ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1203 โม่ชูเซิงไม่เกิดไม่ตาย / ตอนที่ 1204 เนรคุณ

ตอนที่ 1203 โม่ชูเซิงไม่เกิดไม่ตาย / ตอนที่ 1204 เนรคุณ

ตอนที่ 1203 โม่ชูเซิงไม่เกิดไม่ตาย

ส่วนเรื่องที่เซี่ยเฉียวสูญเสียความงามไป…นั่นก็เพราะดวงตาของนางจะมองไม่เห็นแล้วนั่นเอง!

สรุปแล้วตอนนี้มันเหลวไหลสิ้นดี…จริงๆ ปลอมๆ ปะปน

สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งหน้าดำคร่ำเครียด

“ฟังดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่?” จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้ว “เหตุใดการช่วยคนจะต้องเจ็บปวดขนาดนี้ หากอย่างนั้นก็ไม่ต้องช่วยแล้ว ถือเสียว่า…มันเป็นโชคชะตาของพวกเขาก็แล้วกัน!”

“ท่านเป็นรัชทายาท พวกเขาคือประชาชนของท่าน” เซี่ยเฉียวห่อเหี่ยวเล็กน้อย “พูดอย่างนั้นออกมาระวังจะถูกฟ้าผ่านะ?”

“ข้าไม่ใช่รัชทายาท ข้าเป็นสามีของเจ้า” จ้าวเสวียนจิ่งพูดกับนางอย่างไม่พอใจ “ข้าเป็นสมบัติล้ำค่าของเจ้าไม่ใช่หรือ พี่ชายของเจ้ายังเคยส่งผู้หญิงมาให้ข้าก่อนหน้านี้ หากเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา พี่ชายของเจ้าก็อาจจะกลัวว่าบ้านข้าจะเหงา และหาคนมาให้อีกสักคน”

“เขาน่ะหรือ ตัวเขาเองยังหาภรรยาไม่ได้เลย ยังจะมาวุ่นวายอะไรกับท่านอีก” เซี่ยเฉียวแค่นเสียงเล็กน้อย

“เจ้าจะต้องบำรุงตัวเองให้ดี คอยกดเขาไว้จะดีที่สุด” จ้าวเสวียนจิ่งพูดจบก็เอ่ยอีก “วันนี้เขาไปหาราชครู หลายวันนี้ร่างกายของราชครูไม่ค่อยสบาย เพียงแต่เขาอายุมากแล้ว และรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี…”

“ฝ่าบาท” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เรียกเขา

จ้าวเสวียนจิ่งชะงักไปเล็กน้อย

หลังจากที่เซี่ยเฉียวแต่งงานกับเขาแล้ว นางก็เรียกเขาด้วยชื่อแปลกๆ มากมาย

บางครั้งก็เรียกว่าสมบัติล้ำค่า บางครั้งก็เรียกเขาอย่างเสียดสีว่า ‘ต้าหลาง’ หรือไม่ก็สามี หรือไม่ก็เรียกชื่อเต็ม ไม่ค่อยให้ความเคารพเขาเท่าใดนัก จนบางทีก็น่ารำคาญ

จู่ๆ นางก็เรียกเขาอย่างนี้ มันให้ให้จิตใจของเขาสั่นไหวขึ้นมาทันที

“ไม่ต้องพูดเรื่องจริงจัง ข้าไม่อยากฟัง” เขาขมวดคิ้วทันที

“ในเมื่อรู้แล้ว จะไม่ช่วยก็ไม่ดี” เซี่ยเฉียวทำสีหน้าท่าทางลึกลับสูงส่งเหมือนกับเซียน “ทุกครั้งที่ข้าช่วยวิญญาณตอนยังเด็ก ข้าก็ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เมื่อก่อนก็คิดว่าข้าต้องขายชีวิตเพื่อสะสมบุญจึงเป็นแบบนี้มาได้ แต่ตอนนี้พอมาคิดๆ ดู เมื่อเห็นวิญญาณเหล่านั้นจากไปด้วยความพอใจ ข้าก็สบายใจเหมือนกัน”

“ไม่ฟัง ไม่อนุญาต” จ้าวเสวียนจิ่งบีบข้อมือของนาง “ไม่อยากมีลูกให้ข้าแล้วหรือ”

“ข้าคิดว่าจะเตรียมของดีเอาไว้คุ้มกายให้มากๆ หน่อย ดวงตาก็คงไม่ถึงกับพิการไปจริงๆ ฝ่าบาท ท่านก็รักใคร่เอ็นดูข้า ถ้าหากท่านคิดว่ายังเก็บข้าไว้ได้ ต่อไปข้าก็จะอยู่ที่จวนรัชทายาท ถ้าหากคิดว่าข้าตาบอดไม่น่าสนใจแล้ว ก็ให้ส่งข้าไปบำเพ็ญเพียรที่วัดเต๋าสักแห่งก็ได้ ข้าใจกว้างไม่ถือสาหรอก”

นางไม่ได้ใจดีเกินไป

นางโตมาขนาดนี้ ใช่ว่าจะไม่เคยมองดูคนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตา

นางยังเชื่อในคำว่าที่ว่า ‘ชีวิตควรจะเป็นอย่างนี้’

การเลือกของนางตอนนี้ไม่ใช่เพราะความใจดีของนาง แต่เพราะมโนธรรม ตั้งแต่นางยังเด็กก็รู้สึกว่าตนเองสามารถเป็นผู้วิเศษคนหนึ่งได้ และผู้วิเศษก็มักตระหนักถึงการเสียสละตนเองเพื่อผู้อื่นอยู่เสมอ

หากผู้เคราะห์ร้ายพวกนั้นเป็นผู้ใหญ่ นางก็อาจจะไม่เด็ดขาดขนาดนี้ แต่ความจริงคือ พวกเขาเป็นเด็ก…ที่ยังโง่เขลาไม่รู้อะไรเลยซึ่งทำให้นางใจอ่อนได้มากกว่าใครทั้งนั้น

“หุบปาก!” จ้าวเสวียนจิ่งดุทันที

สาวใช้ที่อยู่ข้างนอกต่างตกใจ ชุนเอ๋อร์ยุ่งอยู่กับงานก็ได้ยินเช่นกัน นางตกใจจนต้องกระทืบเท้า

รัชทายาทบ้าอำนาจ เขารังแกคุณหนูของนางอย่างนี้ได้อย่างไร

นางก้าวเท้าอยากจะเข้าไปในห้อง แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าวนางก็หยุด เพราะปกติรัชทายาทจะอ่อนโยนมาก หากมีอะไรเข้าใจผิดกัน แล้วนางบุกเข้าไปก็คงจะแก้ตัวอะไรมิได้ แอบฟังก่อนดีกว่า…

นางจึงตั้งใจฟัง

เซี่ยเฉียวเห็นว่าเขากำลังโกรธก็รู้สึกผิดและสงสาร นางจึงซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของเขาแล้วเริ่มพูดจาหว่านล้อม “ท่านก็รู้ว่าข้าคือแม่นางเซี่ยครึ่งเซียนที่ทำนายแม่นยำขนาดไหน และก็น่าจะรู้ว่าข้าเป็นโม่ชูเซิงที่ไม่เกิดไม่ตาย”

ทำไมถึงไม่เกิดและไม่ตาย

เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้

ตอนที่ 1204 เนรคุณ

จ้าวเสวียนจิ่งเคยเห็นธงดูดวงทั้งสองของเซี่ยเฉียวมาแล้ว เขาจดจำคำว่า ‘โม่ชูเซิงไม่เกิดไม่ตาย’ ได้เป็นอย่างดี

คนที่จะอยู่ในสภาพจิตใจเช่นนี้ได้บนโลกใบนี้คงมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

จ้าวเสวียนจิ่งโกรธใครไม่เก่ง

ยามที่ต้องปฏิบัติกับคนภายนอก เขาไม่จำเป็นที่จะต้องเกลี้ยกล่อม แค่ออกคำสั่งก็พอแล้ว และก็ไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งต่อหน้าเขา ขัดความประสงค์ของเขา

แต่อารมณ์ของเขาตอนนี้แปรปรวนเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ดุนางมากกว่านี้ไม่ลงด้วยกลัวว่านางจะตกใจไปจริงๆ

เขาสบตากับนางครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าในใจ “ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะอยู่ไปถึงเก้าสิบปี เดี๋ยวเดียวก็ลืมแล้ว?”

“ยังไม่ลืมนะ รอให้ข้าทำพิธีเสร็จแล้ว ข้าจะสู้ต่อ!”สีหน้าเซี่ยเฉียวจริงจัง “ข้ายังไม่ได้บอกว่ายอมแพ้เลยนี่ แค่ต่อไปอาจจะยากขึ้นหน่อยเท่านั้น”

จ้าวเสวียนจิ่งโมโหจนพูดไม่ออก

“เจ้าฉวยโอกาสที่ข้าตามใจเจ้าไปหมดทุกอย่าง!” จ้าวเสวียนจิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้ามีความคิดใหญ่ และข้าก็ห้ามไม่ได้ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น… พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเข้าวังเพื่อถอนตัวออกจากตำแหน่งรัชทายาทเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาอีก”

เซี่ยเฉียวมองหน้าเขาทันที

“หากดวงตาของเจ้าใช้ไม่ได้แล้ว เจ้ากับข้าก็เป็นคู่สามีภรรยาที่พิการคู่หนึ่ง แล้วเราจะมีสิทธิ์อะไรปกครองใต้หล้าได้อีก? ชาตินี้ข้าขาดเจ้าไม่ได้ ถ้าหากข้าต้องมานั่งฟังพวกขุนนางข้าราชบริพารพวกนั้นพูดเรื่องไร้สาระอีก ไม่สู้ตัดปัญหาไปเสียตอนนี้เลยดีกว่า”

“เจ้าอย่าได้นึกว่าข้าจะตามใจเจ้าไปหมดทุกเรื่อง เรื่องที่เจ้าอยากทำพิธีข้าเข้าใจดี เจ้าไม่ต้องทำเอง อยากได้อะไรก็ให้บอก ข้าจะไปหามาให้เจ้าเอง จะต้องเอาของดีที่สุดมาใช้ อีกอย่าง…” จ้าวเสวียนจิ่งหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสริม “เจ้าถามอาจารย์เจ้าดูหน่อยว่า เลือดของข้ากับของเสด็จพ่อมีประโยชน์หรือไม่ เพื่อภรรยาแล้ว ให้ข้าถูกเข็มแทงสักกี่ที…ก็คุ้ม”

“…” เซี่ยเฉียวหดศีรษะทันที “นั่นมันเนรคุณนะ?”

จ้าวเสวียนจิ่งเคาะกะโหลกนางทันที

แต่เอาเลือดมายืมใช้อย่างเปิดเผยนิดหน่อยเท่านั้น ยังจะมาเนรคุณอะไรอีก ฝันไปเถอะ!

เซี่ยเฉียวอยากจะพูดอะไรสักอย่างออกมาจริงๆ โชคชะตาของฮ่องเต้ช่างขมขื่นนักที่ต้องมีรัชทายาทที่ทรยศบิดาอย่างนี้!

จ้าวเสวียนจิ่งดูเหมือนรู้ว่านางอยากจะพูดอะไร เขาจึงพูดออกมาทันที “เจ้าบอกว่าพวกเขาเป็นประชาชนของข้ามิใช่หรือ ข้ายังเป็นแค่รัชทายาทเท่านั้น เสด็จพ่อต่างหากที่เป็นเจ้าเหนือหัวของพวกเขา ข้าจะอธิบายเอง”

พอคิดอย่างนั้นก็ถูกของเขาเหมือนกัน

‘เลือดมังกร’ อา ของดี ไม่ต้องถามอาจารย์ นางก็รู้ว่ามันต้องใช้ได้

“หากอย่างนั้น…ก็ต้องขอบคุณท่าน…” เซี่ยเฉียวรู้สึกผิดจนคำพูดที่ออกมาขาดความมั่นใจอย่างมาก

“พูดอีกสิ?” จ้าวเสวียนจิ่งเยาะ

ไม่ใช่แค่นางจะไปเสี่ยงชีวิต แต่ยังทำตัวสุภาพกับเขาด้วย?

แค่ก! เซี่ยเฉียวกระแอมไอ “รัชทายาท…ท่านพี่? ต่อไปเราสองคนก็เป็นนกเป็ดน้ำที่สิ้นหวังคู่หนึ่งแล้ว? ข้าจะต้องทะนุถนอมท่านอย่างดีแน่…”

“…” เปลือกตาจ้าวเสวียนจิ่งเต้นกระตุกทันที “พูดอะไรให้เป็นมงคลหน่อยได้หรือไม่”

“ต้าหลาง…” เซี่ยเฉียวกระพริบตาปริบๆ

“อย่าเรียกข้าว่าต้าหลาง ทุกครั้งที่เจ้าพูดแบบนี้ ข้าจะต้องรู้สึกว่าเจ้ากำลังจะวางยาพิษทุกที” จ้าวเสวียนจิ่งไม่เคยรู้จักใครดีอย่างนี้มาก่อนเลยในชีวิต!

เซี่ยเฉียวขำพรืดออกมาทันที นางอดรู้สึกสนุกไม่ได้

จ้าวเสวียนจิ่งโมโหจนทนไม่ไหวแล้วทีเห็นนางยังมีความสุขได้ขนาดนี้ ในใจของเขายิ่งรู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงจนเลือดไหล เขาอยู่ในสภาพหมดเรี่ยวแรง โทสะของเขาก็ไม่มีที่ระบาย สายตาที่เขามองเซี่ยเฉียวจึงดูดุร้ายขึ้นเล็กน้อย…

พวกเขาดึงกันไปลากกันมา เซี่ยเฉียวอยากหนีก็หนีไม่พ้น

ส่วนชุนเอ๋อร์ที่ยังคงแอบฟังอยู่ข้างนอกก็รู้ตัวทันทีว่าต้องหลบออกไปตอนที่ได้ยินคำว่าต้าหลางนั่นแล้ว

นางรีบกระโดดเหมือนกระต่ายไปเล่นกับพวกองครักษ์

นางได้ยินคำพูดที่รัชทายาทพูดกับเซี่ยเฉียวไม่ชัด อีกอย่างเมื่อก่อนคุณหนูของนางก็ทำเรื่องมาไม่น้อย ดังนั้นนางจึงไม่ได้กังวลใจอะไร

ถึงอย่างไรคุณหนูของนางก็เป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง อายุยืนยาวไร้อุปสรรค!