ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 993 หวังว่าทั้งสองคนจะไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยกัน

ตอนที่ 993 หวังว่าทั้งสองคนจะไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยกัน

………………..

ตอนที่ 993 หวังว่าทั้งสองคนจะไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยกัน

วันรุ่งขึ้นหลินเซี่ยก็ไปหาเจียงอวี่เฟย

“อวี่เฟย เรื่องที่เจียวั่งตั้งใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศ เธอคิดยังไงบ้าง?”

เจียงอวี่เฟยอารมณ์ไม่ค่อยดี ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เขาอยากไปศึกษาต่อ ฉันก็สนับสนุนอยู่แล้ว”

“แล้วตัวเธอล่ะ?” หลินเซี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “เธอเคยคิดจะไปเรียนต่อพร้อมกับเขาบ้างไหม ถ้าเธอได้ไปเรียนที่ประเทศ M สักระยะ อนาคตของเธอก็จะสดใสไม่มีขีดจำกัด ที่นั่นมีโอกาสมากมาย มีการจัดประกวดนางแบบระดับนานาชาติบ่อยๆ ถ้าเธอมีโอกาสได้เข้าร่วม ไม่กี่ปีเธอก็จะก้าวขึ้นไปเป็นซูเปอร์โมเดลระดับโลกได้เลยนะ”

ตอนแรกเธอสนับสนุนให้เจียงอวี่เฟยเข้าร่วมการประกวดนางแบบ ก็เพราะหวังว่าเธอจะสามารถสร้างเส้นทางอันรุ่งโรจน์ของตัวเองในวงการนางแบบได้

แต่อุตสาหกรรมนางแบบในประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพแวดล้อมปัจจุบัน ก็ยังมีข้อจำกัดอยู่บ้าง

นี่เป็นสิ่งที่บุคคลไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ดังนั้นเจียงอวี่เฟยจึงคิดที่จะเรียนจบด้านการเต้นรำก่อน แล้วค่อยพัฒนาตัวเองในด้านการเต้นรำต่อไปในอนาคต

แต่หล่อนไม่ได้จบการศึกษาด้านการแสดงมาโดยตรง ทักษะการแสดงที่เรียนรู้มาชั่วคราวนั้นเพียงพอสำหรับบทบาทเล็กๆ เท่านั้น การจะพัฒนาในเส้นทางนักแสดงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก

เจียงอวี่เฟยตอนนี้ก็รู้สึกสับสนมาก เพราะมีหลายเส้นทางให้เลือกตรงหน้า ทั้งนักแสดง นางแบบ นักเต้น…

แต่อาชีพเหล่านี้ จนถึงตอนนี้ก็ล้วนแต่ยังไม่ชำนาญสักอย่าง

หล่อนกระตือรือร้นอยากจะหาเส้นทางที่เป็นของตัวเองให้เจอ

ในตอนนี้ คำพูดของหลินเซี่ยได้ให้พลังบางอย่างแก่หล่อน

“เซี่ยเซี่ย พูดตามตรงนะ ฉันก็เคยใฝ่ฝันอยากเป็นนางแบบระดับโลกอย่างที่เธอพูดเหมือนกัน แต่ฉันไม่กล้าคิดเรื่องไปต่างประเทศหรอก ฉันกลัวพ่อจะไม่เห็นด้วย”

“ตัวเธอเองละอยากไปไหม?” หลินเซี่ยมองหล่อนและถามอย่างจริงจัง

ใบหน้าของเจียงอวี่เฟยเปื้อนรอยยิ้มหวาน “ถ้ามีเฉินเจียวั่งด้วย ฉันก็อยากไปนะ”

หล่อนไม่อยากแยกจากเฉินเจียวั่ง

“ถ้าอย่างนั้นเธอกลับบ้านไปคุยกับลุงเจียงสิ คุณปู่ของพวกเราบอกว่า ถ้าเธอยินดีไปกับเจียวั่งด้วยกัน เขาจะช่วยหาโรงเรียนที่ดีให้เธอ และจะออกค่าเล่าเรียนให้ด้วย”

คำว่า “คุณปู่ของพวกเรา” ทำให้เจียงอวี่เฟยหน้าแดงก่ำ “เธอพูดอะไรน่ะ เขาเป็นคุณปู่ของเธอต่างหาก”

เจียงอวี่เฟยบ่นพึมพำ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น

ไม่คิดว่าตระกูลเฉินจะทำถึงขนาดนี้เพื่อหล่อนกับเฉินเจียวั่ง

จากเรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า พวกเขาหวังจริง ๆ ที่จะให้หล่อนอยู่กับเฉินเจียวั่ง

เมื่อเห็นตระกูลเฉินสนับสนุนอย่างเต็มที่ เจียงอวี่เฟยที่เดิมทีลังเลใจ ตอนนี้ก็มีทิศทางแล้ว หล่อนพูดว่า “ได้ ตอนกลางคืนฉันจะกลับไปคุยกับพ่อ ถ้าเขาไม่เห็นด้วย เธอช่วยออกหน้าไปพูดให้เขาคิดอีกที พ่อฉันค่อนข้างเชื่อฟังเธอ”

“ได้ ไม่มีปัญหา” หลินเซี่ยจิบกาแฟพลางมองเจียงอวี่เฟย ยิ้มถามว่า “ว่าแต่ น้าหวังที่บ้านเธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่ได้พูดเรื่องให้พ่อเธอมีน้องชายอีกแล้วใช่ไหม?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เจียงอวี่เฟยถอนหายใจอย่างหมดคำพูด “อย่าพูดถึงเลย”

“หล่อนต้องมาหาเธอด้วยแน่ๆ ใช่ไหม? อยากให้เธอช่วยพูดให้พ่อฉันคิดอีกที?”

หลินเซี่ยยิ้มและพยักหน้า

เจียงอวี่เฟยถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย “เธอไม่รู้หรอก ช่วงที่ผ่านมาทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน หล่อนจะคอยถามคำถามนี้อ้อมๆ พยายามหยั่งเชิงว่าฉันสนับสนุนให้หล่อนมีลูกหรือเปล่า ฉันบอกหล่อนไปแล้วว่าให้ไปปรึกษาพ่อผมเถอะ แต่พอฉันพูดถึงพ่อ หล่อนก็เงียบไปเลย”

“สำคัญที่สุดคือหล่อนก็รู้ว่านโยบายไม่อนุญาต ถ้าเกิดมีลูกขึ้นมาแล้วพ่อฉันถูกปลดจากตำแหน่งผู้จัดการโรงงานจะทำยังไง? พ่อฉันก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว อายุก็ไม่เอื้ออำนวย ถ้าในอนาคตเขาตกงาน แล้วหล่อนมีลูก จะเอาอะไรมาเลี้ยงลูก?”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?” หลินเซี่ยถามอย่างใจร้อน “หล่อนเปลี่ยนใจหรือยัง?”

“ตอนนี้สงบลงแล้ว พ่อฉันพูดให้หล่อนเข้าใจแล้ว ตอนนี้หล่อนก็ทำงานดีๆ พ่อผมดีกับเสี่ยวฮวามาก ปฏิบัติกับหล่อนเหมือนลูกสาวแท้ๆ น้าหวังก็เห็นอยู่ พ่อผมบอกตลอดว่าแต่งงานกับหล่อนเพราะรักหล่อน ไม่จำเป็นต้องใช้ลูกมาผูกมัดทั้งสองคน”

“ฉันก็บอกหล่อนแล้วว่า พ่อฉันแต่งงานกับหล่อนไม่ใช่เพื่อให้หล่อนมาคลอดลูกชายให้ พ่อฉันมีความคิดก้าวหน้า ไม่มีความคิดเรื่องรักลูกชายมากกว่าลูกสาวหรอก ไม่งั้นหลายปีก่อนที่มีคนแนะนำให้รู้จักผู้หญิงมากมาย เขาคงใจอ่อนไปแล้ว”

หลินเซี่ยพูดว่า “ฉันก็พูดกับหล่อนแบบนี้เหมือนกัน ดีแล้วที่หล่อนเข้าใจ”

ตราบใดที่หวังซิ่วฟางไม่ยึดติดกับการให้กำเนิดบุตรชายให้เจียงกั๋วเซิ่ง และเลี้ยงดูเสี่ยวฮวาให้เติบโตอย่างดี รวมทั้งดูแลครอบครัวของพวกเขาให้ดี ครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาก็จะมีความสุขมาก

หากมีลูกอีกคน อาจทำให้เจียงอวี่เฟยและเสี่ยวฮวาเกิดความรู้สึกไม่พอใจต่อพวกเขาทั้งสองคน ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความกลมเกลียวในครอบครัว

หลังจากพบกับเจียงอวี่เฟย หลินเซี่ยกลับมาที่บ้านตระกูลเฉินในตอนเย็น และบอกความคิดที่แท้จริงของเจียงอวี่เฟยให้เฉินเจียวั่งและคนอื่นๆ ทราบ

เมื่อได้ยินหลินเซี่ยบอกว่าเจียงอวี่เฟยมีความต้องการที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ ทุกคนในตระกูลเฉินก็รู้สึกโล่งอก

เฉินเจียวั่งเก็บตัวอยู่ที่บ้านอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ ไม่ให้คำตอบที่แน่ชัดกับพวกเขา ทำให้ผู้ปกครองรู้สึกลำบากใจ ไม่รู้ว่าควรสนับสนุนให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศหรือไม่

หากต้องเสียสละความรักเป็นค่าตอบแทน เพื่อให้เฉินเจียวั่งออกไป ในฐานะผู้ปกครอง พวกเขาก็จะรู้สึกเสียใจมาก

ทั้งครอบครัวของพวกเขาชอบเจียงอวี่เฟยมาก พวกเขาเห็นได้ชัดว่าเฉินเจียวั่งก็มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อเจียงอวี่เฟยเช่นกัน

สิ่งที่พวกเขากังวลมากที่สุดคือ หากทั้งสองคนแยกจากกัน เฉินเจียวั่งอาจจะได้รับผลกระทบ และร่างกายอาจจะทนไม่ไหว

หลินเซี่ยนำข่าวที่แม่นยำและเชื่อถือได้มา ทำให้พวกเขารู้สึกสบายใจขึ้น

เฉินเจียวั่งมองหลินเซี่ย พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ขอบคุณมากครับ ผมหวังว่าลุงเจียงจะยินยอม”

“นายตั้งใจเรียนให้ดีนะ เขาจะต้องยินยอมแน่นอน”

โอกาสในการพัฒนาที่ดีขนาดนี้ ในฐานะผู้ปกครอง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ยินยอม?

ความกังวลเพียงอย่างเดียวของผู้ปกครองคือกลัวว่าระยะทางจะไกลเกินไป ไม่วางใจหล่อน

หากเจียงอวี่เฟยกับเฉินเจียวั่งออกไปด้วยกันสองคน ความกังวลนี้ก็จะถูกขจัดไปด้วย

เฉินเจิ้นเจียงกล่าวว่า “ถ้าผู้จัดการโรงงานเจียงไม่ยินยอม ผมจะไปคุยกับเขาเอง แล้วโน้มน้าวความคิดให้เขา”

ครอบครัวของพวกเขามีความพร้อมที่จะส่งพวกเขาไปศึกษาต่อต่างประเทศ

ถ้าได้ไปเรียนต่อ อนาคตของพวกเขาก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง

หลังจากเจียงอวี่เฟยกลับบ้าน หล่อนก็เล่าเรื่องที่เฉินเจียวั่งอยากไปเรียนต่อต่างประเทศให้พ่อของหล่อนฟัง

เจียงกั๋วเซิ่งได้ยินข่าวนี้ก็มองดูลูกสาวด้วยสีหน้าเป็นห่วง “อวี่เฟย แล้วพวกเธอจะทำยังไงล่ะ? เธอยินดีที่จะรอเขาไหม? เขาออกไปแล้วจะไม่เปลี่ยนใจหรือ?”

เจียงอวี่เฟยก้มหน้า สีหน้าเศร้าสร้อย “พ่อคะ ถ้าเขาไปนานเกินไป ความสัมพันธ์นี้อาจจะจบลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ”

“แล้วเฉินเจียวั่งหมายความว่ายังไง? จำเป็นต้องไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยเหรอ?” เจียงกั๋วเซิ่งได้ยินลูกสาวพูดว่าความสัมพันธ์กับเฉินเจียวั่งอาจจะไม่มีผลลัพธ์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย “พ่อชื่นชมเจ้าหนูเจียวั่งนะ ถ้าเป็นไปได้ พ่อหวังจริงๆ ว่าพวกเธอจะลงเอยกัน ทำไมถึงต้องไปเรียนต่างประเทศอีกล่ะ? เขาคิดยังไงกับเธอกันแน่? ถ้าไม่จริงจังตั้งแต่แรกก็ไม่ควรมายุ่งเลยนะ”

เจียงกั๋วเซิ่งไม่อยากให้ลูกสาวเสียคู่ครองที่ดีไป

แต่เขาก็รู้ว่าลูกๆ ของตระกูลเฉินล้วนมีความทะเยอทะยานใหญ่โต ไม่มีทางจำกัดตัวเองอยู่ในสภาพแวดล้อมเล็กๆ แบบนี้

“พ่อ เขาก็ไม่อยากเลิกกับฉันเหมือนกัน”

“อะไรนะ? ให้เธอไปเรียนต่อต่างประเทศด้วย?” เมื่อเจียงกั๋วเซิ่งได้ยินคำพูดของเจียงอวี่เฟย ดวงตาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับไม่สามารถยอมรับได้เลย

เจียงอวี่เฟยเห็นปฏิกิริยาของพ่อที่รุนแรงขนาดนี้ ก็รู้สึกหมดกำลังใจไปครึ่งหนึ่ง หล่อนพูดว่า “พ่อคะ ตอนนี้มีคนไปเรียนต่อต่างประเทศกันเยอะมากนะคะ เซี่ยเซี่ยก็บอกว่าถ้าฉันออกไปก็จะมีโอกาสพัฒนาได้ดีกว่าและยาวนานกว่า ในประเทศ นางแบบยังไม่มีเวทีที่ดีให้พวกเราได้แสดงความสามารถ อีกอย่างคนส่วนใหญ่ก็ยังไม่ยอมรับอาชีพที่เฉพาะเจาะจงแบบฉันด้วย”

เจียงกั๋วเซิ่งมองลูกสาว แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เธอก็เรียนเต้นรำให้ดีๆ สิ หลังเรียนจบก็เป็นครูสอนเต้นรำ ดีออก มั่นคง สบาย แถมยังได้รับความเคารพนับถือ ทำไมต้องยึดติดกับการเป็นนางแบบด้วยล่ะ?”

“พ่อคะ ฉันก็มีความมุ่งมั่นของฉันเหมือนกัน”

หวังซิ่วฟางพูดอย่างกระตือรือร้น “เหล่าเจียง ฉันคิดว่าถ้าอวี่เฟยได้ไปเรียนต่อต่างประเทศมันก็เป็นเรื่องดีที่จะทำให้พวกเราภูมิใจนะ คุณไม่รู้หรอกว่าที่โรงงานของพวกเรามีเพื่อนร่วมงานเก่าคนหนึ่งส่งลูกชายไปเรียนต่างประเทศ ดูเหมือนว่าจะได้กรีนการ์ดด้วย ตาแก่นั่นเชิดหน้าชูตาทุกวัน ทุกคนต่างอิจฉาเขากันทั้งนั้น”

เจียงกั๋วเซิ่งแค่นเสียงเบาๆ “ได้กรีนการ์ดแล้วจะเชิดหน้าชูตาอะไรกัน? ลูกชายต่อไปก็ไม่กลับมาส่งเสียให้เขาหรอก จะภูมิใจบ้าอะไร”

หวังซิ่วฟาง “!!!”

เจียงอวี่เฟยรีบชี้แจง “พ่อคะ ฉันไปกับเฉินเจียวั่งก็แค่ไปเรียนต่อเพื่อพัฒนาตัวเองเท่านั้น เรียนจบแล้วจะกลับมา ไม่มีทางไปตั้งรกรากที่นั่นแน่นอน คนในครอบครัวเฉินก็คงไม่ยอมให้เฉินเจียวั่งกลายเป็นคนต่างชาติหรอก ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาคงจะเตะเขาออกจากสายตระกูลแน่”

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

พ่อจะเป็นห่วงก็เป็นเรื่องปกตินะที่ลูกจะไปอยู่ไกลๆ แถมเป็นลูกสาวด้วย แต่ถ้าไม่ออกไปก็จะไม่ได้พัฒนาความสามารถตัวเอง รอดูค่ะว่าอวี่เฟยจะโน้มน้าวพ่อได้หรือเปล่า

ไหหม่า(海馬)

………………..