ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 697 จิ้งจอกกระดิกหาง / ตอนที่ 698 กลิ่นไม่ปกติ

ตอนที่ 697 จิ้งจอกกระดิกหาง / ตอนที่ 698 กลิ่นไม่ปกติ
ตอนที่ 697 จิ้งจอกกระดิกหาง

องค์ชายสี่รู้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่ง แม้ว่าเขาจะเป็นคนนิสัยดีมาตลอด แต่เวลานี้เขาก็กดข่มความเหนื่อยหน่ายใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว “ข้าเห็นว่าแม่นางต่งเองก็คงจะรู้สึกอึดอัด เช่นนั้นเจ้าก็นั่งพักอยู่ที่นี่เถอะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว”

เขาพูดจบแล้วก็สะบัดแขนเสื้อจากไป

ต่งซีอวิ๋นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วนางก็หน้าแดง

องค์ชายสี่ถึงกับสลัดนางทิ้ง?!

รัชทายาทเองก็ยังอยู่ข้างกายเซี่ยเฉียวเลยนะ!

หากเปรียบเทียบกันแล้ว นี่จะไม่ได้ดูเหมือนว่าเซี่ยเฉียวมีเสน่ห์ทำให้คนรักชอบได้มากกว่านางหรือ!

ต่งซีอวิ๋นลนลานเล็กน้อย แต่ความไว้ตัวที่นางแสดงมาตลอดหลายปีนี้ทำให้นางไม่มีหน้าที่จะไล่ตามองค์ชายสี่ไป ทั้งยังไม่สามารถแสดงท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจออกมาได้ นางจึงได้แต่ต้องฝืนยิ้มออกมา

พอมีคนหันมาจับจ้องนาง นางก็ยิ้มอย่างใจกว้างออกมา “องค์ชายสี่มีเรื่องในวังที่ต้องไปจัดการจึงได้จากไปก่อนแล้ว เขาอ่อนโยนและใจดีกว่าที่เขาลือกันเสียอีก ครั้งหน้าองค์ชายสี่ก็ยังเชิญข้าไปให้ดูพลุด้วยกันที่ศาลาซีเฟิงในเมืองหลวงอีกด้วย”

“…” หญิงสาวที่บังเอิญหันมามองต่งซีอวิ๋นงุนงงเล็กน้อย

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนางด้วย

ต่งซีอวิ๋นยังคงรักษาท่าทีสุภาพอ่อนโยน ไม่นานนักนางก็ต้องเข้าใกล้เซี่ยเฉียวอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจ

ขณะที่รัชทายาทกำลังอารมณ์ดีเนื่องจากเขาได้กลิ่นหอมจางๆ จากผ้าไหมสีน้ำเงินของเซี่ยเฉียวนั้น ต่งซีอวิ๋นก็ปรากฏกายขึ้นอย่างกะทันหัน “แม่นางเซี่ย เจ้าออกไปดูดอกหมู่ตันที่ข้างนอกกับข้าเถอะ…”

“…” รัชทายาท

“…” เซี่ยเฉียว

สีหน้าของทั้งคู่ดูไร้เดียงสา

สีหน้าของรัชทายาทยิ่งดำทะมึนลงไปอีก ดวงตาของผู้หญิงคนนี้ไปงอกไปอยู่ที่ฝ่าเท้าหรือจึงได้ไม่รู้จักสังเกตอะไรเลย

“คนงามบุปผาต้องหลบซ่อนด้วยความอาย หญิงอัปลักษณ์ต้องใช้ดอกไม้มาปิดบัง เจ้าสองคนไปดูดอกไม้ด้วยกัน ตกลงแล้วดอกไม้นี้จะต้องบานหรือไม่บานกันแน่จึงจะดี?” น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งต่ำลึก เขามองต่งซีอวิ๋นด้วยสายตารังเกียจโดยไม่ปกปิดความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย

ต่งซีอวิ๋นตกตะลึงกับคำพูดของรัชทายาท

คำพูดเหล่านั้นวกวนอยู่ในหัวของนางไม่หยุด

พอนางได้สติขึ้นมาแล้ว เลือดก็สูบฉีดไปทั่วไปหน้า อับอายยิ่งนัก!

รัชทายาทหมายความว่าอย่างไร เซี่ยเฉียวคือคนงาม ดังนั้นหากนางไปดูดอกไม้ ดอกไม้ก็จะต้องอับอาย? ส่วนนางก็จะต้องใช้ดอกไม้เพื่อปกปิดใบหน้านี้?!

เซี่ยเฉียวอดรู้สึกมีความสุขขึ้นมาไม่ได้ฃ

นางนึกไม่ถึงเลยว่าจ้าวเสวียนจิ่งจะปากร้ายเช่นนี้?

“รัชทายาท…” น้ำเสียงของต่งซีอวิ๋นสั่นเทา ทำไม ทำไมเขาจึงได้รังแกนางเช่นนี้เล่า

นางทำอะไรผิดหรือ

“หากเจ้าไม่มีอะไรทำก็กลับไปเถอะ ข้าเห็นว่าเจ้าสี่เองก็ไม่อยู่แล้ว ท่าทางสวยสดงดงามจิ้งจอกกระดิกหางของเจ้าก็ไม่มีคนเห็นแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งย่อมรู้ว่าเซี่ยเฉียวไม่ชอบต่งซีอวิ๋นอย่างยิ่ง

เพื่อแสดงจุดยืนของเขาแล้ว ทุกประโยคจึงทิ่มแทงใจของต่งซีอวิ๋นเข้าอย่างจัง

เซี่ยเฉียวแอบยกนิ้วโป้งให้เขาทันที

ต่งซีอวิ๋นกระทืบเท้าและวิ่งหนีไปพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าที่ปิดจมูกไว้ คาดว่านางคงน้อยใจจนเก็บไว้ไม่อยู่แล้วจึงต้องการไปสักที่เพื่อร้องไห้ออกมา

หลังจากที่ต่งซีอวิ๋นออกไปได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มีเสียงดังวุ่นวายข้างนอก

เซี่ยเฉียวมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นเซี่ยซี นางรู้สึกกังวลจึงออกไปดูสักหน่อย

งานเลี้ยงในวังวันนี้มีดอกไม้หลากหลายชนิดวางประดับไว้ด้านนอก ในฤดูกาลนี้ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมเตะจมูก ดมแล้วรู้สึกสบายมาก

ในสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้บาน เด็กสาวกลุ่มหนึ่งกำลังมองไปยังจุดๆ หนึ่งด้วยความประหลาดใจ ทั้งหมดดูตกใจไม่น้อย

เซี่ยเฉียวเห็นเซี่ยซีมีใบหน้าสีขาว นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างว่างเปล่า ท่าทางหวาดกลัวมาก

“เกิดอะไรขึ้น เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” สายตาเซี่ยเฉียวดูกังวล จากนั้นนางก็มองไปรอบๆ

ฟังมู่เสวี่ยรู้สึกผิดมาก “นางน่าจะตกใจมาก เมื่อครู่นี้พวกเรากำลังดูดอกไม้กันอยู่ นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีแมงมุมขนดกตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากดอกไม้ตรงหน้าพวกเรา ตัวมันค่อนข้างใหญ่ อีกนิดเดียวก็จะกัดน้องซีเอ๋อร์อยู่แล้ว โชคดีที่แม่นางเหยียนตาดีและมือไว นางปัดมันออกและกระทืบแมงมุมจนตายไปแล้ว”

ตอนที่ 698 กลิ่นไม่ปกติ

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็เป็นกังวลมาก นางปลอบเซี่ยซีก่อน แล้วจึงกล่าวขอบแม่นางเหยียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จะว่าไปก็บังเอิญนักที่บิดาของเด็กสาวคนนี้…

เป็นใต้เท้าตรวจการที่ชอบยื่นฎีกาฟ้องรัชทายาทและตระกูลเซี่ยของนางมากที่สุด

แม่นางเหยียนก็ตกใจมากเช่นกัน “แม่นางเซี่ยไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก เมื่อครู่แม่นางฟังอยู่ด้านหลังจึงไม่เห็น หากนางเห็นมันก่อนก็คงจะตอบสนองได้เร็วกว่าข้าแน่นอน…พวกงูหนูมดแมลงพวกนี้เป็นสัตว์ที่ป้องกันได้ยากที่สุด ตอนนี้ อากาศร้อนแล้วยิ่งหลีกเลี่ยงได้ยากขึ้นไปอีก”

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย

อย่างนั้นหรือ อากาศร้อนขึ้นแล้ว พวกคุณหนูส่วนใหญ่จึงมักพกถุงหอมที่มีตัวยาอยู่ข้างในไปด้วยยามออกนอกบ้าน เหตุผลหนึ่งคือเพื่อความหอม อีกเหตุผลหนึ่งก็เพื่อที่จะป้องกันแมลงเหล่านี้

แม้แต่เสื้อผ้าของพวกนางก็ยังรมควันเครื่องหอมป้องกันแมลงบางอย่าง

จู่ๆ ก็มีแมงมุมโผล่มา…

หากไม่ใช่ว่ามีใครวางแผน ก็ต้องเป็นเพราะน้องสาวของนางโชคร้ายถึงขีดสุดแล้ว

เรื่องโชคชะตานั้นพูดยาก ตัวอย่างเช่น บางคนที่โชคดี แค่ออกจากบ้านไปเดินเล่นก็ยังจะเก็บเงินได้จากข้างทาง แต่นางโชคร้าย แม้จะดื่มน้ำเย็นก็ติดคอได้

“ในเมื่อควรขอบคุณก็ต้องขอบคุณ แมงมุมตัวนี้…” เซี่ยเฉียวเหลือบมองแมงมุมที่อยู่บนพื้น มันน่าเกลียดน่ากลัวเกินกว่าที่จะมองนานๆ หากจะบอกว่ามันไม่เป็นพิษ เซี่ยเฉียวก็ไม่เชื่อ “แมงมุมตัวนี้น่าจะมีพิษ แม่นางเหยียนช่วยน้องสาวของข้าไว้ บุญคุณนี้ข้าเซี่ยเฉียวจะจดจำไว้และจะต้องตอบแทนให้อย่างดีแน่นอน”

เซี่ยเฉียวพูดจนแม่นางเหยียนรู้สึกละอายใจแล้ว

ท่านพ่อของนางบอกว่าโจรก็คือโจร ขุนนางก็คือขุนนาง และบอกว่าเซี่ยหนิวซานชอบทำอะไรไม่คิด ดังนั้นเขาจึงไม่ลงรอยกับตระกูลเซี่ยมาตลอด

ทั้งยังบอกอีกว่ารัชทายาทเป็นคนพิการ ต่อให้รัชทายาทจะมีความสามารถแค่ไหน เขาก็จะไม่ยอมให้คนพิการขึ้นครองบัลลังก์เป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงคอยพุ่งเป้าเล่นงานรัชทายาทอยู่เสมอ

ด้วยเหตุนี้บิดาของนางจึงมักจะถูกฮ่องเต้ลงโทษปรับเงินเดือนเป็นประจำ

เงินเดือนของท่านพ่อนางห้าปีให้หลังล้วนถูกปรับไปจนหมดแล้ว

ดังนั้นตามเหตุผลแล้ว นางไม่ควรที่จะรู้สึกดีต่อรัชทายาทและแม่นางเซี่ยสักเท่าไร แต่วันนี้เมื่อนางได้พบแม่นางเซี่ยกลับพบว่านางน่าประทับใจมาก

เหตุผลที่นางสามารถช่วยเซี่ยซีไว้ได้ทันเวลา ที่สำคัญเลยก็เป็นเพราะเซี่ยซีคนนี้หน้าตาน่ารักและมีเสน่ห์มาก นางต้องการเข้าไปพูดคุยกับคุณหนูรองตระกูลเซี่ย ดังนั้นนางจึง…มองเซี่ยซีนานหน่อย

นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ช่วยนางไว้

พวกดอกไม้ต้นไม้ในวังล้วนมีคนสวนคอยดูแล วันนี้มีงานเลี้ยงย่อมจะต้องมีการจัดการเรื่องป้องกันแมลงก่อนอยู่แล้ว เมื่อจู่ๆ ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คนสวนที่มีหน้าที่รับผิดชอบในวังนี้คงจะต้องโดนลงโทษแน่แล้ว

ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็เอื้อมมือออกไปลูบดินเล็กน้อยแล้วจึงนำมาดม

“กลิ่นไม่ปกติ” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ

“เรียกตัวคนสวนมาหน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยทันที

ทุกคนต่างก็มองหน้ากันไปมา ท่าทางไม่ค่อยจะเข้าใจนัก

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เมื่อคนสวนถูกรัชทายาทเรียกพบ พวกนางที่กำลังรออยู่ใกล้ๆ เพื่อความสะดวกในการดูแลดอกไม้ต้นไม้เหล่านี้อยู่แล้วก็รีบเข้ามาแล้วคุกเข่าลงทันที

คนสวนมีทั้งหมดประมาณเจ็ดแปดคน

แต่เซี่ยเฉียวกลับจ้องไปที่คนสองคนในนั้น

สองคนนั้น…

มีวิญญาณปีนอยู่บนร่างของพวกเขา วิญญาณดูน่ากลัวมาก ผมเผ้ายุ่งหญิง สีหน้าซีดเซียวเหมือนคนป่วย ดวงตาเป็นสีแดงและสว่างวิบวับ ปากของพวกนางดูราวกับต้องการกัดคนสวนสองคนให้ตายเสียกระนั้น

“คนอื่นกลับเข้าไปในตำหนักก่อน” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอีก

เมื่อได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวทั้งหมดก็จากไปอย่างเชื่อฟัง พวกนางต่างก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

แม่นางเซี่ย…อาจเป็นเพราะน้องสาวของนางเกือบจะโดนแมงมุมกัด ก็เลยอยากจะลงโทษคนสวนอย่างรุนแรง? มีบางคนกำลังคาดเดา

หากเป็นอย่างนั้น นางก็ออกจะทำเกินไปหน่อยแล้ว แม้ว่าคนสวนจะดูเหมือนบกพร่องต่อหน้าที่ไปบ้าง แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีแมลงอยู่ในต้นไม้ดอกไม้อยู่แล้วนี่

ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็ชี้ไปที่คนสวนสองคนนั้นและเอ่ยว่า “พวกเจ้าสองคนอยู่ก่อน ส่วนคนอื่นๆ ให้กลับไปทำงานของตัวเองได้”