ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 671 โง่เง่าจริงๆ / ตอนที่ 672 ตัวซวย

ตอนที่ 671 โง่เง่าจริงๆ / ตอนที่ 672 ตัวซวย
ตอนที่ 671 โง่เง่าจริงๆ

พริบตานั้นสมองของเผยหว่านเย่ว์ชัดเจนแจ่มแจ้งมาก!

ท่าทางราวกับเสียสติของนางกลับทำให้คนอื่นหวาดกลัว ดวงตาทั้งคู่ของนางเจิดจ้าด้วยความดุร้าย สีหน้าของนางดื้อรั้นและเกรี้ยวกราดจนสาวใช้ที่อยู่ใกล้ๆ ตกใจเล็กน้อย

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ อนุเผยหว่านเย่ว์เป็นคนอ่อนโยนมาโดยตลอด…นึกไม่ถึงว่านางจะแสดงท่าทางน่ากลัวเช่นนี้ออกมาได้!

เผยหว่านเย่ว์หันหน้ากลับไปขึงตาใส่สาวใช้คนนั้น

แม้ว่านางจะเป็นอนุภรรยาของที่นี่ แต่เวินหลันเฉิงก็ไม่ได้ควบคุมไม่ให้นางออกไปข้างนอก เช้าตรู่วันถัดมานางก็ออกไปหาหลูซื่อทันที

หลูซื่อตกปากรับคำกับแม่สื่อไว้ตั้งนานแล้ว เนื่องด้วยอายุของนางที่ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จึงไม่ได้จัดงานแต่งอะไร เมื่อพูดคุยและจัดการตามขั้นตอนเรียบร้อยแล้ว นางก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านฝ่ายชายทันที

ตอนนี้นางก็นับว่ามีลูกชายลูกสาวแล้ว

แม้สถานะครอบครัวจะเทียบไม่ได้กับตระกูลเซี่ย แต่คนบ้านนี้ค่อนข้างเรียบง่าย

ตอนนี้หลูซื่อเองก็ไม่ได้มีนิสัยฟุ่มเฟือยเหมือนตอนที่ยังอยู่บ้านตระกูลเซี่ยแล้ว นางกลับก็อยู่ร่วมกับคนบ้านนี้ได้ไม่เลวเลย

บัดนี้เผยหว่านเย่ว์มาหานาง สีหน้าของนางก็ย่ำแย่ลงทันที “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่า หากเจ้าไปเป็นอนุภรรยาของคนอื่น ต่อไปข้าจะไม่มีลูกเช่นเจ้าอีก แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม ต่อไปก็อย่ามาบ่อยๆ คนอื่นเห็นเข้ามันจะไม่ดี”

คนที่ไม่รู้จะคิดว่านางเป็นคนขายลูกสาว!

อีกอย่าง ตอนนี้นางก็รู้แล้วว่าลูกสาวของนางเป็นพวกอยู่ไม่นิ่งชอบสร้างปัญหา! ก่อนหน้านี้ลูกก็ทำลายชีวิตดีๆ ของนางในบ้านตระกูลเซี่ย ตอนนี้หากลูกคิดจะทำลายชีวิตอันแสนสงบสุขของนางอีก แล้วนางจะทำอย่างไรเล่า!

เผยหว่านเย่ว์เองก็รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ นางไม่ได้เต็มใจที่จะเป็นอนุภรรยาเสียหน่อย…

ท่านแม่ของนางจะคิดอะไรเพื่อนางหน่อยไม่ได้หรือ นางต้องลำบากใจถึงขนาดนี้แล้วก็ยังมาด่าว่านางอีก แท้จริงแล้วในใจของท่านแม่มีนางอยู่บ้างหรือไม่!

“ท่านแม่ ตอนนี้เซี่ยเฉียวได้เป็นพระชายารัชทายาทแล้ว ท่านรู้เรื่องนี้หรือไม่” เผยหว่านเย่ว์ถามตรงประเด็น

หลูซื่อชะงักไปเล็กน้อย มือที่ถือเข็มกับด้ายอยู่แข็งค้างไปทันที จากนั้นนางก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย “มันเป็นความสามารถของตระกูลเซี่ย พวกเราไม่มีบุญที่จะได้พลอยเชิดหน้าชูตาไปด้วย”

เผยหว่านเย่ว์รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางไม่อยากไล่ตามของท่านแม่นาง

“นางจะมีบุญอะไร นางก็แค่เป็นพวกอายุสั้นเท่านั้น ท่านแม่ ข้าจำที่ท่านเคยพูดกับข้าเมื่อก่อนได้ ตอนที่เซี่ยหนิวซานเมามายเขาเคยพูดใช่หรือไม่ว่าเซี่ยเฉียวโชคไม่ดี หากไม่ใช่เพราะมารดาของนางตาย เนื่องจากคลอดนาง เขาก็คงจะไม่ส่งนางไปอยู่ไกลขนาดนั้น เขาพูดอย่างนี้จริงไหม” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยถาม

“เขาพูดอย่างนั้นจริง แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า ตอนนี้นางก็ได้เป็นพระชทายาทรัชทายาทแล้ว เจ้าอย่าได้คิดอีกเลย เจ้าไม่คู่ควร! ข้ามันเป็นแม่ที่ไม่มีความสามารถถึงได้เลี้ยงคนอย่างเจ้าออกมาได้!” หลูซื่อกลอกตาใส่เผยหว่านเย่ว์

เมื่อนึกถึงว่าตอนแรกนางทำทุกอย่างเพื่อลูกคนนี้!

ด้วยคิดว่านางบกพร่องต่อลูกสาวตนเองมาหลายปีจึงได้ชดเชยให้อย่างเต็มที่ แต่นางเล่า

เงินทั้งหมดในบ้านก็ถูกนางแย่งชิงไปหมดแล้ว และเหลือไว้ให้นางแค่หนึ่งร้อยตำลึงเท่านั้น!

ทรัพย์สมบัติเกือบหมื่นตำลึงถูกนางผลาญไปหมดแล้ว!

หลูซื่ออดเสียใจไม่ได้เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางเองก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดตอนนั้นเซี่ยหนิวซานจึงได้โมโหขนาดนั้น

นางไม่เคยมองว่าเงินทองของตระกูลเซี่ยเป็นของนางเอง และคิดเพียงว่าการส่งของขวัญให้คนอื่นมากหน่อยจะทำให้นางดูดีขึ้น จะได้ไม่มีใครดูถูกว่านางเป็นแม่ค้าอีก แต่ตอนนี้พอมาคิดดูอีกที ตอนนั้นนางโง่เง่าจริงๆ!

“ท่านแม่ เซี่ยเฉียวจะต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ท่านลองคิดดูสิ หากเซี่ยหนิวซานดวงแข็งเป็นภัยกับลูกสาว เช่นนั้นแล้วทำไมเซี่ยซีจึงไม่เป็นอะไร ถึงเลี้ยงไว้ใกล้ๆ ก็ยังอยู่ดี? ต่อให้แปดอักษรของเซี่ยเฉียวจะผิดปกติก็ไม่จำเป็นถึงกับจะต้องส่งตัวนางไปอยู่ในวัดเลยนี่?!”

“อีกอย่าง จี้หยกที่เซี่ยหนิวซานสั่งให้ท่านมอบให้เซี่ยเฉียวก็เป็นจี้ขจัดปัดเป่าความชั่วร้ายใช่สินะ? เขายังบอกอีกว่าทำพิธีปลุกเสกแล้วใช่หรือไม่ ของขวัญที่บิดาส่งให้ลูกสาวเป็นของแบบนี้ออกจะแปลกเกินไปหน่อยหรือเปล่า!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยขึ้นมาอีก

ตอนที่ 672 ตัวซวย

หลังจากที่ไม่พบเจอกันตั้งนานหลายปี แม้เขาจะไม่ได้ให้พวกผ้าไหมเครื่องประดับ แต่ก็ไม่น่าที่จะให้จี้หยกปัดเป่าความชั่วร้ายนั่น ราวกับเขาต้องการจะบอกให้เซี่ยเฉียวยับยั้งความโชคร้ายของตัวเองอย่างโจ่งแจ้งกระนั้น…

เวลานี้สมองของเผยหว่านเย่ว์ใช้การได้ดีมาก

“ยังมีอีก หลังจากที่เซี่ยเฉียวเข้าไปอยู่ที่บ้านแล้ว ตำแหน่งที่ตั้งเรือนของนางก็อยู่ไกล และยังมีการกำชับพวกเราอีกด้วยว่าไม่ให้เข้าไปใกล้ โดยเฉพาะพี่น้องคู่นั้นที่จะต้องอยู่ห่างๆ ไว้ อย่าได้เอะอะก็เข้าไปอยู่ใกล้นาง…คนปกติทั่วไปต่างก็คาดหวังจะให้ลูกๆ ในบ้านเข้ากันได้ดี แต่ท่าทีของเซี่ยหนิวซานออกจะแปลกประหลาดไปหน่อย ยังมีเซี่ยผิงกั่งอีก ในเมื่อเขารักน้องสาว ทำไมจึงไม่มีความคิดเห็นในเรื่องนี้สักนิด” เผยหว่านเย่ว์พูดเรื่องที่ตนเองไม่เข้าใจทั้งหมดออกมา

หลูซื่อทนรำคาญไม่ไหว “เจ้าคิดจะพูดอะไรกันแน่ เย่ว์เอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าเป็นอนุภรรยาไปแล้ว ข้าก็ไม่คาดหวังสิ่งใดแล้ว เจ้าจะทำตัวดีๆ อยู่ไปอย่างนี้ไม่ได้หรือ จะต้องไปจับตามองเซี่ยเฉียวทำไม!”

“ข้าเองก็ไปสืบถามเรื่องเวินหลันเฉิงมาแล้ว บัณฑิตหลายคนต่างก็บอกว่าเขาเป็นคนอ่อนโยนและถ่อมตน เป็นคนที่ดีมากๆ คนหนึ่ง ขอแค่เจ้าทำดีกับเขาอย่างจริงใจ ชีวิตนี้ก็จะได้อยู่อย่างสุขสบายแล้ว…”

ไม่ถึงกับเหมือนอนุภรรยาของตระกูลเศรษฐีพวกนั้นที่ต้องถูกทุบตี ฆ่าแกง หรือขายออกไป

แน่นอนว่าลูกสาวของนางเป็นอนุภรรยาที่มีฐานะสูงส่ง แม้ว่าจะมีหนังสือรับอนุภรรยาก็จริง แต่ก็ไม่สามารถที่จะปลดได้ตามใจชอบ

“เวินหลันเฉิงเป็นท่อนไม้!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยด้วยโทสะ

เขาจะเทียบกับรัชทายาทได้หรือ!

หลูซื่อนิ่งงันไปแล้ว

คนที่อยากจะไปเป็นอนุภรรยาจะเป็นจะตายคือลูกสาวของนางใช่ไหม

ตอนนี้คนที่รังเกียจว่าเวินหลันเฉิงไม่ดีก็คือนางอีกเช่นกัน!

“เจ้าคิดว่าตนเองเป็นนางฟ้านางสวรรค์หรือ! นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ดั่งใจ เจ้าไสหัวออกไปเลยนะ! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก!” หลูซื่อโมโหแล้ว

ไม่ช้าก็เร็วนางคงโกรธตายเพราะลูกสาวคนนี้!

นางหมดหวังแล้วจริงๆ กับลูกสาวคนนี้ ต่อไปนี้นางควรจะดูแลลูกเลี้ยงทั้งสองของนางให้ดีกว่านี้ อย่างไรเสียนางเองก็เคยมีประสบการณ์มาแล้ว ก่อนหน้านี้นางเคยฟุ่มเฟือยไปหน่อย แต่ตอนนี้นางสั่งสอนลูกๆ และดูแลบัญชีได้ไม่เลวเลย เด็กๆ ก็เป็นเด็กดี ต่อไปแม้จะยังไม่รู้ว่าจะกตัญญูต่อนางแค่ไหน แต่ก็คงไม่ถึงกับปล่อยทิ้งให้นางอยู่คนเดียวยามแก่ชราโดยไม่มีที่พึ่ง!

หลูซื่อผลักนางเล็กน้อย แต่เผยหว่านเย่ว์กลับดึงดันไม่ยอมออกไป

“ท่านแม่ ท่านว่า…เซี่ยเฉียวเป็น นางเป็นคนดวงแข็ง เป็นตัวซวยใช่หรือไม่!” จู่ๆ เผยหว่านเย่ว์ก็เอ่ยขึ้น สองตาเป็นประกาย

“อะไรนะ” มือของหลูซื่อหยุดการเคลื่อนไหวในทันที

“ข้าบอกว่านางจะต้องมีพลังชั่วร้าย นางถูกส่งไปที่วัดเพราะดวงนางพิฆาตจนทำให้แม่ของนางต้องตาย เบื้องหน้าตระกูลเซี่ยแค่แสดงออกว่ารักใคร่เอ็นดูนาง แต่ที่จริงพวกเขาก็แค่รู้สึกว่านางโตแล้วก็ควรจะแต่งงานออกเรือนไป และเพราะว่านางหน้าตาดี พวกเขาจึงได้ทำดีต่อนาง!” เผยหว่านเย่ว์ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น “มันต้องเป็นอย่างนี้แน่ๆ นางเป็นคนดวงแข็ง! ใครอยู่ใกล้นางคนนั้นก็จะโชคร้าย!”

“…” หลูซื่อตะลึงงันไปทันที

เด็กคนนี้เป็นอะไรไปแล้ว ทำไมในหัวของนางจึงได้มีแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้นะ!

เผยหว่านเย่ว์พูดไปก็หัวเราะไป “ท่านแม่ ท่านว่าหากฮ่องเต้และฮองเฮารู้ว่านางดวงแข็ง นางยังจะได้เป็นพระชายารัชทายาทอยู่อีกไหม! นางไม่เพียงแต่จะเป็นพระชายารัชทายาทไม่ได้ แม้แต่คนอื่นก็จะไม่ต้องการนางด้วย! ตระกูลเซี่ยส่งคนโชคร้ายอย่างนางเข้าวังตะวันออกจะต้องถูกลงโทษทั้งหมด!”

“เผยหว่านเย่ว์!” หลูซื่อรีบตะโกนออกมาทันที “เจ้าพูดเบาๆ หน่อย ทำไมเจ้าจะต้องทำตัวเป็นศัตรูกับนังหนูนั่นด้วยเล่า!”

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับในวัง ดีไม่ดีจะหัวหลุดจากบ่าเอาได้นะ!

เผยหว่านเย่ว์ไม่สนใจหรอก นางมีที่นี่ก็เพื่อที่จะยืนยันให้มั่นใจเท่านั้น

พอนางพูดจบแล้วก็จากไปอย่างมีความสุขโดยไม่สนใจท่าทางตื่นตระหนกของหลูซื่อเลยแม้แต่น้อย

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เนิ่นช้าออกไปจนไม่เป็นผลดี เผยหว่านเย่ว์จึงรีบจ้างคนให้ไปปล่อยข่าวทันที!