ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1219 ยอมแพ้ / ตอนที่ 1220 ฝืนดวงชะตาไม่ได้

ตอนที่ 1219 ยอมแพ้ / ตอนที่ 1220 ฝืนดวงชะตาไม่ได้

ตอนที่ 1219 ยอมแพ้

เซี่ยผิงกั่งคลานออกมาจากใต้เตาแห่งหนึ่ง ทางออกเล็กๆ นั้นเกือบทำให้เขาติดอยู่ข้างใน

เขาคลานออกมาด้วยศีรษะที่ยุ่งเหยิงใบหน้าเปรอะเปื้อน เขาหงุดหงิดถึงขีดสุดและใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตน่ากลัวนัก

เขารีบวิ่งออกไปในตัวบ้านและกำลังจะรีบสั่งการให้สหายที่ตามออกมาติดๆ ไปจัดการธุระต่างๆ แต่เขายังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมาก็เห็นอวี๋เซียนเสียก่อน

แดดเปรี้ยงๆ นั้นแยงตาเขาจนมองเห็นอะไรไม่ค่อยชัด

ภายใต้แสงอาทิตย์ หน้าตาที่องอาจของอวี๋เซียนนั้นสะดุดตามาก

บนร่างนางมีคราบเลือดเล็กน้อย หน่วยกล้าตายสี่ห้าคนนอนระเกะระกะอยู่ตรงหน้าและทางด้านซ้ายและขวา มือข้างหนึ่งของนางกำลังจับผมของคนที่กำลังสลบไสลคนหนึ่งเอาไว้เพื่อไม่ให้หนีไปได้

“เร็วเข้า คนผู้นี้ฉลาดมาก ข้าไม่กล้าไปหาเชือกมามัดนาง กลัวว่านางจะหายตัวไปทันที…” อวี๋เซียนดูกังวล แขนของนางได้รับบาดเจ็บ นางมีเลือดไหลและเจ็บปวด

เซี่ยผิงกั่งรีบเขาไปกดคนไว้ทันที

ฮุ่ยเฟยผู้สง่างามผมเผ้ารุงรัง หมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งนั้น

จากนั้นอวี๋เซียนจึงได้ปล่อยมือและยิ้มออก “ตอนที่ข้าเรียนกับท่านพ่อก็ไม่เคยเจอฉากแบบนี้มาก่อนเลย กลัวแทบตาย…โชคดีที่ปกติแล้ว ท่านไม่เคยออมมือให้ข้าเลย ข้าจึงได้พัฒนาขึ้นอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้ข้าคงต้องสังเวยชีวิตไว้ที่นี่แล้ว…”

นางยังหลอนเหลืออยู่เลยจริงๆ นะ!

หน่วยกล้าตายตั้งกี่คน!

คนเหล่านี้ใช้ท่าไม้ตายทั้งนั้น นางนึกว่าตัวเองต้องจบเห่ไปตั้งหลายครั้ง

“พวกมันตายหมดแล้วหรือ” เซี่ยผิงกั่งพูดพลางก้มลงไปสำรวจ

“ยังไม่ตาย ก็แค่…” อวี๋เซียนรีบส่ายหน้า จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบา “นางเป็นไท่เฟยนี่…แม้ว่านางจะเป็นตัวร้าย แต่ข้าก็ไม่กล้าฆ่านางหรอก…แต่พวกเขาเป็นนักพรตสายมารมีความสามารถมากไม่ใช่หรือ ข้ากลัวตัวเองจะโดนของเข้าก็เลยทุบพวกเขาจนสลบไปโดยไม่ปล่อยโอกาสให้พูดอะไรเลยเผื่อไว้ก่อน…ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นอันตรายแน่…”

อวี๋เซียนแน่ชัดในจุดยืนของตัวเอง

นางจะไม่สร้างปัญหา

“ฆ่าตายไปก็ไม่เป็นไรหรอก ฮุ่ยไท่เฟยเผาตัวเองตายไปนานแล้ว สองคนนี้เป็นนักพรตปีศาจ” เซี่ยผิงกั่งพูดจบก็เหลือบไปมองอวี๋เซียนเล็กน้อย

แวบเดียวนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

“แค่กๆ” เขาแสร้งทำเป็นไม่มีอะไร “เจ้าทำได้ดี ผลงานชิ้นใหญ่เลยทีเดียว กลับไปข้าจะทูลรัชทายาทให้ประทานเงินรางวัลให้”

“ตกลง” อวี๋เซียนยิ้มออกทันที

แต่จะให้น้อยไม่ได้นะ?

“หากมีเงินแล้ว ข้าเลี้ยงเหล้าทุกคนเอง…” นางเอ่ยเสริม

เหล้าแพงๆ นางซื้อไม่ไหว แต่หากถูกหน่อยก็ได้อยู่ มีสหายมากก็มีทางไปได้มาก งานที่ศาลตัดสินคดีนี้ดีจริงๆ ได้เงินก็ไว นางจึงหวังว่าหากต่อไปทุกคนมีเรื่องดีๆ อะไรก็จะมาหานางอีก…

อวี๋เซียนไม่กล้าพูดประโยคหลังนี้ออกมา

ถึงอย่างไรนางก็เพิ่งจะมีผลงาน หากรีบพูดอย่างนั้นออกมาก็คงไม่ดี มันจะดูเหมือนนางกำลังคุยโม้โอ้อวด

“ไม่ฆ่านางก็มีข้อดีเหมือนกัน…” ระหว่างทางกลับเซี่ยผิงกั่งก็นึกถึงเรื่องที่เซี่ยเฉียวฝากฝังเอาไว้ได้ เขาเอ่ย “หากเผื่อตายไปแล้วกลายเป็นวิญญาณแค้นก็จะยิ่งยุ่งยาก เว้นชีวิตนางก็ดี กลับไปแล้วค่อยให้โม่ชูเซิงคิดว่าจะจัดการอย่างไรดีจะได้ไม่เป็นภัยไม่รู้จบ”

ดังนั้นจึงสามารถพูดได้ว่าอวี๋เซียนทำได้ดีมาก

ไม่เหมือนกับแม่นางน่ารักนุ่มนวลทั่วไป

มีความสามารถ ดื่มเหล้าได้ เป็นหมัดมวย นิสัยเด็ดขาดชัดเจน และยังหน้าตาดีด้วย คิ้วตาสวยงามละเอียดอ่อน ไม่ชอบออดอ้อนทำให้เขาสบายใจ…

เซี่ยผิงกั่งเริ่มมีความคิดบางอย่าง

อวี๋เซียนดีขนาดนี้ เป็นคู่สร้างคู่สมกับเขาชัดๆ เขาจะต้องชิงตัวหญิงสาวที่ดีอย่างนี้กลับไปเป็นฮูหยินแล้วปกครองค่ายสิจึงจะเหมาะ…

ส่วนเรื่องที่นางจะเห็นด้วยหรือไม่นั้น…

ค่อยถามวันหลัง หากเห็นด้วย ก็ถือว่าทั้งสองฝ่ายมีความสุข แต่หากไม่เห็นด้วย…

แล้วจะทำอย่างไรดี มันไม่น่าจะเหมือนที่เขาต่อยตีเซี่ยผิงไหวจนมันยอมแพ้เขาแบบนั้นหรอกใช่ไหม

ตอนที่ 1220 ฝืนดวงชะตาไม่ได้

เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วมุ่น เขารู้สึกว่าตนเองกำลังเจอกับปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตแล้ว

การจะหาภรรยานี้ยากกว่าการฆ่าคนวางเพลิงมากนัก อีกอย่าง…เขาก็กลัวว่าตนเองจะมีดวงพิฆาตภรรยาด้วย ต่อให้เขาชิงตัวนางเข้าบ้านมาได้ แล้วนางมีชีวิตอยู่ได้แค่ไม่กี่วัน มันก็ไม่ได้นะ?

เขายิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ความตื่นเต้นที่เคยฉายอยู่บนใบหน้าหายไปทันทีกลายเป็นความน่ากลัวแทน

อวี๋เซียนไม่ได้คิดอะไรมาก นางยังคิดว่าราชครูเกิดเรื่องเช่นนี้ จิตใจของเขาก็คงรู้สึกไม่ดี

นางกระทั่งรู้สึกว่าเซี่ยผิงกั่งเป็นคนมีใจกตัญญูทีเดียว ก่อนหน้านี้เขาชอบพูดว่าตนเองไม่ค่อยจะสนใจเรื่องความเป็นความตาย นางยังนึกว่าเขาจะเย็นชากับคนในครอบครัวเสียอีก แต่ตอนนี้ดูท่าแล้วเขาเป็นคนแข็งนอกอ่อนในชัดๆ

ตอนนี้เซี่ยผิงกั่งมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ เขาจึงไม่ควรคิดอะไรมาก

หลังจากที่เขากลับไปแล้วก็รีบตามตัวหมอหลวงให้มารักษาอาการราชครูทันที

ราชครูบาดเจ็บสาหัส ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาแทบจะไม่เหลือชิ้นดี และยังไม่ค่อยจะมีสติสัมปชัญญะเท่าไรนักด้วย เขาอ่อนแอสุดขีด บาดแผลภายนอกสามารถรักษาได้ แต่บาดแผลภายในกลับทำให้หมอหลวงจนปัญญา

“อวัยวะภายในราชครูเสียหายราวกับถูกพิษ ตอนนี้อวัยวะภายในน่าจะเปื่อยเน่าและเสียหายไปหมดแล้ว ข้า…ทำอะไรไม่ได้จริงๆ…”

“ราชครูได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว เขายังถูกขังอยู่ในที่มืดไม่มีแสงตะวันอีก หากข้างในนั้นสกปรกมากก็ไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นฟูของราชครู และยังทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอลงไปอีก พวกข้าทำได้แค่ปรุงยาที่คลายความเจ็บปวดให้ได้เท่านั้น แต่ชีวิตของราชครู…”

คงจะฝืนดวงชะตาไม่ได้

เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพวกทำนองเดียวกันนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งในหนึ่งวัน

เขารู้ดีอยู่แก่ใจ

ราชครูคงได้รับผลสะท้อนจากวิชามารนั่น

การตัดสินใจของเซี่ยเฉียวที่จะช่วยชีวิตผู้คนนั้นถูกต้องแล้ว ราชครูเองก็ทราบเรื่องทั้งหมดและเห็นด้วย แต่เมื่อเซี่ยผิงกั่งเห็นสภาพของราชครูในตอนนี้ เขาก็รู้สึกปวดใจ

บิดาของเขาเป็นคนพึ่งพาอะไรไม่ได้แต่ไหนแต่ไรมา และเมื่อเขายังเด็ก เขาก็คอยติดตามอยู่ข้างกายราชครูเพื่อเรียนรู้ตัวอักษรและวิชาอื่นๆ จนมีความรู้ขึ้นมาก

คนที่เป็นเหมือนอาจารย์และบิดาของเขาต้องกลายมาเป็นเช่นนี้

ราชครูพักฟื้นอยู่หนึ่งวันก็ได้สติคืนมาเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง

“จับลูกสาวของข้าได้แล้วหรือ” เขาลืมตาได้ก็ถามทันที

เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า “มัดตัวเอาไว้ที่ศาลตัดสินคดี กรอกยาแล้ว คงจะยังไม่ฟื้น รอให้รัชทายาทกลับมาค่อยจัดการ”

ลมหายใจของราชครูรวยริน “จับได้แล้วก็ดี”

“ข้าไม่มีความทรงจำแล้วก็จริง แต่…พอเห็นลูกสาวของข้าและศิษย์ผู้นั้นแล้วก็รู้ได้ว่าข้าเองก็มีเรื่องที่ทำไม่ถูก…ตอนนี้ข้าได้รับผลของมันก็ไม่ได้นับว่าเป็นข้าถูกรังแกอะไร…หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องคิดถึงให้มากเกินไป” ราชครูดูเหมือนจะได้สติกลับมาก่อนที่จะสิ้นลม

เซี่ยผิงกั่งกัดฟันพยักหน้า “เป็นหรือตายมีโชคชะตากำหนด ข้าเข้าใจ”

“ให้นาง…ตายอย่างเหมาะสม หลังจากที่นางตายไปแล้วให้โม่ชูเซิงช่วยส่งนางไปเกิด ชาตินี้ข้า…ทรัพย์สมบัติที่สะสมมาให้เป็นของนางสองพี่น้อง…ให้บริจาคในนามของทั้งสองเพื่อสั่งสมบุญกุศล”

เขาไม่ขอให้นางร่ำรวยและมีอำนาจในชาติหน้า แต่หวังเพียงให้นางทำดีบ้าง เมื่อนางลงไปปรโลกจะได้ลำบากน้อยลง ชาติหน้าให้อยู่อย่างสงบสุขก็พอแล้ว

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกหดหู่ใจ

เขายังจะสะสมบุญให้ฮุ่ยไท่เฟยที่ฆ่าบิดาของตัวเองอีก?

ฝันไปเถอะ!

ไม่มีทาง!

สีหน้าของเขาเย็นชา ราชครูเห็นดังนั้นก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยขอให้เจ้าทำอะไร มีแต่เรื่องนี้ที่ถือว่าข้าขอร้องเจ้า…”

“วาสนาพ่อลูก เมื่อมีเหตุวันนั้น จึงมีผลเช่นวันนี้” ราชครูเอ่ย

ตอนที่เขาถูกขังอยู่ในห้องลับนั่น เขาก็พอจะรู้ว่าตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างแล้ว

หลังจากที่เขาแก้ดวงตาแห่งสวรรค์ให้กับบุตรสาวของเขาแล้ว เขาน่าจะสูญเสียบุญกุศลของตัวเองไป จึงได้ทิ้งจดหมายไว้ตัดความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกเอาไว้ บางทีจดหมายที่เขาทิ้งไว้อาจดูไร้หัวใจเกินไป หรือบางทีบุตรสาวของเขาอาจจะมีชีวิตที่เลวร้ายจึงทำให้นางยิ่งดื้อดึง