ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 537 ไม่อยากอยู่ก็ไปตาย / ตอนที่ 538 รำคาญยิ่งนัก

ตอนที่ 537 ไม่อยากอยู่ก็ไปตาย / ตอนที่ 538 รำคาญยิ่งนัก
ตอนที่ 537 ไม่อยากอยู่ก็ไปตาย

หญิงชรากัดฟันด้วยความโกรธ นางเกลียดชังเซี่ยเฉียวอย่างที่สุด!

แต่เซี่ยเฉียวกลับทำเหมือนมองไม่เห็นกระนั้น นางนำเซี่ยซีไปนั่ง ดูสงบนิ่งสบายใจอย่างยิ่ง คนที่ไม่รู้ก็คงคิดว่านางเป็นผู้หญิงเงียบๆ ที่ไม่รู้อะไรเลย

“เจ้ารอง เจ้าเป็นคนร่ำรวย เจ้าให้มานิดๆ หน่อยๆ พวกเราก็มีพอกินแล้ว! ข้าขอไม่มากหรอก…ไม่อย่างนั้น…สามพันตำลึง เจ้าว่าได้หรือไม่” หญิงชราเอ่ย

นางยอมถอยหนึ่งก้าวแล้ว

เงินที่ลูกชายคนโตของนางคืนมาก่อนหน้านี้ไม่ใช่เพียงแค่นี้หรอก!

เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วทันที

ไม่มากอะไรกัน!

เขาออกไปข้างนอกลำบากลำบนรอบหนึ่งยังได้เงินกลับมาแค่สองสามพันตำลึงเท่านั้น หากจะให้เขามอบให้ไปง่ายๆ อย่างนี้ แล้วต่อไปคนบ้านนี้จะเอาอะไรกินเล่า ถ้าหากต้องอาศัยลูกชายลูกสาวเลี้ยงดู แล้วต่อไปเขาจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรอีก

“ซีเอ๋อร์เป็นคนดูแลเรื่องเงิน” เซี่ยหนิวซานรู้สึกใจอ่อนอยู่บ้างเมื่อมองหญิงชรา เขาจึงเอ่ย “หากซีเอ๋อร์เต็มใจที่จะให้สักเล็กน้อยก็ได้นะ”

“ไม่ให้” เซี่ยซีส่ายหน้า

นางเป็นคนดูแลเงินแล้ว ดังนั้นนอกจากค่าใช้จ่ายที่จำเป็นในบ้านก็ไม่อาจใช้จ่ายอะไรได้ตามอำเภอใจทั้งนั้น!

เงินในบัญชีจะน้อยลงไปไม่ได้!

“ท่านพ่อ ข้าลืมบอกท่านไปเรื่องหนึ่ง” เซี่ยเฉียวเม้มปาก “ท่านเป็นคนแนะนำงานให้ท่านลุงใหญ่ใช่หรือไม่ เขาทำร้ายคนไปไม่น้อยทีเดียว”

เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไปทันที “ทำร้ายคนอย่างไร”

“ท่านลุงใหญ่ร้ายกาจมากจริงๆ เขารังเกียจที่ได้เงินน้อย ถึงกับเรียกรับสินบนจากชาวบ้าน หลายวันก่อนหน้านี้ พี่ชายใหญ่ทำคดีและจับคนมากลุ่มหนึ่ง หลายคนถูกตัดสินให้ริบทรัพย์และเนรเทศ แม้ว่าท่านลุงใหญ่จะรับสินบนมาน้อย แต่นั่นก็เพราะเขาไม่มีโอกาสได้รับผลประโยชน์เช่นนั้นอีกต่อไป ถ้าหากเรื่องนี้ผ่านไปหลายปีจึงจะถูกเปิดเผย เกรงว่าคงกลายเป็นคคีที่เกี่ยวพันถึงชีวิตแล้ว” เซี่ยเฉียวฟ้องบิดาของนางต่อไปอีก

“ข้าเพิ่งจะมารับสินบนปีนี้เองนะ ใครๆ เขาก็ทำกันนี่!” เซี่ยหมั่งซานรีบเอ่ย

ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่

เขาก็ได้มาแค่ไม่กี่สิบตำลึงเอง แล้วผลสุดท้ายเล่า เพราะเรื่องนี้เขาจึงต้องโดนปรับให้ชดใช้ตั้งห้าร้อยตำลึง แถมยังโดนโบยอีก!

แต่เมื่อเซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะถีบเข้ากลางหน้าอกของเซี่ยหมั่งซาน

“เจ้า…แม่ เอ๊ย ช่างมีอนาคตเสียจริง!” เซี่ยหนิวซานโมโห “ตอนที่ข้าหางานให้เจ้าข้าบอกเจ้าว่าอย่างไรนะ! เจ้าอยากหาเงินก็ได้นะ แต่ต้องทำอย่างถูกต้อง นี่เจ้ากล้ามากใช่หรือไม่ คำพูดของข้าคงเหมือนลมที่เข้าหูซ้ายแล้วทะลุหูขวา เจ้าจำไม่ได้เลยใช่หรือไม่!”

เมื่อเซี่ยหนิวซานพูดจบเขาก็ยังรู้สึกว่าถีบไปทีเดียวยังน้อยไป จึงยกเท้าถีบไปอีกสองที

เซี่ยหมั่งซานล้มกลิ้งไปกับพื้นทันที!

“นี่มันพี่ชายใหญ่ของเจ้านะ!” หญิงชราตกใจอยู่ข้างๆ

“ถุย ต่อให้เป็นบรรพบุรุษก็เถอะ เมื่อสมควรโดนก็ต้องโดน!” เซี่ยหนิวซานลงไม้ลงมือโหดเป็นพิเศษ

เขาเป็นคนไม่สนใจอะไรก็จริง แต่ก็เป็นคนมีเหตุผล

ตอนที่เขาเป็นโจรจะทำตัวแบบโจรก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อมาเป็นขุนนางแล้วก็ต้องเก็บหางของตน แล้วทำตัวเป็นคนให้ดีๆ!

เขาอยู่ใกล้หูใกล้ตาฮ่องเต้เช่นนี้ ฝ่าบาทกำลังจับตาดูเขาอยู่นะ ยังมีอีกไม่รู้กี่คนที่คิดว่าเขาไม่คู่ควรที่จะเป็นขุนนาง แทบอยากจะขับไล่เขาออกไปจากเมืองหลวงเสียเดี๋ยวนี้ หากมีคนรู้ว่าคนไม่เอาไหนคนนี้รับสินบนหรือเซี่ยหมั่งซานทำให้คนตายขึ้นมา เมื่อถึงเวลานั้นแล้วใครเล่าที่จะซวย!

คนทั้งบ้านจะต้องเอาหัวมาเป็นประกันเพื่อช่วยเขา!

“เจ้ายังกล้ามาหาข้าถึงที่เพื่อขอเงินอีกนะ ข้าว่าเจ้ากินดีหมีหัวใจเสือเข้าไปอย่างนั้นหรือถึงได้กล้าขนาดนี้! พวกเจ้าทั้งสามออกไปให้พ้นหน้าข้าเลยนะ หากต่อไปใครกล้าเอาชื่อของข้าไปรังแกคนอื่นอีก ข้าจะบั่นคอพวกเจ้าทันทีเลย!”

ยังอยากได้เงินอีก? ฝันไปเถอะ!

หญิงชราตกใจจนนิ่งงันไป “ข้า ข้าไม่อยากอยู่แล้ว…”

“ไม่อยากอยู่ก็ไปตายซะ!” เซี่ยหนิวซานกำลังเลือดขึ้นหน้า พอเขาโกรธขึ้นมา ไหนเลยจะสนใจว่าตรงหน้าเขาเป็นใคร

ตอนที่ 538 รำคาญยิ่งนัก

หากจะพูดว่าเซี่ยหนิวซานมีความรักผูกพันลึกซึ้งต่อหญิงชรานั่นย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ที่เมื่อก่อนเซี่ยหนิวซานยอมให้เงินแก่หญิงชรานั่นก็เป็นเพราะว่านางเป็นมารดาแท้ๆ ของตนเอง ต่อให้ไม่มีความรักความผูกพัน แต่สถานะก็แขวนอยู่อย่างนั้น ตอนนี้เขาเป็นคนธรรมดาทั่วไป และไม่ได้เป็นโจรอีกแล้ว ก็จะต้องทำตัวเหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่กตัญญูและให้ความเคารพผู้อาวุโสสักหน่อย

ตอนนั้นเขามีเงินทอง ต่อให้เขาให้หญิงชราไปบ้าง ครอบครัวของเขาก็ไม่ได้เดือดร้อน ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน

เซี่ยหมั่งซานหาเหาใส่หัว คิดจะลากเขาไปเดือดร้อนด้วย

เขาบั่นคอคนเถื่อนตั้งมากมายขนาดนั้น รบราฆ่าฟันในสนามรบจนเดินมาถึงจุดนี้ได้ หากต้องมาถูกคนโง่อย่างเซี่ยหมั่งซานทำลายไป เขาตายก็คงตายตาไม่หลับ!

หญิงชราตกใจจนตัวสั่น “เจ้า เจ้ามันลูกอกตัญญู…ข้าเป็นแม่ของเจ้า หากข้าตายไป แล้วเจ้าก็ต้องไว้ทุกข์ ลูกชายลูกสาวของเจ้าก็ต้องอยู่แต่บ้าน ไม่อาจแต่งภรรยาหรือแต่งงานออกไปได้…”

เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

นั่นก็จริง

ลูกสาวที่น่าสงสารของเขามีสุขภาพไม่ดี ที่เขาให้นางเข้ามาอยู่เมืองหลวงเดิมทีก็เพื่อที่จะหาคู่ครองให้นาง เพื่อจะได้มีทายาทไว้สืบเชื้อสาย

“ท่านพ่อ ร่างกายของข้าช่วงนี้ดีขึ้นมากแล้ว ต่อให้ต้องไว้ทุกข์สามปีก็ไม่มีปัญหา” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งมาก

การแต่งงานเป็นเป้าหมาย แต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่างของนาง

การได้พบผู้ชายสักคนที่มองแล้วสบายตาสบายใจเพื่อสัมผัสประสบการณ์ความรักบ้างก็ดีอยู่ แต่ถ้าหากไม่มี นางเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องฝืนอะไร การเป็นนักพรตคนหนึ่งก็ไม่เลว

อีกอย่าง ตอนนี้นางก็แค่อายุสิบเจ็ดปี สามปีให้หลังนางก็เพิ่งจะอายุยี่สิบปีเท่านั้นเอง

ถึงตอนนั้นนางค่อยแต่งงานมีลูกก็จะเป็นผลดีต่อร่างกายของนางด้วยอยู่แล้ว?

เรื่องวาสนาคู่ครองเป็นเรื่องที่จะฝืนบังคับไม่ได้ ฝืนไปก็ไม่มีอะไรดีหรอก

ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติน่ะดีแล้ว

เซี่ยเฉียวมักจะปิดทางเดินของหญิงชราในเวลาที่นางต้องการอยู่เสมอ จนทำให้หญิงชราเกิดความรู้สึกอยากฆ่าคนขึ้นมาแล้ว “ลูกเอ๋ย เจ้าไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกสักหน่อยหรือ”

เซี่ยหนิวซานกำลังกรุ่นโกรธพอดี “เลิกพูดเรื่องพวกไม่จริงพวกนี้สักทีเถอะ หลายปีมานี้ข้าไม่ได้ละเลยพวกท่าน แต่เป็นเพราะพวกท่านที่จัดการชีวิตไม่ดีเองต่างหาก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย อีกอย่าง ข้าก็บอกไปชัดเจนแล้วนี่ว่าสถานการณ์ที่บ้านข้าตอนนี้เป็นอย่างไร ข้าไม่มีเงิน! รีบฉวยโอกกาสตอนที่ข้ายังพอทนได้อยู่ พาเซี่ยหมั่งซานไสหัวออกไปจากที่นี่เสียดีกว่า แล้วต่อไปก็ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก!”

เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนที่ยังมีมือมีเท้าดีๆ อยู่จะอดตายได้?

ที่ผ่านมาก็แค่ติดนิสัยเสีย!

ตอนที่เซี่ยหนิวซานไร้น้ำใจขึ้นมาเขาก็ทำได้อย่างสะใจเสียจริง เซี่ยเฉียวมองออกตั้งแต่เรื่องหลูซื่อแล้ว

หญิงชรายังไม่ยอมจากไป นางกลับคุกเข่าลงทันที แล้วกอดขาของเซี่ยหนิวซานไว้ก่อนจะเริ่มร้องไห้

เซี่ยหนิวซานตะโกนเรียกบ่าวรับใช้เข้ามา “โยนพวกเขาออกไป!”

น่ารำคาญยิ่งนัก!

เซี่ยหนิวซานใจร้ายนัก เวลานี้เซี่ยฉงซานตกตะลึงไปในทันที เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาถูกเซี่ยหมั่งซานและมารดาของเขาทำลายสิ้นแล้ว

หนี้ก้อนหนึ่งเป็นของพ่อตาห้าสิบตำลึง ของเพื่อนเขาอีกห้าสิบตำลึง หนี้พวกนี้ใครจะเป็นคนใช้

เป็นเพราะท่านแม่เขาที่บอกว่าพี่รองจะให้เงิน แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า

ไม่ได้อะไรทั้งนั้น แถมยังมาตัดความสัมพันธ์กันอีก!

สายตาของเซี่ยฉงซานมืดมนเล็กน้อย

เพียงแต่เขาไม่กล้าระบายลงกับเซี่ยหนิวซาน

พอทั้งสามคนถูกไล่ออกจากบ้านไปแล้ว เซี่ยฉงซานก็ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหน เขากลับเตะเซี่ยหมั่งซานที่กำลังอ่อนแอไปทีหนึ่งทันที “ท่านจะขายลูกขายภรรยาก็แล้วแต่ แต่ต้องเอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงมาคืนเขา ไม่เช่นนั้นใครก็อย่าได้หวังว่าจะอยู่เป็นสุข!”

เขาขอแต่เงินนี้เพื่อไปใช้หนี้เท่านั้น จากนั้นเขาก็อยู่ให้ห่างพี่ชายใหญ่ของตนไว้!

ตัวซวยนี้ทำให้เขาลำบากจริงๆ!

เซี่ยฉงซานยังมีงานหาเลี้ยงชีพได้อยู่ แต่รายรับแต่ละเดือนเพียงแต่สามสี่ตำลึงเท่านั้น ซึ่งสำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้วเงินเท่านี้ก็นับว่าเป็นจำนวนมากแล้ว แต่หากเขาคิดจะใช้หนี้ให้หมด แม้จะไม่กินไม่ใช้ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายปีทีเดียว