ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 569 ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง / ตอนที่ 570 ด้านหน้าและหลังวัด

ตอนที่ 569 ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง / ตอนที่ 570 ด้านหน้าและหลังวัด
ตอนที่ 569 ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง

แม่นางผังผู้นั้นขบริมฝีปาก นางดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก

“ท่านปรมาจารย์โม่ ตอนนี้ข้าไม่มีเงิน แต่หากต่อไปข้ามีเงินแล้ว จะต้องชดเชยให้ท่านอย่างแน่นอน” สายตาแม่นางผังเป็นประกาย นางเอ่ยเสริมขึ้นมา

เซี่ยเฉียวได้ยินคำพูดของนางก็ยิ้มออกมาทันที “ข้าไม่ได้ขาดเงินเล็กน้อยของเจ้านั่นหรอกนะ เอาอย่างนี้ดีกว่า แม่นางผัง เจ้า…คิดว่าตนเองเป็นคนอย่างไรหรือ”

แม่นางผังผู้นี้จะต้องคิดว่าที่นางโชคไม่ดีมาตลอดก็เพราะหลุมฝังศพนั่นเป็นสาเหตุอย่างแน่นอน

หลุมฝังศพนั่นก็มีส่วน

แต่นิสัยของตนเองสำคัญกว่า

ยกเรื่องดวงตามาพูดก็แล้วกัน

ดวงตานี้เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์บนท้องฟ้า มันจะแสดงออกมาทั้งหมด ขาวดำแยกชัด ฉลาดหลักแหลม แววตามั่นคง ไม่ขึ้นไม่ลง ไม่บิดไม่เบี้ยว มองอย่างยุติธรรม จึงจะเป็นคนที่มีความสงบในจิตใจ มีชีวิตที่ราบรื่น

แม่นางผังผู้นี้ ดวงตาก็ดูสวยดี

แต่แววตาไม่มั่นคง ถึงแม้จะเปล่งประกาย แต่ก็แหลมคมทิ่มแทงเกินไป

เวลามีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน หากนางมักจะจ้องมองและสำรวจผู้คนด้วยแววตาเช่นนั้น แล้วจะเป็นที่ชื่นชอบได้อย่างไร

เช่นนั้นแล้วนางจึงไม่มีวาสนากับผู้คนก็เลยมีดวงชะตาที่ไม่ดีเป็นธรรมดา

หลุมฝังศพของผังซีหยวนได้รับการแก้ไขแล้ว นางก็อาจจะโชคดีไปสักระยะหนึ่ง แต่เนื่องจากปัญหาของนางเอง ต่อให้นางโชคดีแค่ไหนก็คงคว้าไว้ไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นปัญหาที่ตัวของนางเองทั้งนั้น

แม่นางผังอ้าปากเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่านางกำลังคิดถึงสิ่งใดจึงได้มีท่าทางเคอะเขินเล็กน้อยเช่นนั้น “ข้าก็ไม่ได้นับว่าเป็นคนดีอะไร แต่ข้าก็ไม่เคยก่อกรรมทำชั่วนี่ ทำไมข้าถึงได้ต้องซวยอยู่อย่างนี้ ทั้งที่คนอื่นก็อยู่ดีมีสุขกันทั้งนั้น…”

เซี่ยเฉียวเพียงแค่ยิ้มอ่อนๆ เท่านั้น “หากเจ้ามีที่นี่เพื่อขอบคุณก็กลับไปเถิด ความตั้งใจของเจ้านี้ข้ารับไว้แล้ว”

แม่นางผังสับสนเล็กน้อย นางครุ่นคิดชั่วครู่ “ท่านปรมาจารย์โม่ ข้าขอติดตามท่านได้หรือไม่ ได้เรียนรู้อะไรบ้างก็ยังดี ให้ข้าวิ่งทำธุระแทนท่าน จะได้หรือไม่”

เซี่ยเฉียวมองนางด้วยความประหลาดใจ

ได้หรือไม่

แน่นอนว่าไม่ได้?

วัดสุ่ยเย่ว์ของนางสืบทอดทางศิษย์ชาย ศิษย์น้องที่อยู่ในวัดพวกนั้นก็ล้วนเป็นฆราวาส ไม่นับว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนัก!

แม้ว่านางจะต้องการรับศิษย์ในอนาคต แต่นางก็ไม่สามารถเลือกมั่วๆ ได้ นอกจากนี้ นางยังไม่สามารถสอนวิชาของตนเองให้คนอื่นมั่วๆ ได้

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นไกล ลองดูเรื่องหลุมฝังศพของผังซีหยวนเป็นตัวอย่าง ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยคนนั้นต้องมีจิตใจที่บิดเบี้ยวและชั่วร้าย เมื่อคนแบบนี้มีความสามารถมาก เขาก็อาจทำร้ายคนได้มากมาย

ดังนั้นการเลือกศิษย์ แม้ว่าจะเป็นเพียงศิษย์ที่ไม่เป็นที่จดจำก็ตาม เงื่อนไขแรกก็คือจะต้องเป็นคนที่มีความกรุณาและมีหลักการ

หลี่ชิงอวี๋ถึงกับมึนงงไปเล็กน้อย เขานึกไม่ถึงว่าแม่นางผังจะไม่มีความเกรงใจเช่นนี้

ท่านปู่ยังอยากให้เขากราบอาจารย์นะ!

แต่เขายังไม่ได้ทันพูดคำเหล่านี้ออกไป เด็กสาวที่โผล่มากลางทางผู้นี้กลับชิงพูดออกไปเสียก่อนแล้ว

แม่นางผังดูประหม่าเล็กน้อย แววตาของนางไม่นิ่ง มักจะมองนั่นนี่อยู่ตลอดเวลา ซึ่งก็ไม่รู้ว่านางกำลังมองใครอยู่

“เจ้าอยากกราบอาจารย์หรือว่าอยากได้อย่างอื่นกันแน่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามตรงๆ อย่างง่าย “ข้าจะไม่เปลี่ยนแปลงแก้ไขดวงชะตาให้เจ้า ข้าจะไม่รับเจ้าเป็นศิษย์ กระทั่งจะไม่เป็นแม่สื่อแม่ชักแนะนำคู่ครองให้เจ้าด้วย คำพูดเหล่านี้เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เมื่อแม่นางผังได้ยินเช่นนั้นก็หน้าซีด และเงยหน้ามองไปยังทิศทางของจ้าวเสวียนจิ่งทันที

ในขณะนั้นจ้าวเสวียนจิ่งกำลังดื่มชา

เหมือนไม่รู้ตัวสักนิด

แม่นางผังรู้สึกอับอาย จู่ๆ นางก็เอามือปิดหน้าแล้วหนีไปทันที

เซี่ยเฉียวยังคงนั่งอยู่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง หลี่ชิงอวี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สายตาของเขามองติดตามแม่นางผังที่จากไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

เขาคิดว่าตนเองน่าจะล้มเลิกความตั้งใจที่จะกราบอาจารย์ไปเสียน่าจะดีกว่า

ข้อแรก ความสามารถในการจับวิญญาณอะไรนี่คงไม่เหมาะกับเขา ข้อสอง ปรมาจารย์โม่เองก็คงเห็นว่าเขาไม่เข้าตา

“เด็กคนนี้จะต้องดึงดูดความสนใจจากคนอื่นแน่ๆ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปเอ่ยกับหลี่ชิงอวี๋ด้วยท่าทางรังเกียจ

หลี่ชิงอวี๋ชี้มาที่ตนเองด้วยความประหลาดใจ “ข้าหรือ เมื่อครู่นาง…”

มองฝ่าบาทอยู่ชัดๆ!

หลี่ชิงอวี๋ต้องกลืนคำพูดกลับลงไปเมื่อเอ่ยไปได้แค่ครึ่งประโยคเท่านั้น

“ใช่ เป็นข้าเอง ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นแม่นางผัง ข้าก็อดที่จะยิ้มให้นางเล็กน้อยไม่ได้ นางคงจะคิดว่าข้าคิดอะไรกับนาง ดังนั้น…ปรมาจารย์โม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง” หลี่ชิงอวี๋รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ

ตอนที่ 570 ด้านหน้าและหลังวัด

เซี่ยเฉียวได้ยินหลี่ชิงอวี๋ยอมกล่าวโทษตัวเองเช่นนี้ นางก็รู้ว่าเด็กคนนี้ออกจากขาดความกล้าเกินไปแล้ว

“เจ้าควรจะเรียนรู้จากจ้าวซวีจือให้มากหน่อย เด็กคนนั้นดูมีอนาคตกว่าเจ้ามาก เขาไม่เคยกลัวรัชทายาทเลยนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ

จ้าวซวีจือ?

หลี่ชิงอวี๋รู้จักดี อีกอย่างครั้งก่อนตอนที่หนิงเป๋ยอ๋องเข้ามาเมืองหลวง เขาและจ้าวซวีจือก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

เพียงแต่สองปีที่ผ่านมาเขาออกจากบ้านน้อยมาก ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เลยห่างเหินไปบ้าง

แต่ว่าจ้าวซวีจือเป็นอะไรหรือ ปรมาจารย์โม่พูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร

หลี่ชิงอวี๋ดูงุนงง ส่วนจ้าวเสวียนจิ่งก็ออกไปศาลาว่าการอำเภอสวินกับเซี่ยผิงกั่งเพื่อจัดการธุระ

ไม่นานนัก คนตระกูลหลี่ก็ซื้อโลงศพและของอื่นๆ ที่เซี่ยเฉียวต้องการมาจนครบ

สถานที่ฝังศพนี้ไม่จำเป็นจะต้องเลือกให้ไกลเกินไป

ตำแหน่งฮวงจุ้ยดีๆ ที่เซี่ยเฉียวเลือกไม่ไกลจากหลุมฝังศพของตระกูลหลี่นัก บริเวณนั้นยังมีหลุมฝังศพอื่นๆ อยู่ด้วย เรียกได้ว่าเป็นตำแหน่งที่ไม่เลวเลย

โดยทั่วไปจะมีพิธีการตั้งสุสานใหม่ เช่น เปิดภูเขา ตัดหญ้า เป็นต้น อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ของคนที่ถูกฝังทั้งเป็นเหล่านี้ค่อนข้างพิเศษ พวกนางไม่มีญาติอยู่ด้วย ทุกอย่างก็เลยเรียบง่ายขึ้น

หลังจากที่จัดการฝังคนพวกนี้เรียบร้อยแล้ว เซี่ยเฉียวก็ติดตามไปยังที่ตั้งสุสานของตระกูลหลี่

ไม่เสียทีที่ตระกูลหลี่เป็นตระกูลใหญ่ ตำแหน่งของสุสานบรรพบุรุษนั้นดีมากจริงๆ แม้จะดูเหมือนไม่มีภูเขาอยู่ใกล้ๆ แต่หากดูจากแผนที่ จริงๆ แล้วตำแหน่งนั้นเป็นสถานที่กว้างใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยภูเขาและน้ำ

ตำแหน่งที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้โดยทั่วไปจะมีภูเขาและแม่น้ำตัดกัน หยินหยางมาบรรจบ

มีแหล่งน้ำจึงจะดีที่สุด

มีธารน้ำอยู่ไม่ไกลจากสุสานตระกูลหลี่ แม้ว่าภูเขานี้จะมีความสำคัญต่อสุสานก็จริง แต่น้ำมีแนวโน้มที่จะกำหนดความโชคดีโชคร้ายของสุสานมากกว่า

ที่ตรงนี้เก็บน้ำซ่อนลม นับเป็นตำแหน่งที่ดี

เซี่ยเฉียวเดินไปดูแหล่งน้ำนั้นเล็กน้อย

น้ำไหลเข้าโถง น้ำใสและนิ่ง ไม่มีปัญหา

แหล่งน้ำนี้ไม่มากหรือน้อยเกินไป ยิ่งไม่มีกลิ่นเหม็นหรือโคลนมากเกินไป และไม่ได้ไหลเร็วเกินไป

“ท่านปรมาจารย์?”ราชครูหลี่ติดตามอยู่ด้านหลังเซี่ยเฉียวตลอดเวลา เขาดูประหม่าอย่างยิ่ง

เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงไปขุดดิน แล้วก็พบว่าดินที่นี่นับว่าใช้ได้ ไม่ได้เป็นหินแข็งๆ หรือดินเน่าเปื่อย นางยังได้รับแปดอักษรและวันครอบรอบวันตายของทุกคนที่ถูกฝังอยู่ที่นี่ด้วย และทั้งหมดก็เหมาะสมเข้ากับที่แห่งนี้ได้ในทุกๆ ด้าน

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วมุ่น

“หลุมฝังศพนี้ไม่มีปัญหา แต่อาจจะเป็นไปได้ว่าโลงศพที่ฝังอยู่ข้างในไม่ถูกต้อง” เซี่ยเฉียวดูค่อนข้างสับสน “ข้าจะลองดูอีกที”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็หันไปมองรอบๆ ก่อนจะเดินไปยังที่สูง

เมื่อมองจากระยะไกลเซี่ยเฉียวก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นางเรียกราชครูหลี่ผู้เฒ่าเข้ามาแล้วชี้ไปที่เงาดำเล็กๆ ในระยะไกล “สถานที่ตรงนั้นคืออะไร”

“มันเป็นวัดร้างแห่งหนึ่ง” ราชครูหลี่ผู้เฒ่าเอ่ย หลังจากคิดดูอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยเสริมว่า “นั่นน่าจะเป็นวัดที่เกิดคดีฆาตกรรมหิ่งห้อยในตอนนั้น”

เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ด้านหน้าและด้านหลังวัดนั้นไม่เหมาะที่จะสร้างสุสาน หากจำเป็นจะต้องสร้างก็จะต้องไม่ฝังแบบนี้ เดิมทีฮวงจุ้ยตรงนี้ดี แต่เมื่อมีวัดนั้นอยู่จึงไม่เหมาะสมอย่างสิ้นเชิง”

ก็ไม่ใช่ว่าจะฝังศพไม่ได้ แต่จะต้องคำนวณฮวงจุ้ยใหม่ ไม่สามารถใช้ใช้การคำนวณแบบเดิมๆ ได้

“วัดนี้น่าจะสร้างมากว่ายี่สิบปีแล้วใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอีก

ราชครูหลี่ผู้เฒ่ารีบเรียกผู้ช่วยนายอำเภอเก่าแก่ที่รู้เรื่องในพื้นที่เป็นอย่างดีมาถาม “วัดนั่นกี่ปีแล้ว”

เขาจำได้ว่าตอนที่ครอบครัวของตนเองสร้างสุสานยังไม่มีวัดนั้นนี่

“ยี่สิบปีได้แล้วกระมัง” ผู้ช่วยในอำเภอชราเอ่ยด้วยท่าทางเคารพ

ราชครูหลี่ผู้เฒ่าได้ยินเช่นนั้นก็หรี่ตาลง “ท่านปรมาจารย์ หากอย่างนั้นปัญหาที่เกิดขึ้นกับสุสานของบ้านข้าก็เป็นเพราะ…”

“วัดนั้นจะต้องมีส่งผลกระทบอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ควรส่งผลกระทบใหญ่โตขนาดนี้ ดังนั้น…ข้าสงสัยว่าข้างในนั้นน่าจะยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่เหมาะสมอยู่ด้วย จะต้องไปดูหน่อย” เซี่ยเฉียวเอ่ย