ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 499 ยึดคืน / ตอนที่ 500 ทวงหนี้

ตอนที่ 499 ยึดคืน / ตอนที่ 500 ทวงหนี้
ตอนที่ 499 ยึดคืน

เมื่อตระกูลเซี่ยได้รับของขวัญจำนวนหนึ่ง ดังนั้นเพื่อเป็นการขอบคุณเพื่อนร่วมชั้น เซี่ยเฉียวจึงได้เชิญพวกเขามาเป็นแขกที่บ้าน

พวกเขาทั้งหมดต่างก็เป็นคนหนุ่มสาว และมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

เซี่ยผิงกั่งรู้ตัวดีว่าชื่อเสียงของตนเองนั้นน่ากลัว เขาจึงหลบซ่อนตัวอยู่ห่างๆ

มีเรื่องน่ายินดีมากมายเกิดขึ้นกับเซี่ยเฉียว แต่ทางฝั่งเซี่ยหมั่งซานนั้นกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เงินหนึ่งร้อยกว่าตำลึงนั่นไม่พอใช้ บ้านที่เช่าอยู่ก็เล็กกว่าเดิมกว่าครึ่ง คนในครอบครัวนี้ยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตนเองจากชีวิตที่หรูหรา จะต้องกินเนื้อและขนมทุกวัน

แม้ว่าหญิงชราตั้งใจจะควบคุมรายจ่ายของครอบครัว แต่นางยังไม่สามารถจัดการกับค่าใช้จ่ายที่มีมากมายได้

อีกอย่างเซี่ยฉงซานก็ยังต้องทำงาน การไปมาหาสู่กับเพื่อนฝูงก็ยังต้องใช้จ่ายออกไปบ้างอยู่ดี

ด้วยเงินที่ลดน้อยลงทุกที พวกเขาก็ได้แต่ต้องประหยัดเรื่องการกินและเสื้อผ้า

สีหน้าของเซี่ยฉงซานยิ่งมืดมนลงทุกที

หลังจากที่อดทนอยู่ไม่กี่วัน เขาก็มาที่จวนตระกูลเซี่ย

พ่อบ้านเชิญเขาเข้าไปข้างในอย่างสุภาพ เซี่ยฉงซานมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเข้าไปนั่งในห้องโถงในที่สุด จากนั้นเขาก็เอ่ยกับพ่อบ้าน “ข้ามีเรื่องสำคัญ ต้องการจะพบเซี่ยผิงกั่ง เจ้าไปตามเขามาพบข้าหน่อย หากเซี่ยเฉียวอยู่ เป็นเซี่ยเฉียวก็ได้”

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพบคนที่มีอำนาจตัดสินใจได้

พ่อบ้านแย้มยิ้ม “นายท่านสาม คุณชายสอบสวนผู้ร้ายอยู่ที่ศาลตัดสินคดี ส่วนคุณหนูใหญ่ก็ยิ่งยุ่ง มีวิชาที่ต้องเรียนมากมาย นางปลีกตัวมาไม่ได้จริง”

“ก็ได้ ในเมื่อพวกเขาสองคนไม่อยู่ทั้งคู่ ข้าก็จะขอพูดเลยแล้วกัน เจ้าไปเอาของที่พี่ชายใหญ่ของข้ายกมาวันนั้นมาให้ข้า ข้าจะเอากลับบ้าน” เซี่ยฉงซานเอ่ย

พ่อบ้านพอจะคาดเดาจุดประสงค์ที่เขามาออกตั้งนานแล้ว

ขณะนี้เขาจึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่ได้ยินคำพูดนี้ ถึงขั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนั้นหรือ…ข้าไม่เข้าใจที่นายท่านสามพูด…”

“เจ้าอย่ามาแสร้งทำเป็นโง่! พี่ใหญ่ของข้าเลอะเลือน แต่ข้าไม่ได้เลอะเลือนด้วย รีบเอาของคืนมาให้ข้าเลย มิฉะนั้นเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่” เซี่ยฉงซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

วันแต่งงานของลูกชายเขากำหนดไว้แล้ว หากไม่มีเงิน แล้วแต่งงานไม่ได้จะทำอย่างไร!

พ่อบ้านยิ้ม

“นายท่านสาม ข้าซึ่งเป็นผู้น้อยคนหนึ่งไม่มีสิทธิที่จะโยกย้ายของอะไรในบ้านออกไปทั้งนั้น นอกเสียจากว่าคุณชายใหญ่หรือไม่ก็คุณหนูใหญ่ยินยอมเท่านั้น”

“ของพวกนั้นเป็นของบ้านข้า!” เซี่ยฉงซานร้อนใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

“คุณชายใหญ่บอกเอาไว้ว่า เมื่อของพวกนี้เข้ามาอยู่ในบ้านพวกเราแล้วก็เป็นของพวกเรา เรื่องนี้ข้าว่านายท่านสามก็น่าจะเข้าใจดีใช่หรือไม่” พ่อบ้านยังคงยืนกรานเสียงแข็ง

เซี่ยฉงซานโมโหมาก

แต่เขาจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขามาที่นี่คนเดียว แต่ให้คิดจะแย่งชิงก็ไม่สามารถแย่งชิงมาได้?!

“หากพวกเจ้าไม่คืนของมาให้ข้า ข้าก็จะไปฟ้องพวกเจ้าที่ศาลาว่าการ! ถ้าหากว่าเซี่ยผิงกั่งไม่กลัวที่จะเสียหน้าก็เก็บของพวกนั้นเอาไว้เถอะ!” เมื่อเซี่ยฉงซานนึกถึงทรัพย์สมบัติของตนเอง เขาก็ปวดใจจนนอนไม่หลับ ช่วงนี้ก็ผอมลงไปตั้งเยอะ!

“นายท่านสาม ท่านอยากจะฟ้องอะไรเขาหรือ เดิมทีของพวกนี้ก็เป็นของที่บ้านเรามอบให้พวกท่าน นายท่านใหญ่เอาของกลับมาส่งคืนให้ พวกเราก็จะนึกถึงความดีของเขา ถ้าหากท่านห้องพวกเราเพราะเรื่องนี้ เรื่องนี้ก็จะพูดไม่ได้แล้ว อีกอย่าง… ข้าไม่ขอปิดบังท่าน เมื่อไม่นานมานี้คุณชายใหญ่ของบ้านเราเพิ่งจะได้รางวัลพระราชทานจากฮ่องเต้ ของขวัญที่บ้านอื่นส่งมามากมายเชียวล่ะ หรือว่าพวกเราจะต้องส่งกลับคืนไปด้วย?” พ่อบ้านเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

เซี่ยฉงซานกำหมัดแน่น “เจ้าพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร ไม่คิดจะคืนของหรือ! พี่ใหญ่ของข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าจะให้พวกเจ้าเก็บไว้ก่อนแค่ชั่วคราว!? พวกเจ้าจะยึดคืน!?”

หลายวันมานี้เซี่ยฉงซานยังคงกอดความหวังเอาไว้ แต่ในเวลานี้เมื่อเขาได้ยินคำพูดเช่นนั้นของพ่อบ้านก็รู้สึกว่าเลือดในกายของตนเองหยุดไหลเวียนทันที

ตอนที่ 500 ทวงหนี้

เซี่ยผิงกั่งสั่งความพ่อบ้านไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นเวลานี้พ่อบ้านจึงสงบนิ่งอย่างยิ่ง

“คุณชายใหญ่ของพวกเราบอกว่า ตอนที่นายท่านของเราเป็นขุนนางก็นึกถึงญาติๆ ที่บ้านเดิม ก็เลยรับพวกท่านมาอยู่ด้วย ด้วยกลัวว่าพวกท่านจะไม่คุ้นเคยกับชีวิตในเมืองหลวงจึงได้ให้ยืมบ้าน ให้ยืมเงินไปใช้ก่อน ตอนนี้ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว พวกท่านก็อยู่ที่เมืองหลวงนี้จนคุ้นเคยดีแล้ว ของที่ให้ยืมไปเมื่อตอนนั้นก็ควรที่จะคืนมาได้แล้วตอนนี้”

แน่นอน คุณชายใหญ่ของพวกเรายังบอกอีกว่า เงินตั้งมากมายขนาดนั้น พวกท่านคงคืนไม่ไหว เห็นแก่ที่พวกท่านเป็นท่านลุงและท่านอาของเขา มีเท่าไรก็คืนมาเท่านั้น พวกเราไม่คิดเล็กคิดน้อย” พ่อบ้านเอ่ย

เซี่ยฉงซานรู้สึกเย็บเยียบไปทั้งร่าง

เจ้าเด็กเซี่ยผิงกั่งนั้นช่างไร้หัวใจเหลือเกิน!

เขารู้อยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เซี่ยผิงกั่งจะใจดีขนาดนั้น

พี่ใหญ่ของเขาเสียสติไปแล้วจริงๆ กลับเอาทรัพย์สมบัติของที่บ้านไปมอบให้ถึงมือโจรขนาดนี้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ไปไม่กลับแล้ว!

เซี่ยฉงซานลนลานอย่างยิ่งในเวลานี้ เขาก็ไม่กล้าคิดจินตนาการว่า เมื่อไม่มีทรัพย์สมบัติพวกนั้นแล้ว พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร หลังจากที่ใช้สมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันพูด “หากพวกเจ้าไม่คืนของมาให้ข้า ข้า ข้าจะเอาหัวโขกประตูตาย! ข้าเป็นถึงน้องชายแท้ๆ ของเซี่ยหนิวซานเชียวนะ! หากข้าตายอยู่ที่นี่ พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่เป็นสุข!”

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นออกมา พ่อบ้านก็รู้สึกยินดีทันที

วิธีร้องไห้โวยวายจะฆ่าตัวตายอย่างเด็กน้อยเช่นนี้ เขาก็ยังพูดออกมาได้

พ่อบ้านใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองเซี่ยฉงซาน

หลายปีมานี้เซี่ยฉงซานเข้ากับคนอื่นได้ไม่เลวนัก น้อยมากที่จะมีคนดูถูกเขา

“คุณชายใหญ่เองก็พูดไว้ว่า มีคนอยากจะเอาหัวมาชนประตูตายที่หน้าบ้านเราเยอะมาก ท่านอยากตายก็ไปตายเสียเถอะ ชนเสร็จแล้วก็อย่าลืมให้คนมาเก็บศพไปด้วยก็พอแล้ว!” พ่อบ้านเอ่ยอีก

เซี่ยผิงกั่งพูดเช่นนี้จริงๆ

อย่างไรก็ตามคุณชายใหญ่คิดว่าคนที่จะมาร้องไห้โวยวายขอความตายจะเป็นนายหญิงผู้เฒ่า ใครจะไปคิดว่าจะกลายเป็นเซี่ยฉงซานไปได้

หลังจากที่เขาพูดออกไปแล้ว เซี่ยฉงซานก็หน้าซีด ก่อนจะรวบรวมความกล้าปาถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้าลงกับพื้น

พ่อบ้านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับของที่เซี่ยหมั่งซานส่งมาให้ก่อนหน้านี้ ความเสียหายแค่นับว่ายังรับได้

เซี่ยฉงซานยังรั้งรออยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ยไม่ยอมจากไป หลังจากที่เขารอไปรอมา แต่ก็ไม่มีใครสนใจ เขาจึงจากไปด้วยความจนใจ

เมื่อกลับไปถึงบ้านที่เช่าเอาไว้ เซี่ยฉงซานก็มีแต่คำพร่ำบ่น

“พี่ใหญ่ ข้าเพิ่งไปบ้านพี่รองมา ไม่พบเจ้าของบ้านสักคน แต่ส่งพ่อบ้านคนหนึ่งมาไล่ข้า! ท่านยังบอกอีกหรือว่าพี่รองจะคืนเงินให้พวกเรา แต่ตอนนี้ นอกจากชาที่ข้าได้ดื่มแล้ว ไม่มีแม้แต่ขนมให้กินสักชิ้น ไม่ต้องพูดเรื่องเงินเลย!” เซี่ยฉงซานนัยน์ตาแดงก่ำ เขาร้องไห้ออกมา

เงิน เงินของเขา

มันไม่ใช่แค่เงินสอบตำลึงหรือร้อยตำลึงเท่านั้น เงินส่วนตัวของเขามีมากกว่าหนึ่งพันตำลึงเลยนะ!

“เจ้าไปทวงหนี้หรือ!” เซี่ยหมั่งซานยืนขึ้นด้วยความงุนงง “ใครให้เจ้าไป! เจ้าอยากจะให้ข้าตายอย่างนั้นหรือ”

หายนะของเขายังไม่ผ่านพ้นไป!

วันนี้เขาก็ได้ยินเสียงการ้องตั้งแต่เช้าตรู่ เป็นเวลาที่เขากำลังโชคร้ายพอดี!

“พี่ใหญ่ ท่านเลอะเลือนแล้ว ไหนเลยจะมีภัยเอยเคราะห์เอยอะไรนั้น เดิมทีบ้านของพวกเราก็ยังดีๆ อยู่ ตั้งแต่ที่ท่านไปพบท่านปรมาจารย์นั่นก็วุ่นวายไปหมด ท่านโดนปรมาจารย์นั่นหลอกเอาแล้ว! ข้าไม่สน หากท่านไม่ไปบ้านพี่รองเอาเงินกลับมา ท่านก็ต้องให้ปรมาจารย์นั่นชดใช้เงินมา จะต้องคืนเงินของข้ามา! ไม่เช่นนั้น ไม่เช่นนั้นข้าจะฟ้องท่านในข้อหาลักทรัพย์!” เซี่ยฉงซานโกรธจัด เขาชี้หน้าเซี่ยหมั่งซานและสาปแช่งเขา

เซี่ยหมั่งซานหัวเราะเสียดสีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ช่างเป็นคนถ่อยในชีวิตเขาเหลือเกิน

หลายวันนี้เขาย้ำมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว หากเคราะห์ภัยนี้ยังไม่ผ่านพ้นไป เขาอาจจะตายก็ได้ แต่เซี่ยฉงซานเล่า

เมื่อเทียบกับชีวิตของเขาแล้ว ในหัวของน้องสามคนนี้ก็เต็มไปด้วยเงินเท่านั้น!