ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 493 กำลังจะมีโชค / ตอนที่ 494 ท้องลาย

ตอนที่ 493 กำลังจะมีโชค / ตอนที่ 494 ท้องลาย
ตอนที่ 493 กำลังจะมีโชค

เซี่ยผิงกั่งฟังจนสับสนไปหมด

เซี่ยเฉียวก็พูดขึ้นอีก “เล็บนิ้วของเขาค่อนข้างสะอาด แต่ไม่เห็นหรือว่าเล็บของเขาแหว่งไปเล็กน้อย? คนคนนี้…ชอบกัดเล็บ จึงบอกได้ว่าเขาเป็นคนคิดมากขี้สงสัย เมื่อดูที่หลังมือของเขาอีกที กระดูกลึกเส้นเอ็นลอย บ่งบอกว่าเป็นคนที่มีความสุขน้อยและมีความกังวลมาก กระดูกแข็งแต่แรงน้อย เส้นตื้นและขุ่น สับสนไม่ชัดเจน ส่วนมากโดดเดี่ยว ยากจน โง่และงมงาย”

มีความรู้ความสามารถมาก?

เป็นไปไม่ได้เลย

คนขี้สงสัยและขี้อายคนนี้อาจมีพรสวรรค์ในการเรียนจริงๆ หากเขามีความได้เปรียบในด้านอื่นมากเพียงพอ เช่น พื้นฐานครอบครัว บิดามารดา และสภาพโดยกำเนิดอื่นๆ เรื่องเหล่านี้ดีก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

แต่ลักษณะโดดเดี่ยวและยากจนของคนคนนี้ชัดเจนมาก ซึ่งทำให้เห็นได้ว่าสภาพโดยกำเนิดนั้นไม่ดี

สภาพเช่นนี้ ไม่ว่าจะประกอบกันอย่างไรเขาก็ไม่สามารถเป็นคนที่มีความสามารถมากมายและจิตใจสูงส่งอย่างที่พี่ชายของนางพูดได้ พลังปราณในหัวใจยังไม่พอเลย!

“ที่เจ้าจ้องเขาตอนนี้ เพราะเขา…โหงวเฮ้งไม่ดีหรือ” เซี่ยผิงกั่งมองนางอย่างจริงจัง

“พี่ใหญ่ เรื่องดีๆ ที่ท่านบอกข้ากลับอยู่แต่ในภาพวาด ท่านว่ามันแปลกไหม” เซี่ยเฉียวชี้ไปที่ภาพวาด “หากคนในภาพวาดนี้เป็นคนจริงๆ เขาก็จะเป็นเหมือนที่ท่านว่า คือมีโหงวเฮ้งของจอหงวนที่ร่ำรวย”

เซี่ยผิงกั่งมองไปที่ภาพเหมือน “มันก็คนคนเดียวกันนี่ ไม่มีความแตกต่าง!”

“ไม่เหมือน!” เซี่ยเฉียวยืนกรานเสียงแข็ง

ท่านโง่มองไม่ออกเอง!

เซี่ยเฉียวเก็บภาพเหมือนเอาไว้ แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านได้ภาพเหมือนนี้มาจากไหน”

“แย่งมาจากตึกจอหงวนน่ะ” น้ำเสียงของเซี่ยผิงกั่งอึดอัดเล็กน้อย

เมื่อเซี่ยผิงกั่งเห็นว่าเซี่ยเฉียวกำลังจ้องเขาอยู่ เขาจึงได้อธิบาย “วันนั้นข้าไปดื่มเหล้าที่ตึกจอหงวน ข้าจะไปดูสักหน่อยว่าที่นั่นมีบัณฑิตที่เหมาะสมบ้างหรือไม่ แวบแรกก็เห็นว่าคนคนนี้รูปลักษณ์ดี จึงได้เอาภาพเหมือนมา และเข้าไปพูดคุยกับเขา”

“จึกจอหงวน” เซี่ยเฉียวประหลาดใจ

นางรู้ว่า มันเป็นสถานที่ที่พวกบัณฑิตชอบไปอยู่

อีกไม่กี่วันก็จะมีการสอบจอหงวนแล้ว ในตึกจอหงวนจึงน่าจะมีบัณฑิตจากที่ต่างๆ มาชุมนุมกันมากมาย ได้ยินว่าที่นี่จะมีการวาดภาพเหมือนของบัณฑิตที่มีความสามารถดีหน่อยแขวนไว้ด้วย

“ตึงจอหงวนไม่น่าจะวาดรูปให้บัณฑิตง่ายๆ หรอกกระมัง” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็ถามขึ้น

“ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น คนจะมีภาพเหมือนได้ล้วนผ่านการทดสอบแข่งขันกันในตึกจอหงวนมาแล้ว และจะต้องได้รับการยอมรับในความสามารถจากทุกคน” เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า

สีหน้าเซี่ยเฉียวเปลี่ยนไปทันที

เมื่อเซี่ยเฉียวมองลงไปยังชายที่อยู่ด้านล่าง นางก็ถามพี่ชายใหญ่ของนางว่า “เขาบอกว่าเขาจะสอบในฤดูใบไม้ผลิปีนี้หรือเปล่า”

“ข้าถามแล้ว เขาบอกว่าเขาจะเข้าสอบด้วย แต่ว่า…” เซี่ยผิงกั่งครุ่นคิดเล็กน้อย “คนคนนี้ไม่ค่อยเหมือนบัณฑิตที่ข้าเคยพบเจอมาก่อนเท่าไรนัก หากเป็นบัณฑิตคนอื่น เมื่อพูดถึงเรื่องการสอบก็จะต้องมีอาการตื่นเต้นบ้าง หรือไม่ก็เผยสีหน้าเป็นกังวลออกมา แต่เขากลับค่อนข้างสงบทีเดียว อีกอย่าง..บัณฑิตทั่วไปก็จะไม่ค่อยยอมออกมาข้างนอกกันสักเท่าไรในช่วงเวลานี้”

ต่อให้เป็นคนที่มีความมั่นใจมากแค่ไหน เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องใหญ่อย่างการสอบในฤดูใบไม้ผลินี้ก็ไม่อาจจะทำตัวราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเช่นนี้ได้

เมื่อบวกกับการวิเคราะห์ของเซี่ยเฉียวเมื่อครู่นี้ เซี่ยผิงกั่งเริ่มรู้สึกแปลกๆ แล้ว

“พี่ใหญ่ ข้าโยนเหรียญทำนายให้ท่านสักหน่อยดีกว่า” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

เซี่ยผิงกั่งนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที

จากนั้นเซี่ยเฉียวก็นำเหรียญอีแปะทองแดงออกมาจำนวนหนึ่ง เขย่าถ้วยชาไปมาก่อนจะเหวี่ยงพวกมันลงบนโต๊ะ แล้วหลับตาลงจดจำตำแหน่งและรูปแบบ นางทำซ้ำไปซ้ำมาหลายต่อหลายครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง

เซี่ยผิงกั่งตกใจกับท่าทางลึกลับของนางเช่นนี้จนรู้สึกอึดอัด

“เจ้าเร็วหน่อย คนที่อยู่ข้างล่างนั่นยังรอข้าอยู่นะ” เซี่ยผิงกั่งเร่งเร้า

ไม่นานนักเซี่ยเฉียวก็เอ่ย “พี่ใหญ่กำลังจะมีโชค”

“อะไรนะ” เซี่ยผิงกั่งงุนงง

เซี่ยเฉียวเหลือบมองชายที่อยู่ด้านล่างคนนั้น “ตอนนี้มีคดีอยู่ตรงหน้าท่าน พี่ใหญ่ มีตัวแปรหนึ่งอยู่ข้างหน้าท่านตอนนี้ ท่านกล้าที่จะจับมันไว้หรือไม่”

“…” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าน้องสาวของเขาเสียสติไปแล้ว เขาไม่อยากได้แล้ว

นางพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกันนี่

ตอนที่ 494 ท้องลาย

เวลานี้เซี่ยผิงกั่งปวดหัวจนแทบระเบิด ชุนเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิดเช่นกัน

เซี่ยเฉียวก็เลยเอ่ยตรงๆ “พี่ใหญ่ท่านเดินลงไปจากตรงนี้ เมื่อเห็นคนคนนั้นก็ให้จับแขนเขามัดไว้ แล้วพาตัวไปที่ศาลตัดสินคดี ภายในสองวันก็จะมีผลลัพธ์เอง”

“…” เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียวก็แทบจะเคาะกะโหลกนาง “วันนี้ข้าพาเจ้ามาดูตัวกับชายคนนี้ แต่เจ้าจะให้ข้าจับตัวเขากลับไปศาลตัดสินคดี!? เขาทำอะไรผิด”

“ข้าสงสัยว่าเขาสวมรอยเป็นผู้เข้าสอบ พี่ใหญ่ นี่เป็นความผิดใหญ่โตกระมัง” เซี่ยเฉียวกล่าว

“จวี่เหริน พวกนี้เป็นตำแหน่งสำรองอยู่แล้ว สามารถหาคนมาทดแทนได้

เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วมุ่น “แค่อาศัยการอนุมานของเจ้าเมื่อครู่นี้ก็สรุปเช่นนี้ได้เลยหรือ”

“แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว อีกอย่างท่านดูที่มือของเขาสิ…” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

เซี่ยผิงกั่งแทบจะกระอักเอาเลือดเก่าออกมา

จะให้ดูมืออีกแล้ว?!

มือของผู้ชายคนหนึ่งจะมีอะไรน่าดูหนักหนา!

ทว่าแม้เซี่ยผิงกั่งจะคิดเช่นนั้น เขาก็ยังมองไปแต่โดยดี

เขาพยายามมอง พยายามเพ่ง พยายามจะมองให้เห็นความแตกต่าง

อาจเป็นเพราะเซี่ยเฉียวพูดมากเกินไป เวลานี้เซี่ยผิงกั่งจึงรู้สึกได้ว่ามัน…แปลกเล็กน้อย

“มือของชายคนนี้ไม่ค่อยเหมือนมือของบัณฑิตเลย” เซี่ยผิงกั่งบ่นพึมพำก่อนจะสูดลมหายใจเข้า “ข้าเคยเห็นมือของพวกบัณฑิตมาก่อน เนื่องจากพวกเขาจับพู่กันอยู่เสมอ ลักษณะมือของพวกเขาจึงเปลี่ยนไปอยู่บ้าง”

“ดังนั้นที่ข้าสงสัยในตัวตนของเขาก็มีเหตุผล” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

ถึงอย่างไรพี่ชายใหญ่ของนางก็เป็นคนของศาลตัดสินคดี เขาก็ถือว่ายังมีสมองอยู่บ้าง

“การใส่ร้ายป้ายสีผู้เข้าสอบคนหนึ่ง โดยเฉพาะก่อนหน้าที่จะมีการสอบ ความผิดนี้ก็ไม่เล็ก” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งเคร่งขรึม

“ข้าจึงได้บอกว่านี่คือโอกาส” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเบาลงเล็กน้อย

เซี่ยผิงกั่งพบว่า น้องสาวของเขาอารมณ์แปรปรวนมาก

ตอนที่เซี่ยเฉียววิเคราะห์เรื่องราวทั้งหมดเมื่อครู่นี้ นางเหมือนกับเม่นที่ขนตั้งขึ้นไปหมดทั้งตัว มีประกายในดวงตาเล็กน้อย ปล่อยพลังอันน่ากลัวออกมา แต่เวลานี้นางราวกับกลายเป็นกระต่ายขนปุยในชั่วพริบตา ดูไม่มีอันตรายอย่างยิ่ง

“ข้าคิดดูก่อน” เซี่ยผิงกั่งลังเลเล็กน้อย

“เร็วหน่อย! คนข้างล่างยังรอท่านอยู่นะ” เซี่ยเฉียวใช้คำพูดเดียวกับเซี่ยผิงกั่งก่อนหน้านี้

เซี่ยผิงกั่งกำหมัดแน่น เกือบจะพลาดแล้ว

เขาพยายามอย่างหนักที่จะนึกถึงตอนที่เขาพบเจอคนที่อยู่ข้างล่างสองสามครั้งก่อนหน้านี้ และนึกย้อนดูว่ามีอะไรผิดปกติบ้างหรือไม่

ยิ่งคิดสีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ

เขาลุกขึ้นยืนและคิดจะลงไปชั้นล่างในท้ายที่สุด

เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้ชายคนนั้นขึ้นทุกขณะ เมื่อถึงตัวชายคนนั้น เซี่ยผิงกั่งก็วางมือลงบนไหล่ของเขา จากนั้นก็ล้วงแส้อ่อนเส้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วรัดคอเขาก่อนจะลากเดินออกไปข้างนอก!

“คุณชายใหญ่…จับเขาไปจริงๆ?” ชุนเอ๋อร์อึ้งงันไป

“เจ้าต้องเชื่อข้า พี่ใหญ่กำลังจะมีโชค” เซี่ยเฉียวยกยิ้ม

นางเป็นตัวพิฆาตครอบครัวที่ไหนกัน

ดูสิ นี่ไม่ใช่ว่าเจริญรุ่งเรืองมากหรอกหรือ

ชายผู้นั้นถูกเซี่ยผิงกั่งรัดคอไว้จึงได้แต่ต้องติดตามเขาไปพลางดิ้นรนไปตลอดทาง และเนื่องจากเขาพอมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักอยู่บ้าง ไม่นานนักก็มีคนจำเขาได้

เซี่ยผิงกั่งเพิ่งจะพาคนไปถึงศาลตัดสินคดี ก็มีคนมาตีกลองร้องทุกข์แทนชายที่เขาจับมาตามหลังเขาทันที

บัณฑิตคนนี้ชื่อเวินหลันเฉิง

ไม่นานจ้าวเสวียนจิ่งก็รู้ว่าเซี่ยผิงกั่งได้จับกุมบัณฑิตผู้เข้าสอบคนหนึ่งมา และเมื่อเขามาถึงที่ศาลตัดสินคดีก็พบว่ามีคนจำนวนมากที่มาประท้วงด้วยความไม่พอใจอยู่ด้านนอก

และในเวลานั้น เซี่ยผิงกั่งก็มัดโยงชายผู้นั้นเอาไว้ มีเครื่องทรมานอันใหญ่วางอยู่ตรงหน้า เตรียมพร้อมที่จะใช้ได้ตลอดเวลา

“ข้าเห็นมาตั้งนานแล้วว่าเจ้าดูไม่เหมือนบัณฑิตเลย เจ้าจะรับหรือไม่รับ หากไม่ยอมรับ ระวังท้องเจ้าจะลายพร้อย” เซี่ยผิงกั่งดุร้ายมาก