคนสวนพวกนี้ก็เป็นผู้บริสุทธิ์ หากพวกเขาถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้ก็ออกจะดูไร้เหตุผลไปหน่อย ประเดี๋ยวพวกเราจะลองไปขอร้องแม่นางเซี่ยดูหน่อยดีไหม” ใครบางคนอดเอ่ยขึ้นไม่ได้

จากนั้นพวกนางก็พากันมองไปที่เซี่ยซี

“คุณหนูรองเซี่ย ถึงอย่างไรแมงมุมตัวนี้ก็ไม่ได้กัดเจ้า เจ้าว่าอย่างไร” ต่งซีอวิ๋นยิ้มให้เซี่ยซีด้วยท่าทางห่วงใยและใจดี

“ข้าเชื่อพี่หญิงใหญ่” เซี่ยซียืนกราน

นางอายุสิบสามปีแล้ว นางจึงมีความเข้าใจในหลายๆ เรื่อง

เพียงแต่นางไม่ชอบพูดเท่านั้น

“เพราะพี่สาวของเจ้ารักเจ้า นางจึงได้ออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้เจ้า แต่เจ้าลองคิดดูสิ หากเพราะเรื่องนี้ทำให้คนสวนต้องตาย ชื่อเสียงของเจ้าก็จะแย่ไปด้วยนะ อีกอย่างคนสวนก็ลำบากมาก เมื่อครู่เจ้าไม่เห็นตุ่มไตและดินที่เปื้อนมือพวกเขาหรือ ที่เปรอะเปื้อนเช่นนั้นก็เพราะต้องการให้พวกเราได้เห็นดอกไม้สวยๆ งามๆ เหล่านี้ คุณหนูรองเซี่ยเป็นลูกสาวของขุนนางต้องรู้จักใจกว้าง เจ้าก็ควรที่จะให้อภัยพวกเขาหน่อย เจ้าว่าใช่ไหม” ต่งซีอวิ๋นเอ่ยกับเซี่ยซี

ฟังมู่เสวี่ยได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทันที “เจ้าก็พูดง่ายนะ หากคนที่ถูกกัดเป็นเจ้า เจ้าคงอยากจะให้พวกเขาตายเสียยิ่งกว่าใคร”

วันนี้ฉินหลิวที่สนิทสนมกับเซี่ยเฉียวที่สุดไม่อยู่เพราะสถานะของนางไม่สูงพอ

ดังนั้นฟังมู่เสวี่ยจึงต้องแสดงตนเป็นฝ่ายเดียวกับเซี่ยเฉียวเพื่อปกป้องชื่อเสียงของนางให้ดี จะยอมให้ต่งซีอวิ๋นมารังแกเซี่ยซีได้อย่างไร

เผิงซวงซวงก็เอ่ย “แม่นางต่ง เจ้าใจกว้างนักก็อย่าให้เซี่ยซีไปขอร้องสิ ประเดี๋ยวพอรัชทายาทมา เจ้าก็พูดกับรัชทายาทเองเลยสิ”

“พูดกันตามตรงคนสวนพวกนี้ก็ไม่ใช่คนของจวนเรา หากทำผิดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ให้อภัยพวกเขาได้ก็ให้อภัยกันไป แต่พวกเขาเป็นบ่าวรับใช้ของผู้สูงศักดิ์ ข้าได้ยินมาว่าผู้สูงศักดิ์ในวังล้วนแล้วแต่ชอบดอกไม้ต้นไม้ ทุกวันต้องได้ชื่นชม หากปกติแล้วพวกเขาประมาทไม่ใส่ใจกันถึงขนาดนี้ ไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนจนทำให้ผู้สูงศักดิ์ต้องเจ็บตัว แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า ในความคิดของข้าก็ควรที่จะต้องลงโทษให้หนักอยู่แล้ว” หญิงสาวคนอื่นก็อดแสดงความคิดเห็นของตนออกมาไม่ได้

“เป็นความบกพร่องที่นานๆ ทีจะเกิดขึ้นเท่านั้น ในเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเซี่ยซี แค่ตำหนิพวกเขาสักหน่อย ต่อไปพวกเขาจะจดจำไว้อย่างแน่นอน และพวกเขาก็จะรู้สึกขอบคุณที่รัชทายาทละเว้นชีวิตพวกเขาด้วย หากรัชทายาทกัดไม่ปล่อย แล้วเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนอื่นจะไม่พากันคิดว่ารัชทายาททรงเข้มงวดเกินไปหรือ” ต่งซีอวิ๋นก็มีเหตุผลเช่นกัน

ต่งซีอวิ๋นยังไม่ยอมปล่อยเซี่ยซี “คุณหนูรองเซี่ย เจ้าก็พูดอะไรบ้างสิ”

“หากทำผิดต้องถูกลงโทษ ลงโทษอย่างไรไม่เกี่ยวกับเจ้า” เซี่ยซีเอ่ยทีละคำ “อย่าถามข้า ข้าไม่ยุ่งเรื่องนี้ มือไม่ยาวพอ[2]”

ฟังมู่เสวี่ยหลุดหัวเราะออกมาทันทีอย่างกลั้นไม่อยู่

“ใช่แล้ว แม่นางต่ง มือของเจ้าจะยาวเกินไปแล้วไหม ในวังหลวงนี้รัชทายาทต้องการลงโทษคนสวนอย่างไร เจ้ามีสิทธิ์สงสัยด้วยหรือ แม่นางเซี่ยเป็นว่าที่พระชายารัชทายาทที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง เจ้า…อีกหน่อยองค์ชายสี่ก็จะต้องออกไปสร้างจวนอยู่นอกวังแล้ว ต่อไปเจ้าก็ต้องไปอยู่ข้างนอก ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเจ้า” ฟังมู่เสวี่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

วังตะวันออกของรัชทายาทอยู่ในเขตวังหลวงนี่

ต่อให้มีคนมากมายเท่าไรที่คิดว่ารัชทายาทจะไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ แต่ตราบใดที่เขายังเป็นรัชทายาทอยู่ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินความเป็นความตายของข้าราชบริพารที่อยู่ในวังหลวงนี่!

จะลงโทษสถานเบาหรือสถานหนักก็ไม่ใช่ปัญหานี่?!

“พวกเจ้า…พวกเจ้าช่างเลือดเย็นจริงๆ แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องที่พวกเราควรเข้าไปยุ่ง แต่เจ้าจะให้มองดูเฉยๆ อย่างนั้นหรือ!” ต่งซีอวิ๋นดูท่าทางผิดหวัง “ชีวิตของข้ารับใช้ไม่ใช่ชีวิตคนแล้วหรือ”

[1] ไท่เฟย พระสนมในฮ่องเต้รัชสมัยก่อนที่แก่ชราแล้ว

[2] มือไม่ยาวพอ ไม่มีอำนาจที่จะไปยุ่งเกี่ยวจัดการ