ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 533 ต้นร้ายปลายดี / ตอนที่ 534 ไม่มีความกล้าขนาดนั้น

ตอนที่ 533 ต้นร้ายปลายดี / ตอนที่ 534 ไม่มีความกล้าขนาดนั้น
ตอนที่ 533 ต้นร้ายปลายดี

เซี่ยหนิวซานไม่เข้าใจ เขารู้สึกโมโหมาก ทั้งยังรู้สึกเซ็งไปตลอดทั้งเช้า

เมื่อเขาเห็นพ่อบ้านมีสีหน้าท่าทางมีความสุขเช่นนั้นก็รู้สึกโกรธ “เจ้าถืออะไรอยู่หรือ คิดว่าจะต้องพ่ายแพ้แน่ๆ โดยไม่ต้องสงสัยเลยใช่หรือไม่”

แม้จะพูดว่ามันเป็นการพนันกับลูกสาวของตนเอง เขาจึงไม่ควรที่จะถือสาหาความอะไรมาก แต่พวกสารเลวในบ้านพวกนี้ออกจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตามากไปหน่อยแล้วกระมัง!”

“นายท่าน คุณหนูใหญ่พูดอะไรก็ถูกต้องไปหมด” พ่อบ้านมีท่าทางเคารพเขาก็จริง แต่ในใจกลับคิดว่าเซี่ยหนิวซานโง่

โชคยังดีที่ตอนนี้มีคุณหนูใหญ่คอยดูแล มิฉะนั้นเขายังจะมีทรัพย์สมบัติเหลืออีกหรือ คงจะให้คนอื่นไปนานแล้ว!

“เหลวไหล คำพูดของข้ายัง…”

เขาพูดยังไม่ทันจบประโยค คนเฝ้าประตูก็เข้ามา “นายท่าน นายท่านใหญ่และฮูหยินผู้เฒ่ามาขอรับ”

“…” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วมุ่นทันที

มาตอนไหนไม่มา ดันนึกสนุกมาตอนนี้

เซี่ยหนิวซานรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ หรือว่ามีเรื่องอะไร…ที่เขาไม่รู้

แต่ในเมื่อพวกเขาก็มาแล้วในเวลานี้ เขาก็คงจะไล่กลับไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงดูเป็นคนไร้ยางอาย เขาจึงได้พยักหน้า “เชิญพวกเขาเข้ามา”

พ่อบ้านอดถอนหายใจไม่ได้

นายท่านอย่าได้ถ่วงความเจริญเชียวนะ

เวลานี้หญิงชรากำลังค้ำไม้เท้า ข้างกายนางมีเซี่ยหมั่งซานและเซี่ยงฉงซานติดตามมาด้วย

ทั้งสามคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าโทรมๆ และมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ให้ความรู้สึกห่อเหี่ยวซีดเซียวเล็กน้อย โดยเฉพาะหญิงชราและเซี่ยหมั่งซานที่ผอมลงไปมาก

ครั้งนี้พวกเขามาเยือนด้วยความสุภาพเกรงอกเกรงใจ แม้แต่ยามเผชิญหน้ากลับคนเฝ้าประตูก็ยังทำหน้าหนายิ้มแย้ม ดูต่ำต้อยจนถึงขีดสุด!

ความจริงก็คือช่วงนี้พวกเขามีชีวิตที่ย่ำแย่!

ตั้งแต่ที่พวกเขาจ่ายค่าปรับไปแล้ว ในบ้านก็ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ

เซี่ยฉงซานไปยืมเงินคนอื่นมาห้าสิบตำลึง เหลืออยู่สิบตำลึงไว้ใช้จ่ายร่วมกันในครอบครัว

แต่ในครอบครัวมีคนมากมาย

มีทั้งเด็กทั้งคนแก่ มีทั้งนายและบ่าว จากฟุ่มเฟือยต้องมาประหยัดอย่างกะทันหัน ทุกๆ วันก็ไม่กล้าที่จะใช้เงินซื้อเนื้อมากินจนทำให้เด็กๆ ในบ้านไม่มีความสุข ทะเลาะเบาะแว้งเอะอะโวยวายกันทั้งวัน วุ่นวายไปหมด!

เงินสิบตำลึงนี้ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว และหมดไปแล้วเมื่อสองวันก่อนหน้านี้ พวกเขากำลังคิดว่าจะให้ชุนเอ๋อร์ของบ้านใหญ่แต่งออกไปเพื่อแลกเงินมาใช้จ่ายเพิ่มเติมพอดี

แต่ใครจะรู้ว่า เมื่อครอบครัวที่เดิมทีเคยให้ความสำคัญกับชุนเอ๋อร์นั้นเห็นว่าพวกเขากำลังทุกข์ยากลำบาก พวกเขากลับยอมจ่ายสินสอดแค่สิบตำลึงเท่านั้น!

เงินสิบตำลึงจะไปทำอะไรได้

ตอนแรกที่พวกเขาบอกว่าจะให้หนึ่งร้อยตำลึง นางยังไม่ตอบรับเลย!

และเป็นเพราะเด็กบ้านนั้นชอบพอชุนเอ๋อร์จริงๆ มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้เป็นเงินสิบตำลึง พวกเขาก็จะไม่ยอมรับนางให้แต่งเข้าบ้าน

พวกเซี่ยหมั่งซานกำลังเจรจาเรื่องเงินกันอยู่ในตลอดเวลาสองวันนี้

ระหว่างที่เจรจากันไปมาเซี่ยหนิวซานก็กลับมาพอดี

เวลานี้ ดวงตาของพวกเข้าทั้งสามส่องประกายร้อนแรงออกมาเล็กน้อย ดูราวกับหมาป่าที่อดจนหิวโซ

พวกเขาเดินไปยังห้องโถง ในที่สุดก็ได้พบคนที่คิดถึงมาตลอด

หญิงชราน้ำตาไหลเป็นสาย “ลูกข้า! เจ้ากลับมาได้เสียที!?”

“…” เซี่ยหนิวซานตกใจทันที

ประการแรกคือเสียงร้องไห้ของมารดาเขาฟังดูเหมือนมีใครตาย มันฟังดูน่ากลัวจริงๆ ประการที่สอง…เขามีชีวิตอยู่มาตั้งหลายสิบปีขนาดนี้ก็เพิ่งจะเคยเห็นมารดาของตนเองคิดถึงและใส่ใจเขามากขนาดนี้!

แม้ว่ามันจะดูแปลก แต่เซี่ยหนิวซานก็อายุปูนนี้แล้ว ดังนั้นนอกจากที่เขาจะรู้สึกตกใจแล้ว เขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรอื่นอีก

เขาเพียงแต่ค่อนข้างสงสัยว่า นี่มัน…เรื่องอะไรกัน

“มีเรื่องอะไรหรือถึงจะเป็นจะตายขนาดนี้” เซี่ยหนิวซานตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

“ลูกเอ๋ย เจ้าต้องจัดการเรื่องนี้ให้แม่นะ ชีวิตนี้ข้าลำบากทุกข์ยากมาตั้งมาก เมื่อข้าติดตามเจ้ามาเมืองหลวงจึงนับว่าต้นร้ายปลายดี แต่ตอนนี้ทรัพย์สมบัติที่บ้านไม่มีเหลือแล้ว แม่ของเจ้าหิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว!”

ตอนที่ 534 ไม่มีความกล้าขนาดนั้น

หญิงชรากำลังร้องไห้จริงๆ นางปาดน้ำตา ทรุดตัวลงนั่งในห้องโถง พร่ำรำพันไม่หยุด ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง

เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานก็ไม่ต่างกันเท่าไรนัก พวกเขาตาแดงก่ำไปหมดแล้ว

เซี่ยหนิวซานไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน ในใจจึงรู้สึกราวกับมีแมวข่วนกระนั้น ยิ่งรู้สึกสงสัยแปลกใจเข้าไปอีก

“ข้าวสารข้างนอกขึ้นราคาหรือ ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ ต่อให้ขึ้นราคาก็เถอะ พวกเจ้าคงไม่ถึงกับไม่มีจะกินกระมัง!” เซี่ยหนิวซานนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างมีความสุข

คนพวกนี้เอาทรัพย์สมบัติของเขาไปหมด แล้วยังเบี้ยวหนี้ไม่ยอมให้คืนอีก!

เซี่ยหนิวซานมองดูพี่น้องของเขาทั้งสอง ในใจเขาก็รู้สึกสดชื่นสบายใจเล็กน้อย

“หนิวซานเอ๋ย นี่เจ้ายังไม่รู้หรือ ก่อนหน้านี้มีปรมาจารย์ทำนายดวงชะตาให้พี่ชายใหญ่ของเจ้า แล้วบอกว่าเขามีภัย เพื่อจะให้พ้นภัยพี่ชายใหญ่ของเจ้าจึงได้เอาเงินทั้งหมดมามอบให้เจ้าที่นี่! ต่อมาเคราะห์ภัยนั้นยังไม่ทันผ่านพ้น เขาก็ต้องจ่ายค่าปรับอีกห้าร้ายตำลึง ตอนนี้ที่บ้านมีหนี้ที่ไปยืมเขามีอยู่หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง เจ้าหนี้ก็มาทวงถึงหน้าบ้านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถ้าหากยังไม่ใช้หนี้อีกก็จำเป็นต้องขายลูกขายหลานแล้ว!” หญิงชราเอ่ยพลางร้องไห้

“เอามาให้ข้า?” เซี่ยหนิวซานชะงักไปทันที

เขายังไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ

“เงินเท่าไหร่หรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ทรัพย์สินรวมกันทั้งหมดก็น่าจะเกือบๆ หมื่นตำลึงได้!” เซี่ยหมั่งซานดูตกตะลึงมาก

เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้ว “สมบัติพวกนั้นของข้ามีมูลค่ามหาศาล ทรัพย์สินในบ้านของพวกเจ้ารวมกันทั้งหมดได้แค่นี้เองหรือ เจ้ามาหลอกใครกัน อีกอย่าง พี่ใหญ่ท่านโง่หรือเปล่า คำพูดของปรมาจารย์ท่านก็เชื่อด้วยหรือ นิสัยเห็นแก่เงินของท่านข้าหรือจะไม่รู้”

เซี่ยหนิวซานรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาแล้วในเวลานี้

ต่อให้เป็นคนโง่คนหนึ่งในเวลานี้ก็ต้องเข้าใจแล้วว่าพวกเขามาเพื่ออะไร

มาขอเงินจริงๆ!

เขาแพ้พนันแล้ว!

“เป็นเรื่องจริงนะ! คำพูดของปรมาจารย์เป็นจริงแล้ว ข้าถึงได้เอาเงินมาคืนให้เจ้าอย่างไรเล่า! เจ้ารอง ตอนนี้ข้าไม่เงินแล้วจริงๆ ข้าก็จะไม่ยืมเงินเจ้าหรอก เพียงแต่ขอให้เจ้ายกของที่เคยให้ข้าคืนมาเท่านั้น!” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างร้อนใจ

เซี่ยหนิวซานเบ้ปาก “เป็นไปไม่ได้หรอก ท่านกำลังแกล้งทำเป็นจน”

สมบัติพวกนั้นของเขา ไม่ว่าจะเป็นชิ้นไหนก็ขายได้หลายพันตำลึงแล้ว

สมบัติของเขาอย่างน้อยๆ ก็มีมูลค่าประมาณห้าหมื่นตำลึง นั่นยังไม่ได้นับรวมส่วนที่หลูซื่อมักจะมอบให้เป็นของขวัญตามเทศกาลต่างๆ เลยนะ

หากนับรวมด้วยจะเป็นเท่าไรเล่า

ร่ำรวยกว่าเขาอีก

เซี่ยหมั่งซานกระอักเลือดในใจ!

“เจ้ารอง! เจ้าไม่เชื่อพี่ชายใหญ่ของเจ้า แล้วยังไม่เชื่อข้าด้วยหรือ เจ้าดูข้าสิ ขาของข้าได้รับบาดเจ็บแล้ว ยังไม่ได้บำรุงให้ดีเลย ผมก็ขาวหงอกขึ้นมาก เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ” หญิงชราร้องไห้คร่ำครวญ “เจ้ารองเอ๊ย ตอนที่ข้าคลอดเจ้าออกมาไม่ง่ายเลยนะ เกือบจะตายเพราะคลอดยากไปเสียแล้ว เจ้าทนเห็นแม่ลำบากทุกข์ยากได้อย่างไร”

หญิงชราไม่เคยดูน่าสงสารเท่านี้มาก่อน

ความจริงๆ ก็คือ ในช่วงเวลาที่ต้องยากลำบากนั้น นางแทบไม่อยากจะทนอยู่ต่อไปแล้ว!

ความยากลำบากตอนที่อยู่บ้านเกิดของนางในอดีตนั้นช่างเถอะ แต่นางมาเมืองหลวงเพื่อสัมผัสความร่ำรวยแล้ว จะให้นางกลับไปกัดก้อนเกลือกินเหมือนเมื่อก่อนอย่างนั้นหรือ

ไม่มีทาง!

ดวงตาของหญิงชราเต็มไปด้วยการขอร้อง

เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้ว

ลักษณะเช่นนี้เรื่องที่พวกเขาพูดก็อาจจะเป็นเรื่องจริง แต่พวกเขาก็โง่เหลือเกิน เงินที่อยู่ในมือแล้วกลับส่งคืนกลับมา?

“เงินอยู่ที่ไหน” เซี่ยหนิวซานถามพ่อบ้าน

พ่อบ้านตอบตามความจริง “คุณชายใหญ่กับคุณหนูใหญ่เป็นคนเก็บเงินไว้ หากนายท่านอยากได้ก็ต้องถามพวกเขา เพียงแต่…ก่อนหน้านี้นายท่านสามเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นคุณชายกับคุณหนูสั่งไว้ว่า ของที่ได้คืนมาแล้วไม่มีเหตุผลที่จะต้องให้ออกไปอีก ถ้าหากใครกล้าแจกจ่ายทรัพย์สินในบ้านออกไป ตระกูลเซี่ยก็ไม่จำเป็นต้องมีคนผู้นั้นอีก…นายท่าน ข้าน้อยไม่มีความกล้าขนาดนั้น”