ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1217 ตามหาคน / ตอนที่ 1218 หนีไปอีกแล้วหรือ

ตอนที่ 1217 ตามหาคน / ตอนที่ 1218 หนีไปอีกแล้วหรือ

ตอนที่ 1217 ตามหาคน

เซี่ยเฉียวรู้สึกแค่ว่าร่างกายและจิตใจของนางกำลังทุกข์ทรมาน แม้ว่างนางจะห้อยยันต์ป้องกันตัวไว้ทั่วร่าง แต่มันก็ไม่ค่อยจะได้ผลเท่าไรนัก สองตาของนางเต็มไปด้วยพลังหยิน แต่นางก็ยังท่องคาถาต่อไป มันทั้งร้อนทั้งอึดอัดไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก

จากนั้นนางก็ยังสามารถเห็นวิญญาณต้นกำเนิดของเด็กๆ พวกนั้นได้ด้วย

นางพยายามดึงกลับมาทีละน้อย

บนแท่นบูชายังมีหยกหรูอี้ชั้นยอดที่กำลังทำงานของมันเช่นกัน

สองสามวันแรกเซี่ยเฉียวก็ยังถือว่าผ่อนคลายอยู่ แต่ยิ่งนานวันเข้าร่างกายนางก็เริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว

กลางวันมีพลังหยางเข้มข้นซึ่งเป็นผลดีต่อการทำพิธี ตกกลางคืนนางจึงสามารถพักผ่อนอย่างง่ายๆ แต่นางก็ไม่กล้าที่จะหย่อนยาน กินน้อย นอนก็น้อย เพราะกลัวว่าหากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะสูญเปล่า

วันที่เจ็ด

เซี่ยผิงกั่งที่อยู่ด้านล่างมีท่าทางราวกับจะฆ่าคนกระนั้น

ทั้งๆ ที่เขารู้ตั้งนานแล้วว่าคนซ่อนอยู่ตรงไหนสักแห่งใต้จมูกเขานี่เอง แต่เขากลับหาไม่เจอ วันนั้นโชคดีหน่อยที่เขาพบว่ามีสถานที่บางแห่งผิดปกติในที่ที่สุด

บ้านร้างหลังนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก ตอนที่เขาค้นหาทีแรกหาอย่างไรก็ยังไม่พบว่ามีตรงไหนแตกต่างออกไป ถ้าหากไม่ใช่เพราะอวี๋เซียนรู้สึกว่าบ่อน้ำนี้มีอะไรผิดปกติตอนที่ค้นหาอีกครั้งวันนี้ เขาเองก็คงไม่รู้ได้เลย!

ตรงหน้าคือบ่อน้ำตื้นๆ ที่สามารถมองเห็นก้นบ่อได้ในทันที ก้นบ่อแห้งและไม่มีอะไรเลย

โชคดีที่อวี๋เซียนทักขึ้นว่าบ่อน้ำนี้ดูสะอาดเกินไปหน่อย เขาจึงได้สติขึ้นมา

ในบ่อน้ำที่แห้งแล้งทั่วไปจะมีกองใบไม้ที่ร่วงหล่น กิ่งไม้แห้ง หรือแม้แต่โคลนตะกอน!

บางที่อีกฝ่ายคงกลัวว่าโคลนจะทิ้งรอยเท้าไว้ ดังนั้นพวกเขาจึงเก็บกวาดทำความสะอาดมันออกไปทั้งหมด เหลือเพียงใบไม้ร่วงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และไม่มีกลิ่นผุพังเหม็นเน่าเลย!

“ซ่อนเก่งจริงๆ” เซี่ยผิงกั่งเยาะออกมาเล็กน้อยก่อนจะกวาดตามองอวี๋เซียน

เขารู้สึกว่าอวี๋เซียนเป็นคนใจกล้า ถึงอย่างไรนางก็นับว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีความละเอียดรอบคอบมากกว่า เขาจึงชวนนางออกมาตามหาคนด้วยกัน นึกไม่ถึงเลยว่านางจะพบเบาะแสจริงๆ

เขานี่ตาแหลมจริงๆ

“สหายเตรียมตัวให้ดี” เซี่ยผิงกั่งพูดจบก็ลงไปสำรวจทันที

หลังจากที่เขาลงไปแล้วก็พบว่ามีกลไกอันหนึ่งอยู่จริงๆ พอเขาผลักผนังบ่อน้ำตรงจุดหนึ่งเบาๆ ถ้ำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาทันที แล้วก็เห็นว่ามีบันได

และข้างในก็มีคนอยู่ด้วย!

เซี่ยผิงกั่งชักดาบพุ่งเข้าไปทันที เขาจัดการคนเฝ้าประตูได้ในสองสามกระบวนท่า

สหายของเขาก็รีบตามลงไปทันที อวี๋เซียนกำลังจะตามเขาลงไป แต่เซี่ยผิงกั่งก็พูดขึ้นมาก่อนว่า “อาจารย์อวี๋ เจ้าปีนขึ้นไปอยู่บนที่สูงคอยมองดูหน่อย ในเมื่อที่นี่มีทางเข้าก็ย่อมต้องมีทางออก ถ้าหากเห็นใครหนีออกมาก็ให้รีบจับไว้ทันที!”

เซี่ยผิงกั่งพูดมีเหตุผล อวี๋เซียนกระโดดขึ้นบนกำแพงทันทีและเดินต่อไปจนถึงจุดสูงสุดของหลังคาบ้าน ไม่ว่านางนั่งลงตรงไหนก็แทบจะสามารถมองเหตุการณ์โดยรอบได้หมด

บ้านหลายหลังในบริเวณรอบๆ นี้มีทางใต้ดินกันทั้งนั้น ซึ่งเห็นได้ว่าห้องลับที่นี่น่าจะลึกพอสมควร…เพียงแต่ถ้านางเป็นคนสร้างห้องลับ นางก็คงจะไม่สร้างทางออกไว้ใกล้ทางเข้า จะต้องให้อยู่ห่างออกไปหน่อยจึงจะใช้ได้

ยังมีองครักษ์จำนวนหนึ่งเหลืออยู่บนบ่อ อวี๋เซียนพยายามเค้นสมองคิดว่า ถ้าหากตนเองคิดที่จะหนี นางจะวางแผนเส้นทางอย่างไร

สถานที่แห่งนี้ห่างไกลจากประตูเมืองมาก ห้องลับจึงไม่สามารถที่จะไปโผล่ที่นอกเมืองได้โดยตรง มันจะต้องพาออกไปยังถนนที่มีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนไม่มากแน่ๆ

ทางที่ดีถนนเส้นนั้นจะต้องมาทางเข้าออกหาหลายทาง อยู่ไม่ไกลจากถนนเส้นใหญ่ที่จะออกนอกเมืองนัก และใกล้ๆ จะต้องมีที่ให้หลบซ่อนตัว…

พออวี๋เซียนคิดได้อย่างนั้น นางก็เห็นที่ดินผืนหนึ่งไกลๆ จากบนหลังคา

ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่นสับสนวุ่นวาย และเป็นที่ที่พ่อค้าเดินทางจากทั่วสารทิศมารวมตัวกัน จึงยากที่จะจัดการ…

นางรีบพาคนสองคนไปตรวจสอบที่นั่นทันที

ช่วงนี้นางติดตามเซี่ยผิงกั่งไปตรวจสอบฮุ่ยไท่เฟยอยู่ตลอด นางจำบ้านทุกหลังได้อย่างชัดเจน บ้านหลังไหนเป็นที่ซ่อนตัวที่ดี ถนนเส้นไหนง่ายต่อการหลบหนีนางรู้ดี!

ตอนที่ 1218 หนีไปอีกแล้วหรือ

เซี่ยผิงกั่งกำลังพาคนกลุ่มหนึ่งบุกสังหารเข้าไป

หน่วยกล้าตายที่อยู่ข้างในก็มีจำนวนไม่น้อยเลย แต่เซี่ยผิงกั่งกลับยิ่งตื่นเต้น หน่วยกล้าตายมีมากเท่าไรก็ยิ่งพิสูจน์ชัดว่าที่แห่งนี้เป็นรังเก่าของฮุ่ยไท่เฟยจริงๆ!

“ศิษย์น้อง เลิกสนใจค่ายอาคมนี้เถอะ พวกเรารีบไปดีกว่า!” ลู่อวี้ผิงได้ยินเสียงตั้งนานแล้ว เขาให้คนไปดูด้านหน้าทันที

ดวงตาของฮุ่ยไท่เฟยฉายแววชั่วร้าย “อีกไม่กี่วันเท่านั้น!”

“แต่จะสำเร็จหรือไม่เขาก็ต้องตายอยู่แล้ว! จะต้องไปสนใจเขาทำไม!” ลู่อวี้ผิงโมโห

“มันไม่เหมือนกัน!” ฮุ่ยไท่เฟยแผดเสียงออกมา

นางต้องการให้เขาตายในเงื้อมมือของนาง ไม่ใช่ตายเพราะความเกี่ยวพันทางสายเลือด มันไม่สมบูรณ์แบบ! น่าเสียดายจริงๆ อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง!

นางรู้สึกได้ว่า ตอนที่โม่ชูเซิงทำลายค่ายอาคมนี้ลง นางก็คงจะทนไม่ไหวแล้ว ยามที่นางอาจจะไม่สามารถทนไปได้จนจบและพ่ายแพ้ พอถึงตอนนั้นโม่ชูเซิงก็จะได้รับผลกระทบจากวิชานี้ไปด้วย และถือว่านางสามารถกำจัดมันไปได้อีกคน!

“ไปเถอะศิษย์น้อง!” ลู่อวี้ผิงอ้อนวอน “อาจารย์ก็เป็นอย่างนี้แล้ว เขาไม่มีความทรงจำ เจ้าทำเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีความหมาย เจ้ากับข้ารีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า ต่อไปค่อยหาทางแก้แค้นโม่ชูเซิงทีหลังก็ได้!”

ฮุ่ยไท่เฟยโกรธจนสะบัดแส้ใส่บิดาของนาง

หลายวันมานี้นางสนุกกับสิ่งนี้มาก

ตอนนี้บนตัวเของผู้ชายคนนี้มีร่องรอยต่างๆ เต็มไปหมด วิญญาณเขาหลุดลอยไปครึ่งหนึ่งเหมือนสุนัขตายไปตั้งนานแล้ว

นางกัดฟันแต่ก็จากไปในที่สุด

ตอนนั้นนางจากเมืองหลวงไปอย่างน่าอดสูด้วยความกลัวว่านักพรตที่มีความสามารถมากกว่านางพวกนั้นจะหาเรื่องนาง วันนี้นางต้องหนีหัวซุกหัวซุนอีกครั้ง นางต้องการมีเกียรติ แต่ก็ต้องสูญเสียมันไปเสมอ!

สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ ทุกครั้งต้องทำให้นางไม่สามารถทำสิ่งที่ตนเองต้องการไปได้ลุล่วง!

ลู่อวี้ผิงเรียกหน่วยกล้าตายมาขัดขวางต่อต้าน ส่วนตนเองก็รีบลากตัวศิษย์น้องหนีไปอย่างรวดเร็ว

ใจของเขาเต้นแรงแทบหลุดออกจากอก

เซี่ยผิงกั่งสังหารหน่วยกล้าตายบุกทะลวงเข้าไปในตำแหน่งห้องลับได้ในที่สุด ทันใดนั้นเขาเห็นราชครูที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด เขารีบวางราชครูลง พอเซี่ยผิงกั่งหันไปเห็นของที่ส่งกลิ่นแปลกรอบๆ เขาก็โมโหจนเตะมันออกไปทันที

ทั้งเนื้อตัวพวกเขาเต็มไปด้วยยันต์คาถาที่เซี่ยเฉียวให้มา พอเขาเตะพวกมันออกไปจึงไม่เป็นอะไรทั้งนั้น

เซี่ยเฉียวที่อยู่บนยอดเขารู้สึกโล่งในอกขึ้นมาฉันพลัน

เขารู้ว่าวิชาชั่วร้ายนั้นได้พ่ายแพ้ไปแล้ว และรีบฉวยโอกาสนี้ปกป้องวิญญาณต้นกำเนิดของเด็กๆ เหล่านั้น จึงไม่ต้องกลัวว่าเด็กๆ พวกนั้นจะเป็นอะไรไปอีก

นางไม่ได้ถือว่าเสียแรงเปล่า

นางเป็นคนที่เข้มแข็งเมื่อต้องเข้มแข็ง และอ่อนแอเมื่อต้องอ่อนแอ เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายใดๆ นางจึงระบายลมหายใจออกมาและไม่ต้องการทนทุกข์ทรมานต่อไป นางเดินไปหาจ้าวเสวียนจิ่งด้วยสีหน้าสงบ แต่ไม่นานนางก็เป็นลมหมดสติไปทันที

“……” มุมปากเมิ่งจี๋ฟังกระตุกเล็กน้อย

อาจารย์ของเขากระดูกแข็งจริงๆ?

เป็นลมยังเป็นได้อย่างมีระเบียบเรียบร้อยขนาดนี้ คนที่ไม่รู้ยังคิดว่านางสามารถต่อสู้ได้อีกสักสามร้อยรอบเสียอีก!

จ้าวเสวียนจิ่งสงสารนางแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขารีบอุ้มนางเข้าห้องไปพักผ่อนทันที โม่หลิงจื่อเองก็รีบตามเข้าไปด้วย เขาเห็นอาการของเซี่ยเฉียวแล้วก็ร่ายคาถาให้นางเพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณของนางหลุดลอยไปในระหว่างที่เหน็ดเหนื่อยเช่นนี้

เซี่ยผิงกั่งสั่งให้คนนำตัวราชครูกลับไป ส่วนตนเองก็ออกตามหา แต่กลับไม่พบร่องรอยของฮุ่ยไท่เฟยและนักพรตชั่วร้ายนั่นเลย

“แม่ มัน สิ โว้ย หนีไปอีกแล้วหรือ หรือจะเป็นกระต่าย ขุดดินเก่งขนาดนี้!”

มีทางออกตั้งหลายทาง เป็นทางตันทั้งนั้นด้วย!

มันเสียเวลาจนตอนนี้เขาน่าจะตามไม่ทันแล้ว!

แต่ตามไม่ทันก็ยังต้องตามอยู่ดี เขาได้แต่ต้องกัดฟันตามไปโดยที่ในใจไม่คาดหวังแล้ว

แต่หลังจากที่เซี่ยผิงกั่งออกมาจากทางลับนั้นในอีกเกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา เขาก็ต้องตกตะลึงไปทันที