ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 509 ฝันกลางวัน / ตอนที่ 510 เจ็บสั้นๆ ดีกว่าเจ็บยาว

ตอนที่ 509 ฝันกลางวัน / ตอนที่ 510 เจ็บสั้นๆ ดีกว่าเจ็บยาว
ตอนที่ 509 ฝันกลางวัน

เซี่ยเฉียวแย้มยิ้ม น้ำเสียงของนางเหมือนเสียงน้ำไหลในลำธารที่ช้าแต่ไพเราะ

ส่วนหลี่ชิงอวี๋ที่อยู่ตรงข้ามนางกลับเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ท่าน ท่านรู้ได้อย่างไร!”

เซี่ยเฉียวเม้มปากไม่เอ่ยคำใด

ในขณะที่ราชครูผู้ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของหนิงเป่ยอ๋อง

หนิงเป่ยอ๋องกล่าวว่าปรมาจารย์ท่านนี้รู้แจ้งหยินหยาง และเก่งกาจกว่าผู้วิเศษของวัดอวี้ซวีที่นอกเมืองมาก ดังนั้นเขาจึงต้องสุภาพและให้เกียรตินาง

ตอนนั้นเขายังคิดว่ามันเกินจริงไปหน่อย แต่ ณ เวลานี้ นางกลับพูดถึงท่านเซียนในฝันหลานชายของเขาได้อย่างถูกต้องในคำเดียว ร้ายกาจจริงๆ!

เซี่ยเฉียวไม่ได้คาดเดารูปลักษณ์ของท่านเซียนออกแต่อย่างใดหรอก แต่เป็นเพราะว่าท่านเซียนนางนั้นกำลังลอยอยู่ข้างๆ หลี่ชิงอวี๋ต่างหาก

ใบหน้าซีดขาวราวกับพอกแป้งมาอีกชั้น ริมฝีปากแดงจัดราวกับนางเพิ่งจะดื่มเลือดสดๆ ไปกระนั้น ดวงตาของนางไม่มีรูม่านตา ผมยาวสลวย เท้าลอยอยู่ในอากาศ และไม่รู้ด้วยสาเหตุใดชุดขนนกที่เดิมทีเป็นสีขาวกลับย้อมไปด้วยเลือดสีแดงจำนวนมาก

เล็บยาวๆ ของนางกำลังม้วนผมของหลี่ชิงอวี๋เล่น

จึ๊ นางเซียนอะไรอย่างนี้

เซี่ยเฉียวมองไปด้านข้างเหมือนมีอะไรแต่ก็ไม่มีอะไร นางยิ้มก็จริง แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาของนาง ซึ่งมันทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ

สีหน้าของหลี่ชิงอวี๋มีแววอึดอัดวาบผ่านเล็กน้อย “ท่านกำลังดูอะไรอยู่กันแน่”

เซี่ยเฉียวยกถ้วยช้าก่อนจะดื่มลงไปเล็กน้อย “ผู้น้อย อย่าได้ร้อนใจไป”

“…” ทันใดนั้นหลี่ชิงอวี๋ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด

ไปหาปรมาจารย์ที่น่าทุบตีคนนี้มาจากไหน

ผู้เฒ่าหลี่ที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของเซี่ยเฉียวกลับรู้สึกกังวลใจมาก

คงไม่ใช่ว่าปรมาจารย์โม่เห็นของไม่ดีอะไรแล้วหรอกนะ?

ผู้เฒ่าหลี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ให้คนอื่นๆ ออกไปก่อน พอห้องนั้นว่างลงแล้ว เขาจึงได้ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ปรมาจารย์โม่ หลานชายของข้า…มีปัญหาอะไรหรือไม่”

“คุณชายของท่านเป็นเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

“ข้าถามเด็กที่รับใช้ข้างกายเขาก็บอกว่า เขาเริ่มมาดูอะไรแปลกๆ มาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ไม่นานมานี้เขาหมกมุ่นอยู่กับมันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาพูดเรื่องไปเที่ยวขึ้นมา” ชายชราเอ่ย

เป็นเรื่องปกติที่บัณฑิตจะออกไปท่องเที่ยว

ปราชญ์อันดับหนึ่งในใต้หล้าหลี่ซื่อเหยี่ยนก็ยังหายตัวไปบ่อยๆ

แต่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ออกไปพเนจรก็เพื่อเปิดโลกกว้าง เขากลับแตกต่างออกไป เขาจะไปตามหาท่านเซียน?!

ท่านเซียนที่ไหนกัน นี่มันฝันกลางวันชัดๆ!

“ปัญหาของหลานชายท่าน…ไม่ได้นับว่ารุนแรงหรอก ดีที่เขามีพลังหยางแข็งแกร่ง แม้ว่าเขาจะถูกดูดพลังหยางไปบ้าง ต่อไปก็แค่เพิ่มเติมหน่อยก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“ดูดพลัง!?” ชายชราแทบจะพลัดตกจากเก้าอี้

“ท่านว่าใครถูกดูดพลังนะ!? เหลวไหลไร้สาระ!” หลี่ชิงอวี๋ที่กำลังแอบฟังอยู่เตะประตูเข้ามาทันที พลางชี้ไปที่เซี่ยเฉียวและเอ่ยอย่างโกรธเคือง

เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “เจ้าอย่างไรเล่า”

ใบหน้าของหลี่ชิงอวี๋แดงก่ำด้วยโทสะ

เขาทั้งรู้สึกละอายและโกรธ แทบรอไม่ไหวที่จะไล่ปรมาจารย์ที่ไม่รู้โผล่มากจากไหนนี้ออกไปทันที!

“เจ้านักพรตปีศาจพูดจาไร้สาระ สมควรถูกลากออกไปเผาทั้งเป็น!” เขาอับอายจนกลายเป็นความโกรธ

“ท่านปรมาจารย์ช่วยอธิบายเพิ่มเติมให้ฟังหน่อยได้หรือไม่” ชายชราถามอย่างไม่ลดละราวกับว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่หลานชายพูดกระนั้น

“เขามีไปแปดเปื้อนเข้ากับบางสิ่งที่ไม่ดี ซึ่งก็คือวิญญาณแค้น มันอยู่กับเขามาเป็นเวลานาน และดื้อดึงมาก พอตกกลางคืนพลังหยินก็เข้มข้น ทำให้คุณชายหลี่ได้รับผลกระทบ อาจจะเห็นร่องรอยได้บ้าง ความฝันนี้สับสนกับความเป็นจริงก็เลยทำให้เขาเป็นอย่างทุกวันนี้”

“หลังจากได้รับผลกระทบจากวิญญาณแค้นมาเป็นเวลานาน อารมณ์นิสัยนี้ก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไป โดยเฉพาะเมื่อเป็นวิญญาณแค้น ไอแค้นของวิญญาณแค้นก็จะเข้าสู่ร่างกายของเขาตามธรรมชาติ เขาจึงได้ดื้อรั้นและหงุดหงิดมากขึ้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

เมื่อราชครูหลี่ได้ยินเช่นนั้น ความสงสัยในใจของเขาก็คลี่คลายไปทันที

ลูกชายคนเล็กของเขาไม่ค่อยแข็งแรง ดังนั้นหลานชายคนนี้จึงโตมากับการเลี้ยงดูของเขา

ก่อนสองปีที่แล้วเขามีมารยาทและอ่อนน้อมถ่อมตนมาก แต่สองปีมานี้กลับแตกต่างออกไป

บางครั้งโกหก บางครั้งหยิ่งยโส คำพูดและการทำต่างๆ ก็เหมือนกับเป็นคนละคน

ตอนที่ 510 เจ็บสั้นๆ ดีกว่าเจ็บยาว

ผู้เฒ่าหลี่ทั้งรู้สึกกังวลใจและดีใจในเวลานี้

เขากังวลเรื่องวิญญาณแค้นเข้ามายุ่มย่ามพัวพัน และดีใจเรื่องที่เขาไม่ได้สอนหลานจนเดินทางผิด แต่เป็นเพราะเขาไปเตะต้องกับของไม่ดีเข้าเท่านั้น

หลี่ชิงอวี๋ถูกต่อว่าจนรู้สึกอับอาย “ท่านปู่!”

“ต้องทำอย่างไรหลานชายของข้าจึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้?” ราชครูผู้เฒ่ารีบถามเซี่ยเฉียวทันที

เมื่อหลี่ชิงอวี๋ได้ยินเช่นนั้น โทสะของเขาก็แล่นขึ้นใบหน้าจนแทบจะคลายลงไม่ได้

หมายความว่าอย่างไร ท่านปู่คิดว่าที่เขาเป็นอยู่นี้ไม่ดีหรือ

“ท่านไปฟังป้าหมอผีคนนี้ได้อย่างไร?! ท่านปู่ ข้าสบายดีนะ ข้าก็แค่อยากออกไปเที่ยวเล่นเท่านั้น ทำไมท่านคิดไม่ได้เช่นนี้นะ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ฝันถึงท่านเซียนจริงๆ เซียนท่านนั้นบริสุทธิ์งดงามไร้ที่ติ นางอยู่บนยอดเขาเซียน พวกเราก็คุยกันแล้วนี่!”

“…” ราชครูชราส่ายศีรษะ

เด็กคนนี้ เฮ้อ ราวกับถูกปีศาจสะกดให้หลงแล้วอย่างนั้น

เซี่ยเฉียวเองก็อดรู้สึกสนุกไม่ได้

เมื่อก่อน นางเคยได้พบกับผู้คนที่หลงใหลในวิญญาณแค้นเคืองมาบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกชายแก่ลามก นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นมันเกิดกับคนที่ยังหนุ่มยังแน่นอย่างนี้

ถึงอย่างไรชายหนุ่มก็เต็มไปด้วยพลังหยาง ต่อให้เป็นวิญญาณแค้นก็ไม่สิ้นคิดขนาดที่จะเกาะติดก้อนหินที่เปลี่ยมพลังหยางเช่นนี้ ใครจะไปรู้ว่าวันนี้นางจะได้เจอเข้าแล้วคนหนึ่ง

ใช้เวลาปีสองปีจนทำให้เด็กคนนี้มีนิสัยเช่นนี้ได้

หากนางปล่อยไปเฉยๆ โดยไม่สนใจ…

ความคิดของวิญญาณแค้นแต่ละตนก็ต่างกันไป สำหรับวิญญาณตนนี้ นางก็อาจจะอยากไปท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำที่มีชื่อเสียงกับหลี่ชิงอวี๋ ‘อิจฉาเพียงนกยวนยาง ไม่อิจฉาเซียน’ คงอยากครองคู่กันไปนานๆ ไม่ได้อยากจะเป็นเทพเซียนอะไรหรอกมากกว่า

เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ และยิ้มนั้นก็ทิ่มแทงใจของหลี่ชิงอวี๋

นางปีศาจชราผู้นี้ มองเขาแบบนั้นทำไม!

“ปรมาจารย์…จะต้องทำอย่างไรก็ขอให้ท่านบอกมาเถิด…” ราชครูผู้เฒ่ามีสีหน้าจริงจัง

“มัดคนไว้ก่อน” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก

วิญญาณตนนี้ติดตามหลี่ชิงอวี๋อยู่ตลอดเวลา เกรงว่าความยึดติดของนางก็คงจะอยู่ที่เขานี่แหละ จึงได้ไม่สามารถออกห่างจากเขาได้ นางต้องรีบชิงลงมือเพื่อไม่ให้คนคนนี้หนีไปเสียก่อน

ราชครูผู้เฒ่าตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะเรียกคนเข้ามา

การตอบสนองของหลี่ชิงอวี๋ก็รวดเร็วมาก เขาหมุนตัวพุ่งไปออกประตูไปทันทีที่ได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียว

“เร็วเข้า! รีบจับนายน้อยห้าไว้!” ราชครูหลี่รีบตะโกนออกไป

ตระกูลหลี่ไม่ได้มีการแยกครอบครัวออกไป ลูกหลานก็มีน้อย เมื่อนับรวมเด็กๆ บ้านอนุด้วย หลี่ชิงอวี๋ก็นับเป็นหลานลำดับที่ห้าซึ่งมีอายุน้อยที่สุด

หลี่ชิงอวี๋เรียนทั้งบุ๋นบู๊มาตั้งแต่ยังเล็ก เวลานี้เขากระโดดขึ้นลงคล่องแคล่วอย่างกับลิง บ่าวรับใช้ในบ้านก็ไม่กล้วลงมือรุนแรง ได้แต่วิ่งตามเขาเท่านั้นวุ่นวายโกลาหลไปหมดทั้งบ้าน น่ากลัวมาก

ราชครูผู้เฒ่าหน้าเสียทันที แต่ไหนๆ ก็อับอายขายหน้าไปแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีก จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปในลานบ้าน และเริ่มจัดการทันที “ไปเอาไม้กวาดมา หากเขาออกไปข้างนอก ถึงต้องตีก็ต้องหยุดเขาไว้ให้ได้ ไม่ต้องยั้งมือ!”

หากเขาวิ่งออกไปข้างนอกได้แล้วไม่กลับมาเล่า จะทำอย่างไร

ปรมาจารย์ก็บอกแล้วว่า ข้างกายหลานชายของเขามีของไม่ดีอยู่ด้วย เขาก็เลยไม่มีเหตุผลอะไรแล้ว

ราชครูผู้เฒ่าเป็นที่เคารพนับถือมาตลอด เมื่อเวลานี้เขาตะโกนจนสุดเสียง คนทั้งบ้านจึงหวาดกลัวไม่น้อย

แต่มันก็ได้ผลดีจริงๆ

ไม่นานนัก หลี่ชิงอวี๋ก็ราวกับผีเสื้อตัวหนึ่งที่ถูกไม้กวาดขนาดใหญ่กดไว้กับพื้น

“รีบมัดตัวเขาเอาไว้” ราชครูผู้เฒ่าไหนเลยจะไม่สงสาร แต่เมื่อนึกถึงความเปลี่ยนแปลงของหลานชายตลอดสองปีมานี้ หัวใจของเขาก็หนาวเหน็บยิ่งกว่า

เด็กคนนี้ยิ่งนานวันเข้ายิ่งไม่รู้จักเคารพบิดามารดาและผู้อาวุโส ตอนนี้ร้องโวยวายหนีออกจากบ้าน ถ้าเขายังไม่แก้ไขควบคุมอีก แล้วในอนาคตเขาหนีออกไปจริงๆ และไปตายอยู่ข้างถนน เขาที่เป็นปู่ก็คงไม่รู้!

เจ็บสั้นๆ ดีกว่าเจ็บยาว!

ทันใดนั้นเชือกถักก็มา แล้วหลี่ชิงอวี๋ก็ถูกมัดเป็นลูกบ๊ะจ่าง

เซี่ยเฉียวแอบสนุกในใจ

หลี่ชิงอวี๋รอเซี่ยเฉียวก้วยความโมโห “หมอผีเฒ่า! ท่านทำร้ายข้าทำไม ข้าไปทำความแค้นอะไรให้ท่าน! ความคิดท่านชั่วร้ายเช่นนี้ สมควรแล้วที่เป็นได้แค่นักพรตเต๋าไปชั่วชีวิต!”