ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 535 ไปขอเอาเอง / ตอนที่ 536 ของนอกกาย

ตอนที่ 535 ไปขอเอาเอง / ตอนที่ 536 ของนอกกาย
ตอนที่ 535 ไปขอเอาเอง

พ่อบ้านพูดจบก็หดคอ ท่าทางราวกับขี้ขลาดหวาดกลัวกระนั้น แต่ในใจเขาอดพร่ำบ่นไม่ได้อยู่ตั้งนานแล้ว

นายท่านโง่หรือเปล่าเนี่ย บ้านของตนเองก็มีเงินไม่เท่าไร แต่ก็ยังคิดที่จะไปช่วยเหลือหนอนดูดเลือดพวกนี้อีก

“เจ้ารอง! เจ้าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่แล้ว ไม่มีเหตุผลไหนเลยที่จะยอมให้ลูกชายลูกสาวจูงจมูกเช่นนี้? ไม่ใช่ว่านางหนูนั่นพูดอะไรเจ้าก็เชื่อฟังไปเสียหมด! เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่า หากตอนนี้นั้นสะใภ้เผิงได้ชิงตัวเจ้าไป พวกเจ้าพี่น้องได้อยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์จะไม่ยิ่งดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือ ข้าอายุปูนนี้แล้ว ขอแค่เพียงเห็นลูกๆ รู้ความเท่านั้นเอง เจ้าจะไม่สนใจใยดีข้าไม่ได้นะ?” หญิงชราร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่อยู่

เมื่อวานเซี่ยหนิวซานนึกถึงสะใภ้เผิง เดิมทีในใจก็รู้สึกตื่นกลัวอยู่แล้ว

พอเวลานี้เขาได้ยินหญิงชราเอ่ยถึงนางขึ้นมาอีก ใบหน้าชราของเซี่ยหนิวซานก็แข็งเกร็งขึ้นมาทันที

สะใภ้เผิงเป็นภรรยาของเขานะ

มันก็นับไม่ได้หรอกว่าเขาถูกชิงตัวขึ้นไปบนเขา ถึงอย่างไรตอนนี้คนในครอบครัวก็ไม่อาจรับเขาไว้ได้อยู่แล้ว เขาเองก็คิดที่จะหาที่อยู่ ดังนั้นตอนที่ถูกชิงตัวไปเขาจึงยอมติดตามไปด้วยความสมัครใจ เมื่อเขาไปถึงที่ค่ายแล้ว ทุกคนก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างดี

เขามีเรี่ยวแรงมาก ทำงานได้ มีความกล้าไม่กลัวตาย ดังนั้นหัวหน้าใหญ่จึงถูกใจเขาตั้งแต่แวบแรก และให้เขาเป็นเพื่อนเล่นกับสะใภ้เผิง

สะใภ้เผิงหน้าตางดงาม แต่นางก็ดุจริงๆ แค่นางจ้องเขาเบาๆ วิญญาณเขาก็แทบปลิวแล้ว

แต่ในใจเขาก็รู้สึกเคารพภรรยาและพ่อตาของตนเอง

ถึงขนาดรู้สึกลนลาน

หากว่ากันตามมโนธรรมแล้ว ตอนที่เขาอยู่ในค่ายนั้นเขามีความสุขกว่าตอนอยู่ในหมู่บ้านมาก

อีกอย่างตอนที่เขายังอยู่ในหมู่บ้าน ตอนนี้เซี่ยหมั่งซานให้เขาไปตักน้ำ จากนั้นก็มีคนเถื่อนบุกมา แต่ก็ไม่มีใครสักคนคิดจะไปบอกให้เขารู้ เขาจึงได้ถูกคนเถื่อนจับตัวไป

เขายังอยากมีชีวิตรอดจึงต้องนำทางให้แก่พวกคนเถื่อน ต่อให้เขาไม่นำทางพวกคนเถื่อน ข้าวของต่างๆ ในบ้านแต่ละหลังก็ต้องถูกปล้นไปอยู่ดี

คนพวกนั้นต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่กลับเอาเรื่องที่คนเถื่อนเข้าหมู่บ้านมาโทษว่าเป็นความผิดของเขา

ราวกับว่าเขาเป็นคนชักนำคนเถื่อนพวกนี้เข้ามากระนั้น

ไม่มีใครให้อภัยเขา พี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็จะเป็นจะตายขึ้นมา บอกว่าคงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

แม้แต่มารดาของเขาเองก็มองเขาด้วยสายตารังเกียจ

เพียงแต่เรื่องพวกนี้ค่อยถูกเขาโยนทิ้งไว้ภายหลังจากที่ไปอยู่ที่ค่ายแล้ว เขาเป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไร จึงไม่ได้ถือสาเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ ดังนั้นในเมื่อเขามีกำลังพอที่จะแสดงความกตัญญูต่อมารดาได้ ต่อให้เขาต้องใช้จ่ายเงินออกไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

แต่ทว่าตอนนี้เขารู้สึกไม่พอใจ

“ข้าให้เงินพวกท่านไปก็ไม่น้อยแล้ว ตอนนี้เมื่อไม่สามารถดูแลรักษาเอาไว้ได้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ครั้งก่อนข้าไปที่บ้านพวกท่าน ขอให้คืนสมบัติที่เป็นของรักของข้ามา พวกเขาก็อาลัยอาวรณ์ไม่ยอมคืนให้!” เซี่ยหนิวซานยังจำได้นะ!

เมื่อเซี่ยหนิวซานนึกถึงสมบัติของหวงของเขาขึ้นมา เขาก็อดที่จะรู้สึกเสียดายไม่ได้!

“ตอนนั้นพวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าของรักของหวงที่เจ้าพูดถึงหมายถึงอะไร อีกอย่าง…ของที่หลูซื่อให้มาเมื่อก่อน อะไรที่ขายได้ก็ขายไปหมดแล้ว ไม่ได้เหลือเอาไว้เลยสักชิ้น!” เซี่ยหมั่งซานรีบเอ่ย

“ให้ของมีค่าแก่พวกเจ้า พวกเจ้าก็ขยันเอาไปขายจริงๆ เลยนะ” เซี่ยหนิวซานแค่นเสียงเยาะ “เรื่องนี้ ข้าช่วยพวกเจ้าไม่ได้หรอก พวกเราก็ยากจนมากเหมือนกัน ก่อนที่ข้าจะออกไปกี่วันก่อน เงินที่หามาได้ก็แทบจะไม่พอเลี้ยงลูกสาวข้าอยู่แล้ว ตอนนี้เงินนั้นอยู่ในมือของนาง เจ้าจะให้ข้าไปขอมาหรือ เจ้าอยากจะให้ข้าอยู่ไม่เป็นสุขหรืออย่างไร”

หากเจ้าแน่จริงก็ไปขอเอาเองสิ?

เขาไม่ใช่ทัพหน้าเสียหน่อยที่จะให้วิ่งไปทำเรื่องน่าอับอายต่อหน้าลูกสาวตนเอง

หญิงชราและพี่น้องของเขาอีกสองคนตกใจทันที

“เจ้า ในใจของเจ้าแล้ว ข้าผู้เป็นมารดาของเจ้ายังเทียบไม่ได้กับนังหนูนั่น? ลูกเอ๋ย ข้าเป็นคนคลอดเจ้าออกมานะ!” หญิงชราตื่นตระหนก

ถึงจะรักลูกสาวตนเองแค่ไหนก็ต้องมีขอบเขตบ้างสิ?!

ไม่เห็นหรือว่าแม่แท้ๆ ของตนเองน่าสงสารถึงขนาดนี้แล้ว?!

ตอนที่ 536 ของนอกกาย

หญิงชรามองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา นางรู้ว่าหัวใจของนางได้รับความกระทบกระเทือนอย่างแรง

เซี่ยหนิวซานยังคงสงบนิ่ง “ต้องเทียบไม่ได้อยู่แล้ว นังหนูนั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้านะ”

ยิ่งกว่านั้นนางยังเป็นลูกสาวของสะใภ้เผิงด้วย!

ตอนที่สะใภ้เผิงตั้งครรภ์นางมีลางสังหรณ์ว่าจะเป็นลูกสาว

ความระมัดระวังตอนนั้นเขาจำได้อย่างแม่นยำ เขาอาจไม่สนใจคนอื่นได้ แต่กับลูกสาวคนนี้เขาจะไม่สนใจไม่ได้ ถ้าหากนางไม่พอใจหรือว่าโกรธตายไป ต่อไปเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปพบสะใภ้เผิงกันเล่า

ตอนที่สะใภ้เผิงจะตายนางก็บอกแล้วว่า ต่อไปเขาอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!

เขาอยากจะแต่งภรรยากี่คนก็แต่งไป แต่อย่าไปทำตัวเหลวไหลข้างนอก เพราะนางขยะแขยง เขาอยากมีลูกสักกี่คนก็มีไป แต่ห้ามไม่ให้ทำไม่ดีกับลูกสาวของนาง มิฉะนั้นนางจะตายตาไม่หลับ

หลังจากที่เซี่ยเฉียวถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว เขาก็เตรียมที่จะเลี้ยงดูนางให้ดีราวกับไข่ในหิน

แต่เพราะนางมีดวงชะตาพิฆาตบิดามารดาญาติพี่น้อง เขาจึงต้องส่งนางออกไปอยู่ข้างนอกอย่างจนปัญญาหรอก?

แน่นอนว่า แม้เขาจะส่งนางออกไปอยู่ข้างนอก แต่เขาก็ส่งเงินให้นางใช้ด้วย นักพรตชราผู้นั้นก็เป็นคนที่มีเหตุมีผล เขารู้สึกว่าคนผู้นั้นน่าจะสั่งสอนลูกสาวได้ดีกว่าเขา

ดังนั้นเขาจึงได้ส่งนางออกไปอยู่ข้างนอกโดยไม่ได้ดูแลอะไรมาก

นิสัยของเขาเป็นเช่นนี้ การไม่ยุ่งวุ่นวายกับเซี่ยเฉียวนับเป็นการทำดีต่อนางแล้ว

แต่หญิงชรากลับไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ นางก็รู้แล้วว่านางไม่สามารถเทียบตนเองกับนังหนูนั่นได้แล้ว ในเมื่อเจ้ารองรักลูกสาวมากขนาดนี้ หากนางยังคงเปรียบเทียบตนเองต่อไปก็จะยิ่งไม่ได้เงินมากเท่านั้น

“เจ้ารักนางก็ไม่เป็นไร ต่อไปข้ากับพี่ชายน้องชายของเจ้าก็รักด้วย แบบนี้ไม่ได้หรือ ตอนนี้พวกเราไม่มีข้าวจะกินแล้ว การเงินของเจ้าค่อนข้างผ่อนคลาย บ้านเราก็มีเจ้าเพียงคนเดียวที่มีอนาคต นอกจากเจ้าแล้ว ใครจะมาช่วยพวกเราได้อีก” หญิงชราเอ่ยอีก

เซี่ยหนิวซานรู้สึกรำคาญจนทนไม่ไหว

พร่ำบ่นนั่นนี่ หนวกหูจริงๆ

“เป็นหนี้เท่าไรหรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก

พ่อบ้านใจเต้นกระตุกทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

หญิงชรากำลังคิดจะพูดออกไปว่าหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากมันก็เปลี่ยนไปทันที “เงินสดหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง แต่พวกเราไม่มีที่อยู่แล้ว อีกไม่นานก็ต้องถูกเขาไล่ออกไป ของกินของใช้ในบ้านก็ไปเชื่อเขาเอาไว้ ลูกของบ้านสามก็จะแต่งงานในอีกไม่นาน เงินสินสอดนั่นก็ไม่มีแล้ว…”

เซี่ยหนิวซานยิ่งรำคาญมากขึ้นอีก

แล้วมันต้องเท่าไรกันเล่า

แต่ที่หญิงชราร้องไห้คร่ำครวญอยู่นี้ก็น่ารำคาญนัก

“ให้พวกเจ้า…” เขากำลังจะบอกว่าให้เท่าไร เซี่ยเฉียวและเซี่ยซีก็เดินเข้ามาพอดี

เซี่ยหนิวซานใจเต้นกระตุกทันที เขาเห็นเซี่ยเฉียวกำลังกุมหน้าอกอยู่ ดูอ่อนแออย่างยิ่ง สีหน้าของนางก็ดูไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่ากำลังโกรธจนร่างกายแย่ลงอีกหรือไม่

แต่เรื่องอะไรเล่าจะทำให้นางโกรธได้

ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเลยว่า เป็นมารดาของเขาที่อยู่ตรงหน้านี่แหละ

“ท่านพ่อคิดจะใช้เงิน? ท่านมีเงินหรือ” เซี่ยเฉียวเข้ามาได้ก็เอ่ยถามเขาด้วยเสียงแผ่วเบาทันที

เซี่ยหนิวซานเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองแพ้พนันแล้ว ดังนั้นเงินของเขาทั้งหมดต้องมอบให้นังหนูเซี่ยซีเป็นคนดูแลจัดการ

“ไม่มีเงิน” เซี่ยหนิวซานเองก็รู้สึกว่าตนเองกระเป๋าแห้งแล้ว “เงินทั้งหมดในบ้านข้าให้นังหนูรองเป็นคนดูแลแล้ว ข้าไม่มีเงินให้พวกเจ้าหรอก”

“…” หญิงชราจ้องสองพี่น้องที่เพิ่งจะโผล่มาเข้ามาตาเขม็ง นางโกรธจนแทบบ้า

เมื่อครู่นี้ลูกชายของนางกำลังจะหลุดปากออกมาแล้ว!

สองพี่น้องนี้กลับโผล่มาขัดจังหวะกลางคันเสียได้!

“ซีเอ๋อร์อายุเท่าไหร่เอง นางดูแลเรื่องเงินได้หรือ อย่ามาทำเป็นตลก…” หญิงชราหน้าตึงพลางมองเซี่ยซีด้วยแววตาชั่วร้าย

“ก็แค่เรื่องเงินเท่านั้นนี่ ซีเอ๋อร์เป็นคุณหนูรองตระกูลเซี่ย ต่อให้นางดูแลจัดการได้ไม่ดี ก็แค่สูญเสียของนอกกายไปบ้าง ไม่ได้สำคัญอะไร” คำพูดของเซี่ยเฉียวยิ่งทำให้คนรู้สึกโมโห

หญิงชราแทบอยากจะกระอักเลือด

เงินเท่านั้น? แล้วยังเป็นของนอกกาย?

หากไม่อยากได้ก็เอามาให้นางสิ! ไม่ว่าเท่าไรนางก็รับทั้งนั้น!