ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 517 ไม่เคารพ / ตอนที่ 518 ลองเรียกอีกที

ตอนที่ 517 ไม่เคารพ / ตอนที่ 518 ลองเรียกอีกที
ตอนที่ 517 ไม่เคารพ

หลี่ชิงอวี๋หงุดหงิดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเอง…ดูเหมือนจะเคยด่านางไปแล้ว?

สีหน้าเขาจึงเปลี่ยนไปทันทีและดูสับสน

สองปีที่ผ่านมานี้เขาทำตามใจตัวเองมากไปแล้วใช่หรือไม่

เมื่อราชครูหลี่ผู้เฒ่าได้ยินหลานชายของตนเองเรียกปรมาจารย์โม่เช่นนั้น เขาก็รู้สึกดีใจมาก “เด็กดี ในที่สุดเจ้าก็คิดได้แล้ว!”

หลี่ชิงอวี๋อดรู้สึกผิดในใจไม่ได้ “ข้าทำให้ท่านปู่เป็นห่วงแล้ว ก่อนหน้านี้ข้า…มักจะมีเรื่องที่เก็บกดไว้ในใจมาตลอด ซึ่งมักจะสร้างปัญหาให้แก่ข้า วันนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมจึงได้รู้สึกเห็นทางสว่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่าข้ามองเห็นมันได้ทะลุปรุโปร่งขึ้น ต่อไปข้า…จะไม่ทำให้ท่านปู่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”

เขาจำได้ว่าในระยะเวลาปีกว่าๆ ที่ผ่านมานี้ตนเองมักจะโกรธโมโหโดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ และไม่ค่อยจะอดทนอดกลั้นต่อผู้อาวุโสเท่าใดนัก

ทั้งยังคิดที่จะออกจากบ้านไปอีกด้วย

เขาคิดไปว่า ถ้าหากเขาออกจากบ้านไปแล้วก็จะลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นได้ แต่ตอนนี้พอมาคิดดูให้ดี เขากลับรู้สึกว่าตนเองโง่เง่ามาก

เซี่ยเฉียวเห็นสีหน้าเช่นนั้นของเขาก็เกิดความสงสัย “คุณชายหลี่ เรื่องที่เจ้าพูดถึงหมายถึงเรื่องอะไรหรือ”

สีหน้าหลี่ชิงอวี๋แข็งทื่อทันที

ราชครูหลี่ผู้เฒ่ามองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย “เจ้ากับนางรำคนนั้น…แล้วหรือ…”

เมื่อพูดถึงหญิงสาวคนนั้นหลี่ชิงอวี๋ก็ใจเต้นกระตุกทันทีฃ

“ท่านปู่ เรื่องบางเรื่องผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปข้าจะเชื่อฟังคำพูดของท่าน” หลี่ชิงอวี๋กลับไม่ได้พูดออกมาตรงๆ

ปีกว่าๆ ที่ก่อนหน้านี้ เขาได้เห็นเย่ว์หลีซ้อมรำใต้ต้นไม้เป็นครั้งแรก แม่นางผู้นั้นหน้าตางดงามมาก เขาเริ่มรู้สึกชอบพอนางอยู่บ้าง

ตอนนั้นเขายังมีอายุไม่ถึงสิบหกปี ยังเด็กเกินไป และเขาก็รู้ว่าแม้ครอบครัวของเขาเริ่มจะตกต่ำลงไปบ้าง แต่เขาก็เป็นหลานชายสายตรง จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความสัมพันธ์ข้องเกี่ยวกับนางรำคนหนึ่ง

ดังนั้นเขาจึงได้แต่เก็บความชื่นชอบนั้นเอาไว้ในใจ

เขากำลังคิดว่า พอเย่ว์หลีจากไป เขาก็จะให้พ่อบ้านให้เงินรางวัลแก่นางมากหน่อย ถ้าหากนางสามารถไถ่ตัวเองออกมาได้ และเป็นพลเมืองดีๆ ทั่วไปคนหนึ่ง นั่นก็นับว่าเป็นการช่วยเหลือที่ดีที่สุดสำหรับนางแล้ว

แต่เขานึกไม่ถึงว่า เย่ว์หลียังไม่ได้ทันจะได้จากไปอย่างดีๆ นางก็ต้องมาตายอยู่ในบ้านตระกูลหลี่แล้ว

เขารู้ว่าเย่ว์หลีเองก็มีใจให้แก่เขา

ดังนั้นนางจึงยอมตายมากกว่าจะยอมโอนอ่อน

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เย่ว์หลีตายไปนั้นในใจเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขากลัวว่าท่านปู่จะรู้เรื่องที่เย่ว์หลีชอบพอเขา กลัวว่าจะมีข่าวเสียๆ หายๆ ของบ้านเขาแพร่ออกไปข้างนอก เขาจึงได้แกล้งทำเป็นไม่สนใจการตายของเย่ว์หลีแม้แต่น้อย

เขาได้รับการสั่งสอนจากท่านปู่ของเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และรู้ว่าเขาต้องรับผิดชอบต่อความเจริญรุ่งเรืองของครอบครัว ดังนั้นแม้ว่าเขาจะเสียใจเรื่องเย่ว์หลี แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดที่เห็นแก่ตัวเหล่านี้

ผู้หญิงที่ทำให้เขาตกหลุมรักครั้งแรกในวัยที่เริ่มเป็นหนุ่มตายไปแล้ว แต่เขากลับไม่มีความกล้าแม้แต่จะกราบไหว้นาง

ความรู้สึกผิดนี้กดทับอยู่ในใจของเขาทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก

หลังจากที่เย่ว์หลีตายจากไปได้ไม่นานนักเขาก็เริ่มฝัน

เขาฝันเห็นต้นดอกแพร์เต็มไปหมด ฝันเห็นฉากที่เย่ว์หลีร่ายรำ

ความรู้สึกผิดในใจยิ่งหนักหนาขึ้น หนักมากจนไม่กล้ายอมรับว่าผู้หญิงในฝันของเขาคือเย่ว์หลี พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็เริ่มวาดภาพเซียนต้นดอกแพร์ขึ้นมา

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขากดดันตัวเองมากเกินไปหรือไม่ แรกเริ่มเขายังจดจำเย่ว์หลีได้ แต่ต่อมาในใจเขาก็มีแต่เซียนดอกแพร์เท่านั้น

กระทั่งไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขายังคิดที่จะออกไปตามหาเซียน…

ตอนนี้พอมาคิดดูให้ดี ตนเองก็ออกจะเสียการควบคุมตนเองไปจริงๆ เย่ว์หลีตายจากไปตั้งเกือบจะสองปีแล้ว ความรู้สึกที่เขามีให้นางก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้น เหตุใดเขาจึงคิดไม่ได้ กระทั่งเกิดความไม่พอใจกับคนในครอบครัวด้วยเรื่องของนาง

หลี่ชิงอวี๋เกาศีรษะตนเอง

“ท่านปรมาจารย์โม่ ก่อนหน้านี้ข้าแสดงความไม่เคารพต่อท่าน…ต้องขออภัยจริงๆ” หลี่ชิงอวี๋เอ่ยกับเซี่ยเฉียว

“เด็กๆ ก็มักจะมีช่วงที่ทำตัวต่อต้านอยู่แล้ว ในช่วงเวลานี้มักจะไม่ค่อยฟังใครจริงๆ” เซี่ยเฉียวแสดงสีหน้าเข้าใจ หลังจากที่นางพูดจบก็เหลือบมองรัชทายาทอย่างมีความหมาย

ตอนที่ 518 ลองเรียกอีกที

จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มอย่างจนใจ เขาเข้าใจว่านางกำลังตีวัวกระทบคราด

“ศิษย์พี่พูดถูกต้อง ผู้เฒ่าหลี่ก็จะต้องเข้าใจด้วยแน่นอน ต่อไปถ้าหากเจอสถานการณ์เช่นนี้อีกก็ให้ทำเช่นนี้ มัดคนไว้ แล้วกดลงกับพื้น ทุบตีสักรอบก็ว่าง่ายแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มพลางเอ่ยส่งเสริมเซี่ยเฉียวได้อย่างแนบเนียน

ราชครูหลี่ผู้เฒ่ากลับไม่ได้รู้สึกว่าปรมาจารย์โม่หมายความเช่นนั้น

เวลานี้เซี่ยเฉียวกำลังเป็นวัวสันหลังหวะ

ไม่รู้ว่าตนเองควรจะเสแสร้งต่อหน้าจ้าวเสวียนจิ่งต่อไปดีหรือไม่

แต่ถ้าเขารู้เข้าแล้ว…

เซี่ยเฉียวไม่กล้าคิดจินตนาการ

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้นางก็พูดคำพูดสวยหรูในฐานะศิษย์พี่ของเขาไปมากมาย หากเขาเห็นหางจิ้งจอกของนางตั้งนานแล้ว นั่นไม่ใช่เรื่องน่าอายอย่างยิ่งหรอกหรือ!

ชั่วชีวิตนี้ของนางจะไม่เอาอะไรอย่างอื่นก็ได้ แต่นางจะไม่มีศักดิ์ศรีไม่ได้

นางเป็นผู้วิเศษนะ หากผู้วิเศษคนหนึ่งพลั้งพลาดไปเล็กน้อย แล้วยังถูกคนอื่นกุมจุดอ่อนไว้ได้อีก ชื่อเสียงของนางจะไม่ป่นปี้หมดหรือ

เวลานี้เซี่ยเฉียวคิดอะไรไร้สาระมากเป็นพิเศษ

ยิ่งหลี่ชิงอวี๋ได้สตินานเท่าไร เรื่องราวในหัวของเขาก็ยิ่งมาก เขาคิดถึงเรื่องราวต่างๆ มากมาย

นอกจากเรื่องที่เขามักจะทำอะไรโง่ๆ ลงไปตลอดปีกว่าๆ ที่ผ่านมานี้แล้ว ก็ยังมีเรื่องบทสนทนาที่ปรมาจารย์โม่ตอบโต้กับอากาศที่ว่างเปล่าในเรื่องที่ตอนนั้นเขาเองก็ไม่เข้าใจ

“ท่านปรมาจารย์โม่ ก่อนหน้านี้มีวิญญาณอยู่ข้างกายข้าจริงหรือ ใช่…นางหรือไม่” หลี่ชิงอวี๋เอ่ยถาม

“อืม รอให้ถึงเทศกาลเชงเม้งก่อน แล้วเจ้าค่อยไปที่หอส่องชะตาเพื่อส่งนางด้วยตัวเอง” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ตอนนี้บนร่างนางมีไอแค้นอยู่ จึงไม่สามารถปล่อยนางไว้ได้ต่อไปอีก ถ้าหากนางคิดไม่ตกขึ้นมา ข้าก็จะต้องเสียแรงจัดการอีก”

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้หลี่ชิงอวี๋มีสติแจ่มชัด

แม้ว่าตอนนี้นางจะยังมองไม่เห็นดวงความรักเกณฑ์แต่งงาน แต่หากเขาเกิดคิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมา ความรักระหว่างคนกับผีไม่จบไม่สิ้น งานของนางก็จะยิ่งยากขึ้น แล้วนางจะไปถามหาเหตุผลจากใครได้

หลี่ชิงอวี๋ไม่ได้พูดอะไรมากอีก จากนั้นเขาก็ทำความเคารพเซี่ยเฉียว

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์โม่มาก ผู้น้อยรู้สึกผิดต่อนางยิ่งนัก ไม่ทราบว่าพอจะมีอะไรที่ข้าสามารถทำให้นางได้บ้างหรือไม่”

“มีสิ เจ้าสามารถเผาอะไรไปให้นางได้ ทำบุญกุศลแทนนาง ล้วนทำได้ทั้งนั้น นอกจากนี้ ท่านปู่ของเจ้าก็รับปากนางไปแล้วว่าจะเพิ่มชื่อนางเข้าผังตระกูลในฐานะภรรยาเก่าของเจ้า เรื่องที่รับปากวิญญาณไปแล้วจะไม่ทำไม่ได้ มิฉะนั้นจะเป็นการทำลายบุญกุศลของตนเอง” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“ท่านปรมาจารย์โปรดวางใจ ข้าจะไม่ผิดคำพูดแน่” หลี่ชิงอวี๋ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

เขาติดค้างแม่นางคนนั้น

หากตอนนั้นเขายืนหยัดขัดขวางตอนที่รู้ว่าพี่สามจะรับนางเป็นอนุภรรยา เรื่องมันก็จะไม่เป็นเช่นนี้แล้ว

เมื่อหลี่ชิงอวี๋กลายเป็นคนสุภาพขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ เซี่ยเฉียวจึงรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไรนัก

“เจ้า…” นางเหลือบมองเขาอย่างลังเลเล็กน้อย “ลองเรียกข้าว่าหมอผีเฒ่าอีกที?”

“…” หลี่ชิงอวี๋หน้าแดงทันที “ผู้น้อยไม่รู้ความ ต้องขอบคุณท่านปรมาจารย์โม่มากที่ช่วยตีข้าเพื่อเรียกสติข้าขึ้นมา”

“เหลวไหล ข้าตีเจ้าที่ไหน” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “เด็กน้อยอย่าได้พูดโกหก”

ใช่แล้ว นางไม่ได้ลงมือโดยตรง

แต่กลับให้ท่านปู่ของเขานำบ่าวรับใช้จับเขากดลงกับพื้น

หากจะพูดว่าเวลานี้หลี่ชิงอวี๋ไม่ได้รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อยก็คงเป็นไปไม่ได้ แท้จริงแล้วในใจเขาก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่กลับควบคุมมันไว้ได้ โดยเฉพาะเมื่อเวลานี้เขาอยู่ต่อหน้าคนนอก เขาจึงยิ่งรู้ว่าไม่อาจทำให้ตระกูลหลี่อับอายขายหน้าได้

เมื่อคนคนนี้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันก็ดูไม่น่าสนใจอีกต่อไป เซี่ยเฉียวจึงขาดความสนใจไปบ้าง

“ราชครูผู้เฒ่า ข้าขอดูคฤหาสน์ท่านสักหน่อยดีกว่า” เซี่ยเฉียวเอ่ย

ผู้เฒ่าหลี่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าทันที นำเซี่ยเฉียวเดินชมแต่ละเรือนด้วยตัวเอง

เขามีลูกทั้งหมดหกคน แม้ว่าตอนนี้ครึ่งหนึ่งจะตายไปแล้ว แต่นอกจากบ้านสามที่ไม่มีผู้สืบทอดแล้ว บ้านอื่นๆ ก็ยังมีลูกหลาน ดังนั้นจึงต้องดูทุกบ้าน

บ้านตระกูลหลี่นี้มีขนาดใหญ่มาก มากจนไม่สามารถที่จะเดินดูให้ทั่วได้ภายในเวลาหนึ่งชั่วยาม