ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 567 ไร้ที่ติ / ตอนที่ 568 ของขวัญขอบคุณ

ตอนที่ 567 ไร้ที่ติ / ตอนที่ 568 ของขวัญขอบคุณ
ตอนที่ 567 ไร้ที่ติ

เซี่ยเฉียวมีความตั้งใจสูง…เขามองออกตั้งนานแล้ว

ไม่ว่านางจะทำอะไรก็จะคิดถึงแต่เรื่องนั้น และจะต้องทำให้ถึงที่สุด ทุกๆ ครั้งนางจะต้องใช้ความสามารถและพลังทั้งหมดที่มีจึงจะยอมรามือ

นิสัยนางดื้อรั้น แต่ก็ใจดีจนทำให้คนโกรธไม่ลง

จ้าวเสวียนจิ่งลองใช้มือทาบลงบนหน้าผากของนางดูเล็กน้อย

นางไม่ได้มีไข้ น่าจะแค่เหนื่อยมากเท่านั้น

แม้จะมีหมอเดินทางมาด้วย แต่เขาก็ไม่กล้าให้เซี่ยเฉียวกินยามั่วๆ ถึงอย่างไรสุขภาพร่างกายของนางก็ไม่ดี เดิมทีก็กินยาอยู่แล้ว หากบังเอิญยาออกฤทธิ์ตีกันก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้

อีกอย่าง นางก็พยายามอย่างมากที่จะปกปิดตัวตนของตัวเองจนถึงกับต้องแต่งหน้าออกมาเป็นอย่างนี้ ถ้าหากนางพบว่าความแตกเสียแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกโกรธแค่ไหน

จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วมองภายในรถม้า

“ตะกร้าไม้ไผ่ของปรมาจารย์โม่เล่า” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม

หลังจากที่เขาถามขึ้นไม่นานนักตะกร้าไม้ไผ่ก็ถูกส่งเข้ามา

ของที่อยู่ข้างในไม่ได้หนักมาก ตะกร้าไม้ไผ่นี้สานมาอย่างดี ทั้งน้ำหนักเบาและทนทาน ของที่อยู่ข้างในระเกะระกะ ไม่ว่าอะไรก็มี แต่ส่วนใหญ่เป็นกระดาษยันต์ ชาด ขวดกระเบื้องและโหลต่างๆ

เขาเองก็ไม่ได้แตะต้องอะไรมั่วซั่ว เพียงแต่ต้องการหาของที่ใช้สำหรับแต่งหน้าเท่านั้น

หลังจากที่จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เช็ดล้างทำความสะอาดใบหน้าของเซี่ยเฉียว จากนั้นก็ค่อยๆ ลงพู่กันวาดลงบนใบหน้าเซี่ยเฉียวให้ออกมาเป็นรูปลักษณ์ของโม่ชูเซิงใหม่อีกครั้ง

ซึ่งก็ค่อนข้างยากอยู่

จ้าวเสวียนจิ่งถึงกับเหงื่อไหล

หลังจากที่เขาใช้เวลาวาดไปประมาณหนึ่งชั่วยามจึงเพิ่งจะรู้สึกว่าสมบูรณ์แบบแล้ว

…

และในขณะที่เซี่ยเฉียวเป็นลมหมดสติไป ขอทานคนหนึ่งที่อยู่ข้างถนนในอำเภอสวินก็กระอักเลือดออกมาอย่างกะทันหัน

เขาเร่ร่อนอยู่บนถนนมาหลายปีแล้ว ที่ที่เขาไปบ่อยที่สุดทุกๆ วันก็คือบ้านตระกูลผัง บ้านตระกูลผังนั้นเปลี่ยนเจ้าของมานานแล้ว คนตระกูลนี้เหลืออยู่แค่คนเดียวเท่านั้น….

เขาคือเย่ว์จ้งซิ่ง ส่วนภรรยาของเขาคือหลิวเฉี่ยวหนู

ค่ายกลอันชั่วร้ายนั่นจะต้องมีคนรับผลแห่งกรรมซึ่งก็คือเขาเอง

บัดนี้ค่ายกลนั้นถูกทำลายลงแล้ว มันจึงย้อนกลับมาหาเขาเป็นธรรมดา

เขารู้ว่าตนเองทำร้ายคนบริสุทธิ์ แต่บนโลกใบนี้ใครเล่าจะจดจำได้เขาที่ถูกผังซีหยวนทำร้ายโดยไม่มีความผิดได้บ้าง!

ภรรยาของเขาเป็นแค่ทาสคนหนึ่งเท่านั้น เขาเป็นคนไถ่ตัวนางมา แล้วพานางออกมาจากบ้านเกิด เดิมทีพวกเขาสองสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันมาก หากไม่ใช่เพราะผังซีหยวนล้ำเส้นเข้ามา ตอนนี้พวกเขาสองคนคงมีลูกด้วยกันไปแล้ว…

แต่ก็พอแล้วล่ะ

เขามีภรรยาและอนุภรรยาตั้งหลายคนไม่ใช่หรือ ก็ให้บรรดาภรรยาของเขาตายไปทั้งหมดเสียเลย

เย่ว์จ้งซิ่ง กระอักเลือดออก จากนั้นก็ปิดตาหลับไปตลอดกาล

เมื่อขาดคุณธรรมแล้ว ใครเล่าจะรู้ได้ว่าชาติหน้าจะต้องได้รับผลอย่างไร หรือไม่ก็อาจจะต้องทนทุกข์ทรมานชดใช้กรรมอยู่ในปรโลกก็เป็นได้

…

ขณะที่เซี่ยเฉียวหลับไปคนของรัชทายาทก็ขุดหลุมศพขึ้นมา

โครงกระดูกที่อยู่ด้านในล้วนแต่ยังอยู่ในสภาพครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่ได้แตกหักล้มทับปะปนกัน และสามารถแยกแยะออกจากกันได้ พวกเขาค่อยๆ เคลื่อนย้ายออกมาที่ละชุดๆ แล้วทำความสะอาด

ส่วนโครงกระดูกของผังซีหยวนนั้นก็ถูกฝังอย่างง่ายๆ โดยมีไม้ปักเป็นป้ายบอกอย่างเรียบง่ายที่สุด

เมื่อราชครูหลี่ผู้เฒ่ามองเห็นจำนวนของผู้ที่ถูกฝังทั้งเป็นไปพร้อมกับคนตายพวกนั้น เขาก็ต้องตกใจทันที

ได้แต่รอให้เซี่ยเฉียวฟื้นขึ้นมาอย่างสงบเพื่อจัดการเรื่องการฝังศพต่อไป

ขบวนรถม้าเดินทางไปที่อำเภอสวินก่อนเพื่อนำโครงกระดูกไปเก็บรักษาเอาไว้ในโรงเก็บศพเป็นการชั่วคราว

เซี่ยเฉียวหลับไปทั้งวันทั้งคืนเต็มๆ ตอนที่นางตื่นขึ้นมา สมองของนางก็มึนงงไปหมด แต่โชคดีที่นางยังพอมีสติรับรู้อยู่บ้างจึงได้รีบลูบใบหน้าของตนเองเพื่อสำรวจทันที

แม้ว่าการแต่งหน้าของนางจะสามารถกันน้ำได้ แต่ก็ไม่สามารถอยู่ท่ามกลางสายฝนได้นาน!

ไม่ใช่ว่า…ความแตกแล้วหรอกนะ!?

แต่เมื่อนางสัมผัสใบหน้าก็ต้องรู้สึกแปลกใจที่เครื่องแต่งหน้ายังอยู่ดีโดยไม่หลุดลอกแตกออกแม้แต่น้อย!

ทันทีที่เซี่ยเฉียวยกกระจกขึ้นมาส่องดู นางก็ยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจและตกใจมากขึ้นกับทักษะการแต่งหน้าอันยอดเยี่ยมของนาง

ดูสิ ช่างไร้ที่ติ!

ตอนที่ 568 ของขวัญขอบคุณ

เซี่ยเฉียวรู้สึกโล่งอก จากนั้นนางจึงได้มองไปรอบๆ ก่อนจะพบว่าตนเองได้มาถึงโรงเตี๊ยมแล้ว

มิน่าช่วงหลังนางถึงได้รู้สึกว่ายิ่งนอนยิ่งรู้สึกสบายนัก

หลังจากเซี่ยเฉียวอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายเล็กน้อยแล้ว นางก็ลงไปด้านล่าง

“ใต้เท้าจ้าว โครงกระดูกเหล่านั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว” เมื่ออยู่ข้างนอกนางก็เปลี่ยนวิธีเรียกจ้าวเสวียนจิ่ง

สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งหยุดอยู่ที่นางชั่วครู่ จากนั้นก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นก่อนจะเอ่ย “อยู่ที่โรงเก็บศพ ข้าให้คนเฝ้าไว้แล้ว”

ด้วยนิสัยของเซี่ยเฉียวแล้วเกรงว่านางคงจะทำให้ถึงที่สุด

โครงกระดูกก็ถูกขุดออกมาแล้ว ไม่แน่พวกเขาก็อาจจะต้องหาที่ฮวงจุ้ยดีๆ เพื่อฝังพวกเขาด้วยก็ได้

และก็เป็นอย่างที่คาด เซี่ยเฉียวพยักหน้าก่อนจะเอ่ย “อีกประเดี๋ยวข้าจะไปซื้อของสักหน่อย แล้วก็จ้างคนเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ถึงแม้จะฝังอย่างยิ่งใหญ่ไม่ได้ แต่ก็ควรมีโลงศพแบบบางอยู่ดี”

เซี่ยเฉียวมีความรับผิดชอบต่อลูกค้าของตนเองอย่างยิ่ง

แม้ว่าวิญญาณที่อดตายพวกนี้จะไม่มีเงินมาตอบแทนนาง แต่ผลบุญกุศลที่นางจะได้รับก็คงจะไม่น้อย

ด้วยโครงกระดูกจำนวนมากเช่นนี้ การนำไปไว้ที่โรงเก็บศพชั่วคราวนับว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว

อำเภอสวินนี้เป็นบ้านเกิดของราชครูหลี่ผู้เฒ่า ทันทีที่เขากลับมาจึงได้ไปหาญาติๆ เพื่ออธิบายเรื่องราวต่างๆ แล้ว และทิ้งหลี่ชิงอวี๋กับบ่าวรับใช้ไว้ให้เซี่ยเฉียวใช้งาน

สายตาที่หลี่ชิงอวี๋มองเซี่ยเฉียวในเวลานี้เต็มไปด้วยความเคารพเกรงกลัว

เมื่อเซี่ยเฉียวใช้ให้เขาจัดคนไปซื้อโลงศพ เขาก็ตอบรับทันทีโดยไม่พูดอะไร

“ปรมาจารย์โม่ แม่นางผังผู้นั้นติดตามพวกเรากลับไปที่ตัวอำเภอด้วย นางบอกว่าอยากขอบคุณท่าน” หลี่ชิงอวี๋หน้าตาเชื่อฟังอย่างยิ่ง

“อ้อ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

จากนั้นนางก็จัดเสื้อผ้าเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอย่างผ่าเผย

คุณหนูผังผู้นั้นมาถึงในไม่ช้า นางรีบก้าวเข้าไปทันทีที่เห็นเซี่ยเฉียว สีหน้านางซาบซึ้งอย่างยิ่ง “ปรมาจารย์โม่ เรื่องหลุมฝังศพของบิดาข้าเป็นการรบท่านจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้ายังนึกว่าท่านจะเป็นเหมือนปรมาจารย์ท่านอื่นๆ ที่ล้วนแต่เป็นพวกไร้ความสามารถ ข้าจึงได้ล่วงเกินท่านไป ขอท่านอย่าได้ถือสา”

เซี่ยเฉียวพยักหน้าแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ปรมาจารย์ท่านอื่นก็มีความตั้งใจอันดี คำว่าไร้ความสามารถนี้ถือว่าเกินเลยไปหน่อย”

ตราบใดที่นักพรตคนอื่นๆ สามารถมองออกได้ว่าหลุมฝังศพนี้มีปัญหา ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็มีความสามารถแท้จริง

บัดนี้ตระกูลผังล่มสลายแล้ว ข้อหนึ่งคือไม่มีอำนาจ ข้อสองคือไม่มีเงิน คนที่ยอมมาจัดการเรื่องหลุมศพให้ก็เพียงเพราะพวกเขากังวลว่ามันจะกลายเป็นหายนะร้ายแรงขึ้นมาในอนาคตเท่านั้น!

พวกเขาล้วนเป็นผู้วิเศษ ไหนเลยจะต้องแยกแยะชั้นต่ำชั้นสูงด้วย

แม่นางผังอึ้งงั้นไปครู่หนึ่ง ใบหน้านางก็แดงเล็กน้อย “ขออภัยท่านปรมาจารย์โม่ อันที่จริงข้าก็ไม่ได้คิดที่จะใส่ร้ายป้ายสีพวกเขา เป็นเพราะหลายปีมานี้ข้าเพราะพวกเขาข้าจึงถูกคนอื่นพูดจาทำลายชื่อเสียงลับหลังมากมาย…โชคดีที่ได้ท่าน…”

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “เจ้าไม่ได้มาขอบคุณข้าหรอกหรือ”

นางนั่งตัวตรงก็จริง แต่กลับทำท่าเตรียมที่จะรับของขวัญขอบคุณแล้ว

ต่อให้นางไม่มีของขวัญมาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขอแค่พูดอะไรดีๆ หน่อย นางก็ยังชอบที่จะได้ยินอยู่

ทว่า…คำพูดยกย่องคนหนึ่งแต่เหยียบย่ำอีกคนเช่นนี้ นางไม่ชอบฟังเสียเลย

คุณหนูผังหน้าแดง “ขอบคุณท่านปรมาจารย์อย่างยิ่ง ครอบครัวของข้ายากจน จึงไม่มีอะไรที่จะใช้ตอบแทนท่านได้…”

“อืม หากอย่างนั้นก็ช่างเถอะ” เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากนัก เพราะนางพอจะเดาออกอยู่แล้ว

เพียงแต่เดิมทีนางคิดว่าหญิงสาวผู้นี้จะปากหวาน

“ท่านปรมาจารย์…ท่าน…ท่านเก็บวิญญาณได้เช่นนี้ แล้วท่านทำนายดวงชะตาให้ข้าได้หรือไม่ ข้าดวงไม่ดี ไม่ว่าจะทำอะไรก็มักจะไม่ราบรื่น…” แม่นางผังเอ่ยอีก

ตอนนี้นางก็อายุไม่น้อยแล้ว ถ้าหากดวงชะตาของนางไม่เปลี่ยนแปลง แล้วจะต้องขึ้นคานกลายเป็นสาวทึนทึกไปจะทำอย่างไรเล่า

“ชะตากรรมโดยกำเนิดนี้เป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้แล้ว แต่ชะตากรรมในอนาคตนั้นยังอยู่ในมือของเจ้า ข้าแก้ให้ไม่ได้ ส่วนเรื่องโชคชะตา…ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า” เซี่ยเฉียวส่ายหน้า

สิ่งที่จับต้องไม่ได้เช่นนี้จะแก้ไขง่ายๆ ได้หรือ

แม้ว่าจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่สิ่งที่ต้องแลกมานั้นก็ไม่ใช้สิ่งที่คนทั่วไปจะรับได้ ก็เหมือนค่ายกลชั่วร้ายนั่น อยากได้ผลลัพธ์เช่นไรก็ต้องยอมจ่ายในราคาที่สอดคล้องกัน!