ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 687 ได้มาโดยไม่ต้องพยายามเลย / ตอนที่ 688 โง่เขลาเบาปัญญา

ตอนที่ 687 ได้มาโดยไม่ต้องพยายามเลย / ตอนที่ 688 โง่เขลาเบาปัญญา
ตอนที่ 687 ได้มาโดยไม่ต้องพยายามเลย

บรรยากาศในครอบครัวฮ่องเต้นี้ค่อนข้างติดดินอยู่มาก

อย่างน้อยก็ไม่มีบรรยากาศแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน เจ้าแรงมาข้าก็แรงกลับ และการวางแผนทำร้ายกันซึ่งทำให้เซี่ยเฉียวรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

ครอบครัวสามีที่วุ่นวายเกินไปนั้นไม่ใช่ลักษณะของครอบครัวที่เจริญรุ่งเรือง

ทันทีที่ฮ่องเต้เสด็จมา หญิงสาวที่อยู่ด้านล่างก็ดูเรียบร้อยมากขึ้น ต่างดูระบำกันอย่างสงบเสงี่ยม ผ่านไปไม่นานผู้ดูแลและคณะอาจารย์จากสำนักศึกษาหลวงก็มาถึง

เซี่ยเฉียวเห็นอาจารย์ทั้งหมดเจ็ดท่าน นอกจากอาจารย์ใหญ่และอาจารย์ชิวรองอาจารย์ใหญ่แล้ว เซียวอวี้หรงก็มาด้วย

“พวกเจ้าดูแผนที่นี้สิว่าใช่แผนที่โลกที่มีชื่อเสียงของตระกูลไป๋หลี่หรือไม่” ฮ่องเต้กับท่าทางสบายๆ

เขาเดาว่าจะต้องไม่ใช่แน่นอน

ไหนเลยของล้ำค่าที่หายสาบสูญไปนานหลายปีเช่นนั้นจะปรากฏขึ้นมาง่ายๆ เช่นนี้

เมื่ออาจารย์ทั้งหลายได้ยินสามคำว่า ‘แผนที่โลก’ พวกเขาก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาและรีบก้าวไปดูทันที

แต่ละคนต่างยื่นหน้าเข้าไปจ้องเขม็ง แต่ละมุมต่างก็มีอาจารย์ยืนดูอยู่อย่างละเอียดรอบคอบราวกับกลัวว่าจะดูผิดกระนั้น

ต่งซีอวิ๋นแทบจะหยุดหายใจ มือทั้งสองของนางมีเหงื่อออก นางมองไปที่พวกอาจารย์ครู่หนึ่งแล้วมองไปที่เซี่ยเฉียว

นางเห็นว่าเซี่ยเฉียวกำลังพูดอะไรก็ไม่รู้กับเซี่ยซีจนทำให้นางต้องพยักหน้ารัวๆ

เซี่ยเฉียวไม่ได้กังวลใจเลยจริงๆ

หลายปีมานี้นางไม่ได้เรียนมาอย่างไร้ประโยชน์ หากแม้แต่แผนที่โลกนางก็ยังดูผิด ตอนนั้นหลีซื่อเหยี่ยนก็คงจะไม่ชอบนางขนาดจะรับนางเป็นศิษย์คนแรกให้ได้อย่างนั้นหรอก!

อาจารย์ทั้งหลายอืดอาดยืดยาด หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ

มือของแต่ละคนก็สั่นเล็กน้อย

ในที่สุดพวกเขาก็พากันคุกเข่าลงบนพื้น “ฝ่าบาท แผนที่นี้เป็นแผนที่โลกของจริงไม่ผิดแน่พ่ะย่ะค่ะ! เพียงแต่…เก็บไว้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ด้านบนมีรอยยับที่ไม่รู้เกิดจากสาเหตุใดจึงได้ดูหนักหนาเช่นนี้ หากคิดจะทำให้กลับมาเหมือนเดิมก็คงไม่ง่ายนัก…”

ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไปในทันที

เขามึนงงเล็กน้อย “พวกเจ้าบอกว่ามันเป็นของจริงอย่างนั้นหรือ เป็นแผนที่ชัยภูมิที่ตระกูลไป๋หลี่แห่งราชวงศ์ก่อนทุ่มเทเลือดเนื้อสร้างมันขึ้นมา”

ในฐานะฮ่องเต้ จึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับแผนที่ชัยภูมิพวกนี้!

ตอนที่ฮ่องเต้ของราชวงศ์นี้ขึ้นครองราชย์ ทุกพระองค์แทบจะต้องไปค้นดูในท้องพระคลังก่อน ต่างก็คิดว่าพวกเขาได้ของสิ่งนี้มาอยู่ในมือนานแล้ว เพียงแต่มันถูกซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นเท่านั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือฮ่องเต้พระองค์ก่อนล้วนแต่ต้องพบกับความผิดหวังและยอมรับโชคชะตาในท้ายที่สุด

ต่อมาภายหลังก็คิดว่าของสิ่งนี้อาจจะถูกคนตระกูลไป๋หลี่ทำลายไปแล้วก็ได้

นึกไม่ถึงว่า…

เขาจะได้มันมาโดยไม่ต้องพยายามเลยแม้แต่น้อย?

“ฮ่องเต้ ภาพวาดและหนังสือของตระกูลไป๋หลี่ที่เป็นมรดกตกทอดมามีไม่มาก แม้จะเป็นภาพวาดทิวทัศน์ธรรมดาๆ ก็มีค่ายิ่ง แผนที่โลกนี้…ล้ำค่าควรเมือง ไม่สู้ให้กระหม่อมนำกลับไปทำสำเนาสักสองสามฉบับเพื่อไม่ให้ของสิ่งนี้สูญหายไปอีก…” อาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาหลวงก็เป็นเชื้อพระวงศ์ เวลานี้เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างหน้าด้านๆ

ฮ่องเต้ทรงเป่าลมออกจากปากและจ้องเขม็ง “พวกเจ้าเข้าวังมาทำสำเนาเถอะ หากให้ไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่ามันจะยังอยู่ในมือของข้าอีกหรือไม่”

“…” พวกอาจารย์พากันตาแดง

จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ หากพวกเขาทำสำเนาในวังก็เกรงว่าจะอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมจนไม่สามารถคัดลอกรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของภาพนี้ออกมาได้!

หนังแกะนี้เป็นทั้งแผนที่ชัยภูมิและภาพวาดฮวงจุ้ย ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของแต่ละประเทศถูกวาดไว้อย่างละเอียดชัดเจน ภูเขา แม่น้ำ ลำธาร และลักษณะสำคัญของเหมืองแร่ต่างๆ มีความชัดเจนอย่างยิ่ง

ต่งซีอวิ๋นตกตะลึงไปแล้ว

สมองของเซี่ยเฉียวมีปัญหาหรืออย่างไร!

แผนที่โลกจริงๆ หรือ!

เพื่อที่จะต่อสู้กับนาง นางถึงกับเอาแผนที่โลกของจริงออกมา!?

เกินไปแล้ว เกินไปแล้วจริงๆ!

ต่งซีอวิ๋นรู้สึกว่าคราวนี้เซี่ยเฉียวได้บดขยี้ไข่มุกแสงจันทร์เม็ดนั้นของนางจนกลายเป็นผุยผงไปแล้ว นางอับอายขายหน้าจนไม่เหลืออะไร กระทั่งรู้สึกราวกับว่าทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างก็พากันมองนางกระนั้น นางไม่กล้าสู้หน้าใครแล้ว!

ตอนที่ 688 โง่เขลาเบาปัญญา

อันที่จริงในขณะนี้ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจกับแผนที่โลกและพยายามยืดคอเข้าไปเพื่อจะได้ชื่นชมบ้าง

พวกนางรู้ดีว่าหากพลาดโอกาสนี้ไปแล้ว ก็คงจะไม่มีวันได้เห็นของล้ำค่าและหายากเช่นนี้อีกเลยไปตลอดชีวิต

แต่น่าเสียดายที่พวกนางอยู่ห่างไกลออกไปจึงได้เห็นแค่โครงร่างของหนังแกะแผนที่โลกนี้เท่านั้น และมองไม่เห็นอะไรอื่นอีก

“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมขอยืมแผนที่โลกนี้…หนึ่งเดือน… ไม่สิ ครึ่งเดือนก็พอแล้ว ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เซียวอวี้หรงเอ่ยขอร้องด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อย

ฮ่องเต้ทรงนิ่งมาก “อาจารย์เซียว ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่ให้เจ้านะ แต่ของชิ้นนี้เป็นของขวัญที่แม่นางเซี่ยเพิ่งจะมอบให้ฮองเฮาของเพื่อฉลองวันเกิด หากข้าเอามาให้เจ้าแล้ว ฮองเฮาจะไม่น้อยใจแย่หรือ ดังนั้น…ข้าได้มอบโอกาสให้พวกเจ้าได้สัมผัสมันมากที่สุดแล้วนะ ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ หากพวกเจ้าอยากจะคัดลอกสำเนาก็เข้าวังมาบ่อยๆ ก็แล้วกัน”

“เดือนเดียวไม่พอหรอกพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เซียวอวี้หรงดูไร้เดียงสา

หากเป็นที่สำนักศึกษาพวกเขาสามารถมองดูมันได้ตลอดเวลา ต่อให้ไม่กินไม่ดื่มพวกเขาก็สามารถที่จะคัดลอกแผนที่นี้ให้เสร็จได้

แต่หากเก็บไว้ในวังหลวง กว่าพวกเขาจะเดินทางไปมาก็ต้องเสียเวลาไปมากแล้ว

นอกเสียจากว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ในหอภาพของสำนักฮั่นหลิน

แต่หากเป็นเช่นนั้นการเรียนการสอนของสำนักศึกษาก็จะตามไม่ทัน

“หากอย่างนั้นก็ให้เวลาสามเดือน ข้าจะไม่ยอมให้นำของสิ่งนี้ออกไปข้างนอกหรอก” ฮ่องเต้ทรงอารมณ์ดีอย่างยิ่ง

แผนที่โลกเชียวนะ…

เซียวอวี้หรงได้แต่ต้องตอบตกลง จากนั้นก็อดเหลือบไปมองแผนที่โลกนั้นอีกทีไม่ได้

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าแม่นางจากตระกูลเซี่ยเป็นคนมอบแผนที่นี้ เขาจึงรู้สึกเสียดายขึ้นมาอีก

น้องชายของแม่นางเซี่ยเป็นลูกศิษย์ของเขานะ ในบ้านเขามีของสิ่งนี้ แต่ก็ไม่รู้จักเอามาให้เขาดูก่อนเสียหน่อยเพื่อแสดงความกตัญญูเสียบ้าง

ตอนนี้เมื่ออยู่ในมือฮ่องเต้แล้วจะเอากลับคืนมาก็ไม่ได้…

“แม่นางเซี่ยได้ของสิ่งนี้มาอย่างไรหรือ นอกจากแผนที่โลกนี้แล้วยังมีภาพวาดอื่นๆ ของตระกูลไป๋หลี่อีกหรือไม่” อาจารย์ใหญ่จ้าวผู้ดูแลสำนักศึกษาหลวงเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “ของสิ่งนี้บิดาข้าได้มาจากในกระโจมคนเถื่อน ของล้ำค่าต่างๆ ก็ได้ส่องมอบเข้าคลังหลวงนานแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือแผนที่โลก จึงได้ถูกสิ่งของอื่นทับไว้อยู่ในหีบมาตลอด ข้าไปเห็นเข้าด้วยความบังเอิญจึงได้นำมันออกมา”

“ถูกสิ่งของอื่นทับไว้อยู่ในหีบมาตลอด!?” อาจารย์ทุกท่านกระวนกระวายขึ้นมาแล้ว “ทำอะไร!”

“กันความชื้น…” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบา

แล้วพวกอาจารย์ก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวในอก

เซี่ยหนิวซานช่างโง่เขลาเบาปัญญานัก!

“มิน่า! ฝ่าบาทดูเถิด รอยยับบนหนังแกะนั้นหนักหนาเกินไปจริงๆ…ทั้งยังมีคราบสกปรกและรอยขีดข่วนอยู่ด้วย โจรเซี่ย ใต้เท้าเซี่ยช่าง…เงอะงะเสียจริง!” อาจารย์เหล่านั้นแทบอยากจะร้องไห้แล้ว

เซี่ยหนิวซานไม่ได้เงอะงะแต่เขาตาบอด

หนังแกะที่ดีเช่นนี้จะเป็นขยะได้หรือ เอามากันความชื้น? ที่บ้านเขาขาดแคลนผ้ากันความชื้นหรือ!

คิดไม่ได้!

เมื่อเหล่าอาจารย์คิดถึงเรื่องนี้ ในใจพวกเขาก็รู้สึกรวดร้าวไปหมดจนยากจะทนได้ แทบอยากจะเชิญตัวจอมโจรเซี่ยผู้นั้นมาตีด้วยไม้บรรทัดอย่างแรงสักยก!

“ทุกท่านอย่าได้โทษบิดาของข้าที่มีสายตาไม่ดี ตอนแรกของสิ่งนี้ก็เป็นแค่แผ่นหนังแกะธรรมดาๆ ต่อมาข้านำมันแช่ลงในน้ำ แล้วนำไปปิ้งบนกองไฟ จึงปรากฏเป็นสิ่งนี้ขึ้นมา…”

“…” พวกอาจารย์เวียนหัวแล้ว

“ไม่ ไม่ต้องพูดแล้ว…” ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ

“แม่นางเซี่ย ของสิ่งนี้…ไม่ได้ทนน้ำทนไฟนะ! มันก็แค่หนังแกะ ท่าน ท่านได้สิ่งนี้มาก็ควรหาผู้เชี่ยวชาญมาทำให้จะดีกว่า ไม่ควรใช้ไฟทำเองเช่นนี้ หากเกิด…เกิดโดนไฟไหม้ขึ้นมา แล้วจะทำอย่างไรเล่า”

หากเกิดสิ่งนี้ไหม้เป็นรูใหญ่ขึ้นมา ผลงานชิ้นเอกจะไม่สูญสิ้นไปเลยหรือ!

พวกเขารู้สึกซาบซึ้งขอบคุณที่แม่นางเซี่ยค้นพบผลงานชิ้นเอกดังกล่าวและทำให้พวกเขาได้เห็นมันในช่วงชีวิตนี้ แต่ในขณะเดียวกันนางก็ทำให้พวกเขารู้สึกก็กลัวด้วย!