ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 449 ความเศร้าที่อ่อนโยน / ตอนที่ 450 คนที่ไม่ควรหาเรื่อง
ตอนที่ 449 ความเศร้าที่อ่อนโยน / ตอนที่ 450 คนที่ไม่ควรหาเรื่อง
ตอนที่ 449 ความเศร้าที่อ่อนโยน
เซี่ยผิงกั่งลงมือรวดเร็ว หมัดที่ราวกับค้อนขนาดใหญ่ทุบตรงไปที่ร่างของจ้าวซวีจือทันที
ผัวะๆ เสียงหมัดกระทบร่าง
ปนเปไปกับเสียงโอดครวญของจ้าวซวีจือที่กดเอาไว้ไม่ได้
เซี่ยผิงกั่งรู้วิธีที่จะทุบตีทำร้ายคนโดยไม่ทำให้ตาย เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดนั้นกดทับลงไปที่ช่วงเอวของจ้าวซวีจือ ซึ่งทำให้เขาไม่สามารถขัดขืนได้เลย
“ข้า ข้าเป็นบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋อง!”
หมัดของเซี่ยผิงกั่งรัวราวกับลูกเห็บ พายุรุนแรงนี้ไม่มีทีท่าจะจบลง ก่อนที่จ้าวซวีจือจะร้องคำนี้ออกมา!
“ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็นลูกของใคร…” เซี่ยผิงกั่งยังคงปล่อยหมัดออกไปกระแทกเข้ากับใบหน้าของจ้าวซวีจืออีกที หลังจากที่เขาต่อยออกไปแล้วก็ต้องหยุดกะทันหัน “ใคร ลูกของใคร”
“หนิง หนิงเป่ยอ๋อง…เป็น เป็นบิดาของข้า…” ในเวลานี้ จ้าวซวีจือมีเลือดออกจากมุมปาก ร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียกราวกับว่าเขากำลังจะตายกระนั้น
เซี่ยผิงกั่งเก็บไม้เก็บมือของเขาพลางขมวดคิ้ว “ฝ่าบาท ท่านไม่ได้บอกข้านิว่าคนร้ายหลบหนีคดีคนนี้เป็นเชื้อพระวงศ์?”
จ้าวเสวียนจิ่งยืนขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขามองไปที่ยังคนที่อยู่บนพื้นอย่างงงงวย “ซวีจือ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
เวลานี้จ้าวซวีจือสับสนจริงๆ เขารู้สึกว่ากระดูกของเขากำลังแยกออก และทั้งร่างของเขาเละจนไม่เหลือชิ้นดี!
เขายังคงอยู่บนพื้น ส่วนรัชทายาทก็มองลงมาที่เขาจากที่สูง ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกต่ำต้อยถึงขีดสุด ทั้งโกรธและอายอย่างยิ่ง
“ผิดคน?” เซี่ยผิงกั่งเองก็รู้ว่าเขาได้สร้างปัญหาขึ้นมาแล้วในเวลานี้
เขาคือบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋องเชียวนะ หนิงเป่ยอ๋องนั่นมีบุตรชายสองคน ทายาทก็อ่อนแอ หากเขารู้ว่าตนเองอัดลูกชายของเขา มีหรือที่เขาจะไม่สู้ตายกับตน
สมองของเซี่ยผิงกั่งหมุนเร็วจี๋ หลังจากที่เขาพบว่าตนเองทำผิดพลาดก็รีบกล่าวหาเขากลับทันที “หากเจ้าเป็นบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋อง แล้วมาที่นี่ทำไม! หรือเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับผู้ร้ายหลบหนีคดี จะมาส่งข่าวให้เขา”
จ้าวซวีจือกระอักเลือดออกมาทันที
“ว่าที่ชินอ๋องอย่างข้าจะทำอย่างนั้นทำไม!” จ้าวซวีจือพยายามลุกขึ้นยืน ท่าทางทั้งโกรธและดื้อดึง
“ฝ่าบาท ข้าก็ทำตามคำสั่งเท่านั้น เรื่องนี้ให้ท่านตัดสินเถอะ” เซี่ยผิงกั่งคุกเข่าข้างหนึ่งทันที และประสานหมัดของเขาไว้
จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้าน้อยๆ
หากไม่ใช่เพราะว่าเมื่อคืนวานนี้เจ้าหมีตัวนี้เจ้ากี้เจ้าการไปหน่อย วันนี้เขาคงไม่ทำให้เขาต้องตื่นตระหนกอย่างนี้แน่นอน
แต่เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งเห็นท่าทางน่าสงสารเช่นนั้นก็ถือว่าเขาได้รับบทเรียนแล้ว
อีกอย่างเขาก็ยังเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับเซี่ยเฉียว เขาจะไม่ช่วยปกป้องได้อย่างไร
“ขุนนางเซี่ยอย่าได้กลัวไป การจับตัวผู้ต้องสงสัยนี้เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีความผิดพลาดเกิดขึ้นบ้าง จ้าวซวีจือบุกเข้ามาแล้ว สันนิษฐานว่าผู้ร้ายหลบหนีที่กำลังจะมาถึงที่นัดหมาย ก็หลบหนีแล้วไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นฉากนี้ ในเมื่อแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียแล้ว แผนการของวันนี้ก็ช่างมันเถอะ…” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย
เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพูดของเขาก็อดคิดไม่ได้ว่ารัชทายาทช่างหัวไวเกินไป
เดิมทีเขาอัดบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋องก็จะต้องตกที่นั่งลำบาก
แต่ทันทีที่เขาพูดออกมาเช่นนี้ มันก็กลายเป็นว่าบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋องขัดขวางการทำคดีของเขา
การทำคดีเป็นเรื่องใหญ่ คนร้ายหลบหนีไปคนเดียวก็จะทำร้ายคนอื่นได้อีกมากมาย!
เมื่อเซี่ยผิงกั่งคิดได้เช่นนั้นก็ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก เขาลุกขึ้นมาจ้องหน้าจ้าวซวีจือไปทีหนึ่ง
จ้าวซวีจือเช็ดเลือดบนใบหน้าของเขา เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งร่าง “ฝ่าบาท ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะบุกเข้ามา ประทานอภัยให้ข้าด้วย”
“เฮ้อ” รัชทายาทถอนหายใจ “ซวีจือ ทำไมเจ้าถึงบุ่มบ่ามขนาดนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้พวกเราสองคนคิดจะจับคนร้ายที่ทำความชั่วสิบประการที่กำลังเป็นที่ต้องการตัว แต่ตอนนี้…คงไม่สามารถจับคนร้ายที่เป็นที่ต้องการตัวคนนั้นได้อีกแล้ว”
เวลานี้สีหน้าของรัชทายาทดูอ่อนโยนมาก กระทั่งมีความโศกเศร้าเล็กน้อยด้วย
เซี่ยผิงกั่งไม่เคยเห็นท่าทางเช่นนี้ของรัชทายาทมาก่อน
ในอดีตรัชทายาทมักจะเย็นชาอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เขากลับปฏิบัติต่อญาติตระกูลจ้าวของเขาด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่น!
ตอนที่ 450 คนที่ไม่ควรหาเรื่อง
รัชทายาทดูเสียใจราวกับว่าเขากำลังศร้าใจกับไพร่ฟ้าประชาชนของเขา ท่าทางเช่นนั้นทำให้ผู้คนอดรู้สึกผิดเล็กน้อยไม่ได้
“ฝ่าบาท เมื่อครู่เป็นเพราะข้ามองไม่ชัดเจนและไม่รู้จักเขา จึงได้…เกิดความผิดพลาด ฝ่าบาทอย่าได้โทษตัวเองเลย ต่อไปข้าจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจับมันมาให้ได้!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างจริงจัง
เขาเป็นคนที่เอาใจใส่และรับผิดชอบเรื่องงานมาตลอด
จ้าวซวีจือรู้สึกขุ่นเคืองใจ
ตนเองถูกอัดไปยกหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วเขายังต้องมาขออภัยโทษอีก!
รัชทายาทเป็นห่วงเขาต่อหน้าคนอื่น แต่ความเป็นห่วงนี้เขาจะไม่รับไว้ได้หรือ เป็นไปไม่ได้เลย!
“ฝ่าบาทได้โปรดลงโทษข้า” จ้าวซวีจือคุกเข่าลงยอมเอ่ยออกมาแต่โดยดี
หากเขาไม่ยอมรับ แล้วเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงหูเสด็จพ่อ เขาจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ออกจากบ้านก็ทำลายเรื่องใหญ่โตอย่างนี้ขึ้นมาทันที!
แต่ทั้งๆ ที่คนที่ควรจะอยู่ที่นี่น่าเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เหตุใดจึงกลายเป็นรัชทายาทกับเซี่ยผิงกั่งไปเสียได้!
“ซวีจือ เจ้านั้นนับเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า แม้จะทำผิด แต่ข้าจะลงโทษเจ้าได้อย่างไรเล่า รีบลุกขึ้นเถอะ แม้เมื่อครู่คุณชายเซี่ยจะล่วงเกินเจ้าไป แต่เขาก็ไม่ได้มีเจตนา เป็นข้าที่สั่งเขาเอาไว้ว่า ทันทีที่เห็นคนร้ายก็ให้จับตัวไว้ทันที…โชคดีที่คุณชายเซี่ยวางดาบลงเสียก่อน ไม่เช่นนั้นแล้ว สายเลือดของหนิงเป่ยอ๋องนี้เกรงว่าจะน้อยลงไปอีกคนแล้ว” น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งนุ่มนาล แต่เมื่อจ้าวซวีจือกวาดสายตาไปมองดาบเล่มนั้น เขาก็รู้สึกคอเย็นวาบขึ้นมาทันที
เซี่ยผิงกั่งผู้นี้หยาบคายร้ายกาจยิ่งนัก
เขาได้ยินมานานแล้วว่าเซี่ยผิงกั่งดุร้ายดุจสัตว์เดรัจฉาน เมื่อเขาสืบคดี ไม่ว่าจะไปพบกับใครเข้า ต่อให้เป็นชินอ๋องตระกูลสูงศักดิ์ เขาก็จะไม่ยอมอ่อนข้อเด็ดขาด!
หากวันนี้เซี่ยผิงกั่งจับดาบอยู่ล่ะก็…
เขาก็คงหัวขาดไปแล้ว!
สีหน้าจ้าวซวีจือไม่ค่อยดีนัก
รัชทายาทแย้มยิ้มก่อนเอ่ยว่า “เรื่องนี้ก็ให้จบแค่นี้เถอะ จะให้ชดใช้อย่างไรก็คงไร้ประโยชน์แล้ว ข้าก็เห็นว่าเจ้าบาดเจ็บไม่น้อย รีบไปร้านยาให้หมอให้ตรวจดูก่อนดีกว่า กลับไปแล้วก็อย่าได้พูดถึงเรื่องนี้กับหนิงเป่ยอ๋อง เจ้าจะได้ไม่ต้องโดนตำหนิ”
รัชทายาทเอาใจใส่อย่างที่สุด
จ้าวซวีจือยังจะพูดอะไรได้อีกเล่า
“ซวีจือทูลลา” จ้าวซวีจือแสดงออกอย่างเชื่อฟังและเคารพ ท่าทางสุภาพอ่อนน้อม มารยาทอันอ่อนโยนและสง่างามแต่เดิมของเขาบัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่าขบขัน เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา
เขากัดฟันดูทั้งอดกลั้นและโกรธเคือง ท่าก้มหลังของเขาดูลำบากลำบนและเจ็บปวด
รัชทายาทมองออกไปนอกหน้าต่าง จับตามองจ้าวซวีจือที่อยู่ข้างล่างด้วยสีหน้าเย็นชา
“ฝ่าบาท เด็กนี่ไม่เป็นไรแน่หรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถาม
จ้าวซวื่อยังไม่ได้เป็นจวิ้นอ๋องและยังไม่ได้รับตำแหน่งราชการ ดังนั้นตอนนี้แม้เซี่ยผิงกั่งจะล่วงเกินเขาไปบ้างก็ไม่เป็นปัญหาอะไร
“เจ้าล่วงเกินคนที่ไม่ควรหาเรื่องด้วย” รัชทายาทยิ้มอ่อนๆ
“ไม่ควรหาเรื่อง? เขา? ข้าเห็นว่าคนคนนี้ไม่เลวเลย สุภาพดี เขาก็ไม่ได้โวยวายอะไรนี่” เซี่ยผิงกั่งงุนงงเล็กน้อย
รัชทายาทกลับยิ้มแต่ไม่ยอมพูดอะไรอีก
หากคนที่หมายตาเซี่ยเฉียวเป็นคนอื่น เขาก็คงจะไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก แต่นี่เป็นเพราะจ้าวซวีจือไม่เหมือนคนอื่น
เขาจำได้ว่าเมื่อตอนที่เขายังเด็ก เขาได้ยินมาว่ามีคนในตระกูลที่มีดวงตาเหมือนกับเขา ทั้งยังมีพรสวรรค์ ฉลาด บุคลิกอ่อนน้อม และมีมารยาท เขายังค่อนข้างดีใจทีเดียว จึงได้ขอให้เสด็จพ่อเชิญเขาเข้าวังร่วมงานเลี้ยง เพื่อสังเกตเขาด้วยตัวเองสักหน่อย
เวลานั้นต่อหน้าคนอื่นจ้าวซวีจือก็เป็นเด็กรู้ความจริงๆ
แต่เบื้องหลังเขากลับผลักลูกชายของเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งให้ตกลงไปในน้ำ
เพียงเพราะเสด็จพ่อของเขากล่าวชมเชยอีกคนมากกว่าเล็กน้อย เขาจึงได้พาลอย่างไม่มีเหตุผลเช่นนี้
แม้ว่าคนที่ตกลงไปในน้ำจะเป็นเชื้อพระวงศ์เช่นกัน แต่ในแง่ของความใกล้ชิดย่อมเทียบไม่ได้กับสายเลือดของหนิงเป่ยอ๋อง ดังนั้นหลังจากที่เขาตกลงไปในน้ำก็ไม่ได้ฟ้องร้อง และกลับบ้านไปแต่โดยดี
ไม่มีใครรู้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้น แต่เขาได้เห็นมันอย่างชัดเจน
YOU MAY ALSO LIKE
Yuki03
รัชทายาท : ของใครจ๊ะหนู