ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1201 วิธีแก้ / ตอนที่ 1202 สมบัติล้ำค่า

ตอนที่ 1201 วิธีแก้ / ตอนที่ 1202 สมบัติล้ำค่า

ตอนที่ 1201 วิธีแก้

สีหน้าเซี่ยเฉียวเคร่งขรึม นางกังวลมาก

แม้ว่านางจะไม่ได้คุ้นเคยกับราชครู แต่ราชครูผู้นี้ช่วยเหลือตระกูลเซี่ยไว้มากเหลือเกิน จะให้นางมองดูเขาตายไปโดยไม่ทำอะไรเลย นางก็รู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก

นอกจากนี้ หากอาคมชั่วร้ายนั้นสำเร็จ เด็กที่ไร้เดียงสาหลายคนก็ต้องตาย ต่อให้ล้มเหลว มันก็ยังทำร้ายเด็กเหล่านั้นอยู่ดี!

“อาจารย์ ท่านเคยบอกข้าก่อนหน้านี้ว่า สรรพสิ่งล้วนมีทางที่จะสมดุลได้…และข้าจำได้ว่าตอนที่ข้าอ่านหนังสือเล่มนั้นก็ดูเหมือนว่าจะมีวิธีแก้ไขอยู่เหมือนกัน”

เซี่ยเฉียวนึกย้อนไปอย่างระมัดระวัง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมนางจึงไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับวิธีแก้เลย

สีหน้าอึดอัดใจวาบผ่านบนใบหน้าโม่หลิงจื่อ “วิธีแก้อะไร ข้าไม่รู้…เจ้านี่นะ ไม่ต้องกังวลถึงขนาดนั้นหรอก แต่ละคนก็มีโชคชะตาของตัวเอง”

“อาจารย์ ท่านก็รู้นี่ว่า ถ้าหากข้ารู้ว่ามีวิธีแก้แล้วไม่ยอมทดลองดู ก็จะเป็นการทำลายบุญกุศลของข้า” เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างเงียบๆ

“เจ้าไม่รู้ไม่ใช่หรือ” โม่หลิงจื่อยิ้มทันที “เด็กโง่ ไม่มีวิธีจริงๆ”

ต่อให้มี แต่หากทำไม่ได้ก็เท่ากับไม่มีอยู่ดีไม่ใช่หรือ

ไม่ถือว่าโกหกเสียหน่อย

“ตาเฒ่า ท่านพูดความจริงมาดีกว่า ข้าจะตัดสินใจเองว่าได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าชายชรากำลังโกหกนาง

โม่หลิงจื่อชะงักไปทันทีด้วยความจนใจ

ตอนที่เซี่ยเฉียวยังเด็กสุขภาพร่างกายของนางไม่ดี แต่เพราะนางมองเห็นวิญญาณได้ รอบตัวนางจึงมีเรื่องเยอะ วิญญาณบางตนเข้าสิงร่างนางหรือไม่ก็วิญญาณมาหานางให้ช่วยทำความปรารถนาสุดท้ายให้สำเร็จ

วิญญาณพวกนี้วุ่นวายอยู่กับนางทั้งวันทั้งคืน นางก็ต้องไปลองดูอย่างช่วยอะไรไม่ได้

เพียงแต่สุขภาพร่างกายของนางย่ำแย่จริงๆ แรกเริ่มนางก็สามารถทำความปรารถนาสุดท้ายของพวกวิญญาณที่เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปได้เท่านั้น เรื่องที่ยากๆ ก็สุมกองอยู่ตรงนั้นเพราะด้วยนางเองก็จนปัญญา

เมื่อเวลาผ่านไป จิตใจของนางหมกมุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ นางก็ยิ่งพยายามเรียนรู้มากขึ้น

บางทีเขาอาจจะรู้ว่าเซี่ยเฉียวเป็นคนแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงได้พูดเรื่องนั้นออกมาโดยไม่รู้ตัวและไม่ได้ปิดบังอะไร

เขาเองก็ไม่จำเป็นจะต้องเก็บมันไว้ ปล่อยให้นางเลือกเองดีกว่า

โม่หลิงจื่อถอนหายใจ

“เป็นสถานที่ที่โดดเดี่ยว พูดตรงๆ ก็คือ จะต้องเลือกวัดเต๋าที่ตั้งอยู่บนที่สูง รับพลังจากดินฟ้า มีพลังหยางบริสุทธิ์ และหาพู่กันเหวินชางมาด้ามหนึ่ง พร้อมทั้งชาด ผงทอง หมึกยาชั้นหนึ่ง ประกอบกับน้ำจากสวรรค์ทั้งสี่ฤดูมาใช้ตอนทำพิธี” โม่หลิงจื่อเอ่ย

เซี่ยเฉียวพยักหน้าทันที

นางรู้ว่าน้ำจากฟ้าทั้งสี่ฤดูที่อาจารย์พูดถึงคืออะไร

มีน้ำจากน้ำค้าง น้ำค้างแข็ง ฝน หิมะ น้ำแข็ง น้ำไหลทางทิศตะวันออก น้ำทวนกระแสน้ำ น้ำแร่เย็น น้ำพุร้อน น้ำบาดาล…

มันมีหลายชนิดและการจะรวบรวมทั้งหมดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

“ด้วยพลังหยางจากดินและน้ำจากสวรรค์นี้สามารถต่อหรือจบพลังชีวิตได้ อาคมชั่วร้ายมากมายแก้ได้ด้วยสิ่งนี้ เพียงแต่ร่างกายของเจ้าไม่ค่อยดี อย่างน้อยๆ วิชานี้ก็จะต้องใช้เวลาถึงเก้าวัน ร่างกายของเจ้าเกรงว่าคงจะทนไม่ไหว”

“ที่วัดอวี้ซวีก็มีนักพรตที่เก่งกาจมากมาย ข้าเองกับหยวนฉังจื่อเองก็นับว่าเป็นมิตรที่ดีต่อกัน เชิญให้พวกเขามาช่วยก็ได้แล้วนี่?” เซี่ยเฉียวรีบเอ่ย

อาจารย์ของนางอายุตั้งเท่านี้แล้ว สุขภาพร่างกายของเขาไม่ค่อยดี มือเท้าของเขาก็ไม่ค่อยคล่องแคล่วแล้ว

“ข้ายังพูดไม่จบ อาคมชั่วร้ายนั่นทำร้ายชีวิตผู้คน และร้ายกาจนัก ในเมื่อเจ้าคิดที่จะแย่งเนื้อจากปากเสืออย่างนี้ก็ต้องมีสิ่งแปลกเปลี่ยน ทั้งสองฝ่ายใช้วิชาต่อสู้ดุเดือด ถ้าหากว่าคนที่ทำพิธีไม่มีดวงตาสวรรค์ที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้แต่กำเนิด เขาก็จะมองไม่เห็นจิตวิญญาณต้นกำเนิดของเด็ก ไม่สามารถชักนำพลังนั้นมาได้ น้ำตาวัวก็ใช้การไม่ได้ ยิ่งกว่านั้น ยิ่งตาเห็นมากเท่าไร ต่อให้ร่างกายของเจ้าจะทนไหว แต่ในสถานที่ที่มีพลังหยางมากที่สุด การใช้อาคมที่มีพลังหยางมากที่สุด หลังจากทำพิธีแล้ว ผลที่ตามมา สถานเบาก็คือดวงตาเห็นวิญญาณของเจ้าจะหายไป หากรุนแรงมากดวงตาของเจ้าก็จะไม่เห็นแม้แต่คนเป็นนับจากนี้ไป”

หากจะให้พูดก็คือนางจะต้องใช้ดวงตาคู่หนึ่งแลกกับชีวิตของคนอื่น

เขาเป็นผู้ฝึกตน ถ้าหากเป็นเขาเอง บางทีเขาก็อาจจะเสียสละตัวเอง แต่เขาไม่มีดวงตาที่รู้แจ้งหยินหยางอย่างนั้น

แน่นอนว่าคนที่ไม่มีดวงตารู้แจ้งหยินหยางก็สามารถทำได้เช่นกัน เพียงแต่ความเป็นไปได้ที่จะล้มเหลวมีสูง และเป็นไปไม่ได้ที่จะช่วยเด็กทั้งหมดกลับมาได้

ตอนที่ 1202 สมบัติล้ำค่า

เมื่ออีกฝ่ายใช้อาคมประเภทนี้ พวกเขาคงมีความคิดว่าไม่ตายไม่เลิกราเป็นแน่

ก็ไม่รู้ว่าแค้นขนาดไหน

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่คาดคิดว่า แค่วิธีแก้อาคมเท่านั้นจะต้องถึงกับเอาดวงตาไปแลก

ดวงตาคู่นี้แลกกับหลายชีวิตถือเป็นการแลกเปลี่ยนที่ไม่เลวเลย แต่ดวงตาเป็นของนาง หากต่อไปนางมองไม่เห็นอีก…

เซี่ยเฉียวอึ้งงันไป

“หากเจ้าไม่วางใจจริงๆ จะลองเชิญวัดอวี้ซวีมาดูก็ได้ แต่ข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเป็นการเสียเวลาเปล่าถึงเก้าในสิบส่วน หากช่วยชีวิตเด็กได้สักคนก็นับว่าเก่งมากแล้ว หากอาคมชั่วร้ายนี้สามารถทำลายได้ง่ายขนาดนั้นก็คงไม่ใช่วิชาต้องห้ามหรอก” โม่หลิงจื่อเอ่ยอีก

บนโลกใบนี้ยังมีอาคมชั่วร้ายอื่นๆ อีกมากมายที่ใช้ทารกเป็นเครื่องสังเวยซึ่งชั่วร้ายที่สุด

“อาจารย์ ข้าขอคิดดูหน่อย” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก

“อาคมที่ทำร้ายคนนี้อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสี่สิบเก้าวันจึงจะสำเร็จใช่หรือไม่ เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าอาคมนี้เริ่มมาตั้งแต่เมื่อไร เจ้าสามารถไปตรวจสอบดูสถานการณ์ของเด็กพวกนั้นดู หากร่างกายของพวกเขายิ่งแย่ลง อาคมนั้นก็คงจะเริ่มดำเนินมานานแล้ว”

เนื่องจากมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว จึงจำเป็นต้องใช้ดวงตาของเซี่ยเฉียวเพื่อมองเห็นและนำจิตวิญญาณของพวกเขากลับมา

หากเอาคืนมาไม่ได้ ต่อให้ทำลายอาคมได้ เด็กพวกนี้ไม่ตายก็จะต้องสมองมีปัญหา

“ข้าเข้าใจแล้ว” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

“นังหนู หากเจ้ากลายเป็นคนตาบอดก็จะเป็นชายารัชทายาทไม่ได้อีกต่อไป ต่อให้ต่อไปเจ้ามองไม่เห็นวิญญาณแล้ว…ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ดี แต่เจ้าก็จะไม่สามารถทำความปรารถนาของวิญญาณให้เป็นจริงเพื่อสะสมบุญกุศลได้อีกแล้ว สุขภาพร่างกายเจ้าก็จะไม่ดีขึ้น แล้วเจ้าจะยังทนได้อีกกี่ปี?”

“แม้จะพูดว่าต้องแลกด้วยดวงตา แต่แท้จริงแล้วคือแลกด้วยชีวิต อีกทั้งสุขภาพของเจ้าก็ไม่ค่อยดี หากเจ้าอยากจะยืนหยัดให้ได้ถึงเก้าวัน เจ้าก็จะต้องใช้อาคมฝืนร่างกายและปกป้องหัวใจ หลังจากนั้นร่างกายของเจ้าก็จะอ่อนแอว่างเปล่า”

“ดังนั้นข้าจึงได้บอกว่าไม่มีวิธีแก้”

“วิธีแก้เป็นอันตรายถึงชีวิต หากเจ้าไม่ทำก็ไม่นับว่าเป็นบาปมหันต์ และคงไม่ได้ทำลายบุญกุศลของเจ้ามากนัก แต่ให้เสียหายไปบ้าง ตราบใดที่ขุนเขายังอยู่ ก็อย่าได้กลัวว่าจะไม่มีฟืน ภายหน้าค่อยหาทางสะสมกลับมาใหม่ หลายปีมานี้พวกเราก็ทำแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ…”

โม่หลิงจื่อบ่นพึมพำ

เขาเป็นนักพรตก็จริง แต่เขาไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น

กว่าเซี่ยเฉียวจะมีชีวิตมาได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย เขารู้ดีกว่าใครทั้งนั้นว่านังหนูคนนี้อยากมีชีวิตมากแค่ไหน

การทุ่มสุดชีวิตเพื่อพยายามเอาชีวิตรอด ดูๆ ไปแล้วก็เหมือนกับนางกลัวว่าจะมีชีวิตยืนยาวเกินไป ซึ่งขัดแย้งกันอย่างมาก

เซี่ยเฉียวสับสนมาก นางไม่รู้ว่าจะเลือกอย่างไรดี

การพยายามเอาชีวิตรอดในหลายปีที่ผ่านมาทำให้นางเองก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อย แต่นางรู้สึกก็ภูมิใจหลังจากใช้ชีวิตมาปีแล้วปีเล่า นางมีนิสัยดื้อรั้น เพียงต้องการมีชีวิตที่ยืนยาวและเป็นคนโชคดีคนหนึ่งเท่านั้น

เพียงแต่…

ไม่ต้องพูดถึงมารดาที่ตั้งครรภ์พวกนั้นและราชครูเลย แค่พวกเด็กๆ…

เด็กที่เพิ่งเกิดใหม่เจ็ดชีวิต หากนางแสร้งทำเป็นไม่เห็นพวกเขาและปล่อยให้พวกเขาตาย นางก็กลัวว่าจะเป็นการทำลายวิถีเต๋าในใจของนางเองด้วย

เซี่ยเฉียวเดินออกจากหอส่องชะตากลับไปยังจวนรัชทายาทด้วยความลำบากใจ

จ้าวเสวียนจิ่งเห็นสีหน้าของนางแล้วก็รู้ว่านางมีเรื่องในใจ แต่เขากลับไม่ได้รีบร้อนถาม และสั่งให้คนยกอาหารดีๆ มาเต็มโต๊ะ

“วันนี้เซี่ยผิงกั่งไปหาเจ้าแล้ว?” จ้าวเสวียนจิ่งคีบอาหารพลางถาม

เซี่ยเฉียวเบะปากและพยักหน้า

“อาคมนั้นต้องยากมากแน่ๆ แต่ในโลกใบนี้ไม่ได้มีเจ้าเป็นนักพรตอยู่คนเดียวนี่ใช่หรือไม่” สายตาที่จ้าวเสวียนจิ่งมองนางมีแต่ความเอาอกเอาใจ

เซี่ยเฉียวถอนหายใจก่อนจะเอียงศีรษะถามเขา “มีนักพรตมากมาย แต่คนที่จะเกิดมาพร้อมดวงตารู้แจ้งหยินหยางอย่างข้ามีไม่มากนี่? ยิ่งกว่านั้น ข้ามีดวงตา และข้าก็มีพลังด้วย ดังนั้นข้าจึงใช้ชีวิตได้อย่างไม่มีใครเหมือนในโลกนี้ และไม่มีใครสามารถช่วยข้าได้…”

“…” มุมปากจ้าวเสวียนจิ่งกระตุกเล็กน้อย

ดูสิ…น้ำเสียงขึ้นๆ ลงๆ นี้ยิ่งผิดปกติเข้าไปใหญ่แล้ว

“อาจารย์ของข้าบอกว่าอาจจะรักษาชีวิตของราชครูไว้ไม่ได้ คนผู้นั้นจะต้องใช้อาคมกับเขาแน่ๆ นอกจากนี้ยังมีเด็กแรกเกิดเจ็ดคน มีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถช่วยได้ เจ้าคิดว่าควรทำอย่างไรดี” เซี่ยเฉียวถามตรงๆ จากนั้นก็ทำสีหน้าจริงจัง “หากข้าสูญเสียความงามและดวงตาไปเพราะการช่วยชีวิตคน มันจะไม่เท่ากับข้าถวายทรัพย์สมบัติล้ำค่าอย่างท่านให้คนอื่นไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”