ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 531 เงินส่วนตัว / ตอนที่ 532 มีเงินแล้ว

ตอนที่ 531 เงินส่วนตัว / ตอนที่ 532 มีเงินแล้ว
ตอนที่ 531 เงินส่วนตัว

เซี่ยหนิวซานได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียวก็แค่นเสียงเยาะ

“ลุงใหญ่ของเจ้าเป็นคนโลภเงินจริงๆ แต่เขาก็ต้องรักษาหน้าด้วย ที่ผ่านมาก็เป็นข้ากับหลูซื่อที่ส่งเงินไปให้ เขาเคยมาขอเงินถึงที่เองที่ไหน” เซี่ยหนิวซานส่ายหน้า

พี่ชายใหญ่ของเขาจะมาหาถึงที่ได้อย่างไร

นอกเสียจากว่าที่บ้านจะไม่มีอะไรจะกินแล้ว!

“อย่างนั้นหรือ อย่างนั้นข้าขอพนันกับท่านพ่อหน่อยเถอะ หากเขามาหาถึงที่ภายในสองวันนี้ เงินที่ท่านหามาได้ทั้งหมดต้องยกให้…ซีเอ๋อร์เป็นคนดูแล แต่หากเขาไม่มา ข้าจะให้ท่านหนึ่งหมื่นตำลึง” เซี่ยเฉียวยิ้มพลางเอ่ย

“หนึ่งหมื่นตำลึง?” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอย่างไม่เชื่อถือ “เจ้ามีหรือหนึ่งหมื่นตำลึงน่ะ”

เขาเองยังไม่มีเงินมากขนาดนั้นเลย!

เซี่ยเฉียวร่ำรวยมาก

นางไม่ได้เปิดหอส่องชะตามาอย่างสูญเปล่า ตอนนี้ปรมาจารย์โม่มีชื่อเสียงไม่เลว ไม่ว่าจะดูดวงทำนายอะไรก็ต้องจ่ายเงินทั้งนั้น พวกยันต์ เครื่องตกแต่ง และอาวุธวิเศษต่างๆ ก็นับว่าราคาไม่ใช่ถูก ต่อให้จะขายได้นานๆ ครั้งสักชิ้น แต่รายรับที่ได้มาก็ไม่น้อย

บวกกับส่วนที่ได้มาจากหนิงเป่ยอ๋องและตระกูลหลี่อีกก้อนใหญ่ ทั้งยังมีค่าแรงจากวิญญาณส่วนหนึ่งอีก รวมๆ แล้วก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ…

นี่ยังไม่ได้นับส่วนที่นางเก็บไว้เป็นค่าสินสอดของหมั้นสำหรับการแต่งงานของน้องสาวน้องชายทั้งคู่เลยนะ

นางมีเงินหนึ่งหมื่นตำลึงแน่ๆ

“เงินน่ะข้ามีแน่ แต่ได้มาอย่างไรข้าไม่บอกท่านหรอก ท่านพ่อบอกว่าดีกว่าว่ากล้าพนันกับข้าหรือไม่!” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างอ่อนโยน

การแสดงออกของนางเวลานี้ไม่ได้ดูข่มขวัญเท่าใดแล้ว

ในสายตาของเซี่ยหนิวซานก็เหมือนกับลูกหมาลูกแมวตัวน้อยๆ

“ทำไมจะไม่กล้า ข้าเป็นพ่อของเจ้า ใต้ฟ้านี้คำพูดของพ่อใช้ได้ที่สุดแล้ว เจ้าเป็นแต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เพิ่งจะรู้จักท่านลุงใหญ่ได้แต่ไม่กี่วัน? ข้ารู้จักนิสัยเขาดีกว่าเจ้าแน่นอน!” เซี่ยหนิวซานภูมิใจในตัวเองอย่างยิ่ง

มุมปากของเซี่ยเฉียวกระตุกเล็กน้อย

ได้

“พวกเจ้าล้วนเป็นพยานให้ข้า” เซี่ยเฉียวหันไปเอ่ยกับพี่น้องของนาง

นางมีเหตุผลที่ต้องการให้เซี่ยซีเป็นผู้ดูแลเงินจำนวนนี้

ตอนที่หลูซื่อยังอยู่เซี่ยซียากจนจริงๆ จนกระทั่งมันทำให้นางมีนิสัยประหยัดถี่เหนียวเช่นนี้ นางคิดว่า ในเมื่อเซี่ยซีชอบเงินขนาดนี้ก็ให้นางดูแลเงินในบ้านไปเลยดีกว่า ซึ่งไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

การดูแลบัญชีนี้ยังถือเป็นข้อได้เปรียบ ถ้าหากนางทำได้ดี ต่อไปก็จะได้เป็นมือหนึ่งในการดูแลปกครองบ้าน

อีกอย่าง เมื่อนางมีเงินอยู่ในมือมากเข้าแล้ว ต่อให้คนอื่นยื่นเงินน้อยนิดพวกนั้นให้ นางก็จะไม่อยากได้มากอย่างเห็นได้ชัดขนาดนั้นอีกแล้ว

เงินของเซี่ยเฉียวเป็นเงินส่วนตัวที่มีที่มา…ไม่ถูกต้อง หากจะให้เซี่ยซีดูแลบัญชี ก็จะต้องให้นางดูแลเงินที่บิดาของตนหามาได้พวกนั้นจะดีกว่า

เซี่ยหนิวซานเป็นคนรักษาคำพูดมาโดยตลอด ดังนั้นเซี่ยเฉียวจึงไม่ต้องกังวลว่าเขาจะบิดพลิ้ว

แต่เซี่ยซีตอนนี้กำลังรู้สึกสับสนเอาการ

พอเซี่ยหนิวซานกลับห้องไปพักผ่อนแล้ว เซี่ยซีจึงได้หันไปมองเซี่ยเฉียวแล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ให้ข้า…ดูแลเงิน…มันจะหายได้นะ”

เงินของนางเองยังหายบ่อยไป

“หายไปเท่าไร จำได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

เซี่ยซีครุ่นคิดเล็กน้อย “สามร้อยตำลึง ข้าหาไม่เจอแล้ว”

เซี่ยเฉียวค่อนข้างประหลาดใจ “เงินเก็บของเจ้าก็ไม่นับว่าน้อยเลยนะ? ตอนนั้นหลูซื่อให้เงินเจ้ามากขนาดนี้เลยหรือ”

เซี่ยซีสั่นศีรษะปฏิเสธ

“ข้าหามาเอง” เซี่ยซีค่อนข้างเขินอาย “ตอนนี้…ยังมีตั๋วเงินอีกเก้าร้อยตำลึง ข้าเพิ่งจะแลกมาน่ะ”

นางเป็นคนพูดช้า บางครั้งก็ฟังดูเหมือนคนใบ้ แต่ก็ชัดเจนมาก

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวถึงกับอึ้งงันไปเลยในเวลานี้

นางเคยตรวจสอบบัญชีมาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนที่หลูซื่อยังอยู่นางให้เงินค่าขนมเซี่ยซีใช้แค่เดือนละยี่สิบตำลึง แต่ในความเป็นจริงแล้วเงินยี่สิบตำลึงนี้ยังรวมไปถึงค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกมาก…

อย่างเช่นขนมหรือเครื่องประดับที่นางใช้ในชีวิตประจำวัน มีหลายครั้งที่หลูซื่อเป็นคนซื้อของพวกนั้นให้เซี่ยซีเอง ทว่าในความเป็นจริงแล้วนางไม่ได้หักเงินออกจากบัญชีส่วนกลาง แต่นางหักเงินออกจากเงินเดือนเดือนถัดไปของเซี่ยซี!

ตอนที่ 532 มีเงินแล้ว

นั่นก็หมายความว่า เงินสำหรับใช้จ่ายต่อเดือนของเซี่ยซีจริงๆ มีแค่ประมาณสองถึงห้าตำลึงเท่านั้น!

ต่อให้นางเก็บสะสมไว้สักหนึ่งปีก็คงได้แค่ไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น แม้ว่าเซี่ยซีจะได้เงินเพิ่มมาบ้างตอนกลับที่บ้านเดิมช่วงเทศกาลส่งเสื้อกันหนาวก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่น่าที่จะได้เยอะขนาดนี้กระมัง

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองจำเป็นจะต้องพิจารณาน้องสาวคนนี้ใหม่เสียแล้ว

เซี่ยซีถูกเซี่ยเฉียวจ้องจนต้องก้มหน้างุดลงไปอีก นางดูประหม่าอย่างยิ่ง มือนั้นก็บีบผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ ไม่พูดไม่จา

“ซีเอ๋อร์ พี่ยังนึกว่า เจ้ามีเงินสักสองร้อยตำลึงก็นับว่าไม่เลวแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเก็บเงินได้มากถึงขนาดนี้ เช่นนั้นแล้ว การให้เจ้าเป็นคนดูแลเรื่องเงินทองของที่บ้านก็ยิ่งเหมาะสมเข้าไปใหญ่” สายตาที่เซี่ยเฉียวมองเซี่ยซีอ่อนโยนยิ่งนัก

นางชอบน้องสาวคนนี้จริงๆ

น่ารักว่าง่าย

“มันจะหายได้นะ” เซี่ยซีรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง

นางเอาเงินของนางไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่นะ

“หายก็ไม่เป็นไร พวกเรามีท่านพ่อ ให้ท่านพ่อหามาใหม่ก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวเกาะพ่อแม่กินอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน “แต่เจ้าบอกพี่ได้หรือไม่ว่าเจ้าเก็บเงินพวกนั้นได้อย่างไร”

หากเซี่ยซีไม่เต็มใจที่จะพูด เซี่ยเฉียวก็จะไม่ทู่ซี้ถาม

แต่ทว่า ในสายตาของเซี่ยซีนั้นเห็นได้ชัดว่า นอกจากตำแหน่งที่ตั้งของเงินแล้วเรื่องอื่นใดก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นความลับ

“พี่ชายทางนั้นหามา แล้วก็…ขายผ้าเช็ดหน้า” เซี่ยซีกระมิดกระเมี้ยน

“?” เซี่ยเฉียวมึนงง “ผ้าเช็ดหน้า?”

เซี่ยเฉียวหันไปมองสาวใช้ของเซี่ยซีทันที

สาวใช้นางนั้นมีนิสัยคล้ายกับเซี่ยซี ซึ่งค่อนข้างระมัดระวังตัวเหมือนกัน “คุณหนูของเราให้เงินข้ามา แล้วข้าก็ไปหาพี่ชายของข้า ให้เขาเช่าเรือนข้างนอกไว้หลังหนึ่ง และเลี้ยงดูหญิงปักผ้าไว้จำนวนหนึ่ง ทุกๆ เดือนคุณหนูจะให้พวกนางปักผ้าให้ แล้วค่อยส่งไปขายที่สำนักศึกษา”

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจทันทีและยิ่งรู้สึกตกใจมากขึ้นด้วย

ศิษย์ของสำนักศึกษาใช้จ่ายไปกับผ้าเช็ดหน้าค่อนข้างมาก อย่างไรเสียเรื่องจำพวกแท่นหมึกพลิกคว่ำก็มักจะเกิดขึ้นอยู่เนืองๆ

ในสำนักศึกษาเองก็ร้านขายผ้าเช็ดหน้าเล็กๆ แต่ก็จะต้องใช้ถั่วเงินซื้อ

ถั่วเงินนั้นหาได้ยาก แต่หากเซี่ยซีมีผ้าเช็ดหน้าใหม่เอี่ยมสวยงามอยู่ในมือเป็นจำนวนมากอยู่แล้ว ต่อให้นางจะขายแพงกว่าข้างนอกเล็กน้อย ขอเพียงแค่สามารถจ่ายเป็นเงินไม่ใช่ถั่วเงินของสำนักศึกษาได้ พวกนางก็ยอมซื้อ!

เซี่ยเฉียวรู้สึกยอมรับนางแล้ว

การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่สามารถแก้ไขปัญหาเร่งด่วนของเด็กผู้หญิงพวกนั้นได้ เซี่ยซียังสามารถทำเงินได้อีกด้วย

“เจ้า…” เซี่ยเฉียวหยุดคำพูดอีกครั้ง ท้ายที่สุดก็พูดได้แค่ว่า “เยี่ยมมาก ฉลาดที่สุด”

การหาเงินผิดอะไรหรือ

เซี่ยซีรู้สึกอายหน้าแดงเล็กน้อย

“รอให้ท่านพ่อยอมแพ้เสียก่อน แล้วค่อยให้เจ้าจัดการดูแลเงินทองและกิจการร้านค้าของบ้านเราทั้งหมด ท่านพ่อของเราเป็นขุนนาง ร้านค้าต่างๆ จึงไม่สามารถทำกิจการใหญ่โตอะไรได้ แต่เรื่องเกี่ยวกับการปล่อยเช่าและที่นาพวกนั้นในแต่ละปีค่อนข้างซับซ้อน เจ้าก็พยายามเรียนรู้ฝึกฝนให้มาก” เซี่ยเฉียวเอ่ย

เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงของนางทำให้คนฟังรู้สึกสงบลงได้

เดิมทีเซี่ยซีมีความลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อนางสบตากับดวงตาคู่นั้นของเซี่ยเฉียว นางจึงได้พยักหน้าอย่างหนักแน่นขันแข็ง

ท่านพ่อจะต้องแพ้แน่ๆ

นางมีเงินแล้ว

วันถัดมา แม้ว่าเซี่ยหนิวซานจะยังไม่ได้แพ้พนัน พ่อบ้านและคนอื่นๆ ก็เริ่มที่จะห้อมล้อมเซี่ยซี และเริ่มที่อธิบายเกี่ยวกับกิจการต่างๆ ของครอบครัวให้นางฟังแล้ว

ตอนนี้ตระกูลเซี่ยมีกิจการร้านค้าอยู่ทั้งหมดห้าแห่ง พวกเขาเพิ่งจะได้รับเงินค่าเช่าของสามในห้าร้านมาเมื่อพ้นปีใหม่มานี่เอง เพียงแต่ค่าใช้จ่ายในบ้านมีมาก เงินค่าเช่าพวกนั้นจึงได้นำมาหักลบกลบนี้ในบัญชี นอกจากเงินส่วนตัวของเขาและของลูกชายคนโตเซี่ยผิงกั่งแล้ว ก็มีเงินเหลืออยู่เพียงไม่กี่พันตำลึงเท่านั้น ซึ่งเทียบกับตระกูลใหญ่ๆ ที่มีทรัพย์สมบัติตกทอดมานานเป็นร้อยๆ ปีแล้วไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเซี่ยหนิวซานเห็นว่าพ่อบ้านสรุปแน่ชัดแล้วว่าเขาจะต้องแพ้พนันก็รู้สึกหดหู่ในใจ

พี่ชายใหญ่ของเขาก็ไม่เคยมาขอเงินถึงบ้านนี่? เหตุใดพ่อบ้านคนนี้ถึงได้คิดไม่ได้ถึงขนาดนี้นะ