ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 603 วิธีแก้ปัญหา / ตอนที่ 604 ล่วงเกินคนอื่น

ตอนที่ 603 วิธีแก้ปัญหา / ตอนที่ 604 ล่วงเกินคนอื่น
ตอนที่ 603 วิธีแก้ปัญหา

ภายใต้คาถาห้ามังกร ฟ้าแลบฟ้าร้อง รอบด้านมีค่ายกลเจ็ดดาวแปดทิศคอยส่งเสริม ทำให้วิญญาณแค้นทั้งหมดปกคลุมไปด้วยควันและร้องโหยหวนไม่หยุด

เวลานี้แม้แต่วิญญาณที่นางเรียกมาช่วยพวกนั้นก็พากันหวาดกลัวตัวสั่นไปด้วยแล้ว

บนตัวพวกเขาไม่มีไอแค้นและพลังชั่วร้าย คาถานี้จึงไม่มีผลกระทบต่อพวกเขา เพียงแต่พลังที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขารู้สึกไม่กล้าขยับเคลื่อนไหวไปชั่วครู่เท่านั้น

วิญญาณไม่กล้าขยับ หลี่ชิงอวี๋เองก็ไม่กล้าขยับเช่นกัน

ก่อนที่ปรมาจารย์โม่จะร่ายคาถาที่มีประกายสีทองนี้ออกมา เขารู้สึกได้ว่าวิญญาณแค้นสัมผัสใบหน้าเขา เอานิ้วจิ้มคอเขา กระทั่งจ้องหน้าเพื่อให้เขาท่องหนังสือ

แต่หลังจากที่มีคาถานี้แล้ว…เขาเห็นว่าวิญญาณแค้นไม่พอใจเขาอย่างรุนแรงฃ

เขากลืนน้ำลายทันที

สายตาของเขามองไปรอบๆ จนไปหยุดอยู่ที่รัชทายาทและเซี่ยผิงกั่งที่อยู่ด้านนอก

ราวกับคนละโลกจริงๆ โลกของเขาตอนนี้กำลังนองเลือด ส่วนภายนอกค่ายกลสงบนิ่ง จะมีก็แค่ต้องรับมือกับพวกงูหนูมดแมลงเท่านั้น ไม่ยากเลยสักนิด!

พวกเขาก็มาที่วัดเหมือนๆ กัน เหตุใดถึงแตกต่างกันขนาดนี้

ทำไมจึงเป็นเขาคนเดียวที่ต้องอกสั่นขวัญแขวน!

หลี่ชิงอวี๋ตาแดงขึ้นมาทันที เขาพยายามคว้ามือข้างที่บาดเจ็บของเขาไว้เพื่อกระตุ้นให้สติแจ่มใส

เมื่อได้สติกลับมา เขาก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย เมื่อครู่ในสมองเขาคิดอะไรวุ่นวายไปหมด คิดอะไรอยู่น่ะ

สถานการณ์ทางฝั่งเซี่ยเฉียวเกือบจะอยู่ในการควบคุมทั้งหมดแล้ว

“เก็บ!” สีหน้าเซี่ยเฉียวดูสงบนิ่ง

นางดึงธงวิญญาณออกมาและเก็บวิญญาณที่แค้นทั้งหมดเหล่านี้เข้าไป

เซี่ยเฉียวรู้สึกมีความสุขมาก

เก็บหมดไม่มีเหลือ ฉากตรงหน้าสงบลง ส่วนหลี่ชิงอวี๋นิ่งอึ้งราวกับหุ่นไม้ ใบหน้าเขาซีดเผือดไร้สีเลือด

เมื่อคนอื่นๆ เห็นว่ารอบด้านไม่มีลมพัดแล้ว และรู้สึกว่าอากาศไม่ได้เย็นเยียบขนาดนั้นอีกต่อไป พวกเขาจึงได้เดินออกจากตำแหน่งเข้ามา

“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งสงสัยใคร่รู้มาก สีหน้าของหลี่ชิงอวี๋นั้นมหัศจรรย์จริงๆ

“ป ปรมาจารย์ มังกรหายไปแล้ว…” หลี่ชิงอวี๋ตกตะลึงไป

เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “นั่นคือคาถาห้ามังกร เป็นยันต์ที่ใช้เลือดของรัชทายาทวาดขึ้นมา ซึ่งยันต์นี้มีไม่กี่คนเท่านั้นที่จะวาดได้ ข้ามีพรสวรรค์ก็พอจะรู้อยู่บ้าง”

จ้าวเสวียนจิ่งมีเรื่องที่อยากถามเซี่ยเฉียวมาตลอด

“ข้าเคยไปที่วัดอวี้ซวีมาก่อน ตอนนั้นท่านนักพรตก็บอกว่าเลือดของข้าใช้การได้ดี” จ้าวเสวียนจิ่งคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาในที่สุด เมื่อเห็นว่าเซี่ยเฉียวขึงตาใส่เขา เขาก็รีบเอ่ยทันที “เพียงแต่…ตอนเทศกาลส่งเสื้อกันหนาว ข้าก็เคยใช้เลือดทาลงบนยันต์สีเหลืองของท่าน เหตุใด…จึงใช้การไม่ได้เลยเล่า”

“เจ้าไปที่วัดอวี้ซวีทำไม มีเรื่องอะไรที่มาหาข้าไม่ได้หรือ” เซี่ยเฉียวนิ่วหน้า

หมายความว่าอย่างไร คิดว่าข้าไม่เก่งพออย่างนั้นหรือ

“…” จ้าวเสวียนจิ่งร้อนตัวเล็กน้อย

เซี่ยเฉียวแค่นเสียงไม่พอใจ “เลือดนี้จะใช้ได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนใช้ อีกอย่าง…หลายเดือนมานี้ข้าทำความดีไปไม่น้อย ช่วยคนไว้ก็มาก เมื่อร่างกายมั่นคง เลือดนี้ก็ย่อมบริสุทธิ์ขึ้นกว่าแต่ก่อน”

หากใครๆ ก็สามารถวาดยันต์ด้วยเลือดได้ แล้วจะมีนางไว้ทำไม

อันที่จริงเลือดของรัชทายาทก็ไม่ได้ทรงพลังนัก และมันควรจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ด้วยคาถาห้ามังกรของนาง จึงทำให้พลังปราณมังกรที่อยู่ในนั้นสามารถแสดงผลออกมาได้มากที่สุด

“เมื่อก่อนข้าก็ทำความดีมาไม่น้อยนี่” จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

หลายปีที่ผ่านมาเขาคลี่คลายคดีไปมากมาย และจำนวนผู้ได้รับประโยชน์ก็มีนับไม่ถ้วนเช่นกัน

“บางที…” เซี่ยเฉียวครุ่นคิด “ท่านเป็นรัชทายาท การทวงความยุติธรรมและดูแลความผาสุกของประชาชนนั้นเป็นเรื่องที่ท่านควรทำอยู่แล้ว ดังนั้นแม้ว่าท่านจะทำมาก ก็จะได้รับผลตอบแทนเพียงเล็กน้อย การแสวงหาความยุติธรรมให้วิญญาณนั้นแตกต่างออกไป…ได้บุญกุศลมาก จึงสามารถแก้ไขข้อบกพร่องของท่านได้?”

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่สามารถบอกได้ เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นวิธีหนึ่งที่สามารถแก้ปัญหาของรัชทายาทได้!

ตอนที่ 604 ล่วงเกินคนอื่น

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่า การที่รัชทายาทกับนางช่วยสวดส่งวิญญาณด้วยกันก็น่าจะเป็นประโยชน์

เขาสามารถใช้วิญญาณปกป้องตัวเองได้ก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว!

รัชทายาทขมวดคิ้ว “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ต่อไปเมื่อศิษย์พี่จะทำอะไรก็อย่าได้ลืมศิษย์น้องล่ะ”

“ตกลง ตก…ลง” เซี่ยเฉียวเซไปเล็กน้อย จากนั้นจึงทรงตัวได้ นางพ่นลมหายใจออกมา “ข้าอยากพักหน่อย”

คาถาห้ามังกรมีพลังมากจริงๆ แต่การวาดยันต์และร่ายคาถาก็ใช้พลังทวีคูณเช่นกัน ช่วงนี้นางได้ทำเรื่องดีๆ มากมายพลังของนางจึงสมบูรณ์ขึ้น ดังนั้นนางจึงไม่เป็นลม มิฉะนั้น ..นางก็น่าจะเป็นลมไปแล้ว

“มีหมอนนุ่มๆ อยู่บนรถม้า” สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งเผยความกังวลเล็กน้อย

เซี่ยเฉียวพยักหน้า

หลังจากรับร่มมาแล้วนางก็เดินไปที่รถม้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

เมื่อถึงรถม้าเซี่ยเฉียวก็หลับลึกไปในทันที

รถม้ามีเพียงคันเดียว เวลานี้มันถูกลากมาไว้ที่ลานวัด ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นได้จากในห้องทันที จึงไม่จำเป็นต้องคอยเฝ้า ด้านนอกยังมีฝนตกอยู่ หลี่ชิงอวี๋และคนอื่นๆ จึงได้แต่ต้องอยู่ในห้องเท่านั้น

รัชทายาทและพวกของเซี่ยผิงกั่งสงบนิ่งมาก เมื่อพวกเขาหาที่เหมาะสมได้แล้วก็นั่งลงพักผ่อนทันที

แต่หลี่ชิงอวี๋เห็นสถานที่นี้แล้วก็รู้สึกขลาดกลัว

“เมื่อครู่นี้พวกเจ้าไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ หรือ” หลี่ชิงอวี๋เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง เขาไม่กล้าพูดคุยกับรัชทายาท เซี่ยผิงกั่งก็ดุดันและยิ่งพูดน้อยกว่าอีก ดังนั้นเขาจึงสามารถพูดคุยกับโจวเว่ยจงได้เท่านั้น

โจวเว่ยจงดูงุนงง “ไม่มีอะไรนี่? ก็มีพวกงูที่ค่อนข้างมีพิษ แต่พวกเราทุกคนก็นำยากันงูมา ไม่มีใครถูกกัด และพวกเราก็จัดการเก็บกวาดงูไปหมดแล้ว”

หลี่ชิงอวี๋ถอนหายใจ “สิ่งที่ข้าเห็น…มันยอดเยี่ยมมากเลย”

“มันเป็นอย่างไรหรือ” โจวเว่ยจงก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา เขาดูอยากรู้อยากเห็น

“ตอนแรกก็มีมือข้างหนึ่ง แต่มีแค่ครึ่งเดียวนะ มือนั้นยังสามารถขยับได้ด้วย มันก็คืบคลานออกมาจากในวัด…หลี่ชิงอวี๋ชี้ออกไปข้างนอกแล้วชี้ไปที่พระพุทธรูป “ข้างในนี้ก็ไม่สะอาด มีวิญญาณลอยออกมาจากข้างในนี้ มันดูน่าเกลียดน่ากลัวมาก หนังศีรษะครึ่งหนึ่งหลุดออกมา น่าขยะแขยงจนทำให้คนรู้สึกกินข้าวไม่ลงเชียวล่ะ!”

“นั่นยังไม่หมดนะ พวกมันน่ากลัวมาก และต้องการจะกินข้า จิ้มคอข้า…ซี๊ด… ” หลี่ชิงอวี๋สัมผัสคอของเขาและพบว่ามันเจ็บเล็กน้อย

โจวเว่ยจงมองไปจากนั้นก็เอ่ย “ตรงนั้นเป็นรอยเขียวๆ”

สีหน้าของหลี่ชิงอวี๋เปลี่ยนไปทันที “ว่าแล้ว! สิ่งนั้นมันน่ากลัวจริงๆ ข้าก็ไม่ได้กระแทกอะไรตรงนี้นี่ ทำไมมันเขียวขึ้นมาได้! พวกมันทำอะไรข้าหรือเปล่า!”

โจวเว่ยจงมีสีหน้าเห็นอกเห็นใจเขา “เจ้าก็ช่างน่าสงสาร”

หลี่ชิงอวี๋อยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก

แค่น่าสงสารที่ไหน

คนพวกนี้ไม่ได้เห็นภาพเมื่อครู่นี้ก็เลยไม่เข้าใจอารมณ์ของเขาในตอนนั้นเลย!

“ตอนนี้ข้าเห็นวัดนี้แล้วยังรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวไปหมดอยู่เลย” หลี่ชิงอวี๋เอ่ยอย่างคนขี้ขลาด

เขาเพิ่งดูเห็นวิญญาณมากมาย จนตอนนี้ก็ยังมีความกลัวหลงเหลืออยู่ และอดกลัวไม่ได้ว่าจู่ๆ จะมีอะไรโผล่มาจากรอบด้านอีก

“ไม่ต้องห่วง เราค้นแถวนี้หมดแล้ว แม้แต่หนูสักตัวก็ไม่มี เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าปู่ของเจ้าไปล่วงเกินใครเขาเข้า จึงได้เกิดเรื่องยุ่งยากเช่นนี้” โจวเว่ยจงเอ่ยปลอบโยนเขาเล็กน้อย

หลี่ชิงอวี๋นิ่งเงียบไป

หลายวันมานี้ท่านปู่ของเขาเหมือนมีเรื่องหนักอึ้งอยู่ในใจตลอดเวลา

เขาจึงได้ถามออกไปเป็นพิเศษ ท่านปู่บอกว่า ยี่สิบปีก่อนเขาล่วงเกินคนไว้…เยอะมาก!

มากจนหาคนที่โกรธเกลียดตระกูลหลี่ที่สุดไม่ได้!

ตอนนั้นท่านปู่ของเขายังเป็นราชครูของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ตระกูลหลี่แข็งแกร่งเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ไทเฮาและฮองเฮายังปฏิบัติต่อตระกูลหลี่พิเศษกว่าคนอื่น เขามีบทบาทสำคัญในราชสำนัก และทำเรื่องต่างๆ แทนฮ่องเต้ ซึ่งมันทำให้เขาต้องล่วงเกินคนอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้…