ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 990 ตั้งใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศ
ตอนที่ 990 ตั้งใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศ
………………..
ตอนที่ 990 ตั้งใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศ
หลินจินซานจ้องลู่เจิ้งอวี่ด้วยสายตาดุดัน พลางขมวดคิ้วและทำตาเขม็ง “ทำไมนายถึงพูดเรื่องนี้ออกมาล่ะ?”
“หา? พูดไม่ได้เหรอ?”
ลู่เจิ้งอวี่เกาหัวแกรกๆ มองหลินจินซานอย่างงุนงง
เขาไม่ได้ยินว่าเฉินเจียซิ่งสั่งให้หลินจินซานเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
การเปิดร้านถ่ายรูปมีอะไรที่พูดไม่ได้หรือ?
หรือว่าเรื่องนี้พี่ชายเฉินของเขาไม่รู้?
“เกิดอะไรขึ้น?” เฉินเจียเหอมองไปที่หลินจินซานและเอ่ยถาม “ทำไมเขาถึงมาบริหารร้านถ่ายรูปอีกล่ะ?”
เนื่องจากลู่เจิ้งอวี่พลั้งปากพูดออกไปแล้ว หลินจินซานจึงจำใจตอบไปว่า “เมื่อก่อนเขาเคยเป็นช่างภาพชั่วคราวที่ร้านถ่ายรูป ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะซื้อร้านนั้นมาแล้ว”
ซื้อร้านมาเลยเหรอ?
“ดีมาก” เซี่ยเหลยพูด “คนหนุ่มสาวควรออกไปผจญภัย ไม่ว่าจะประกอบอาชีพอะไร ขอเพียงมีความมุ่งมั่นก็ถือว่าดีแล้ว”
เซี่ยเหลยมองเฉินเจียเหออย่างจริงจังแล้วเอ่ยปาก “เจียเหอ น้องชายของเธอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว พวกเธอพยายามยุ่งเรื่องของเขาให้น้อยที่สุดเถอะ”
เฉินเจียเหอพยักหน้า “ครับพ่อ ผมเข้าใจแล้ว”
หลิวกุ้ยอิงเรียกพวกเขาให้มาที่โต๊ะ “มา พวกเรามากินข้าวกันเถอะ ทุกคนกินเยอะๆ นะ ต่างคนต่างเหนื่อยมาจากข้างนอกแล้ว”
………………………………..
ทางด้านหยางหงเสียรอจนกระทั่งโจวลี่หรงเลิกงาน ตอนที่ออกมาจากประตู เฉินเจียซิ่งกำลังรออยู่ด้านนอกโรงเรียน
หลังจากออกไปสามเดือน กลับมาก็ต้องไปเยี่ยมผู้ใหญ่ที่บ้านก่อนเป็นธรรมดา
เฉินเจียซิ่งไม่กล้าคัดค้าน ได้แต่ตามแม่ของเขาและหยางหงเสียกลับบ้านด้วยความรู้สึกกังวลใจ
เขาไม่รู้ว่าเมื่อกลับถึงบ้านจะเผชิญกับอะไร จะถูกเตะอีกครั้งหรือไม่
เรื่องที่เขาซื้อร้านถ่ายรูปมา จนถึงตอนนี้ที่บ้านยังไม่รู้เลย พวกเขาทั้งหมดคิดว่าเขายังทำงานอยู่ที่สำนักข่าว
เมื่อคืนโจวลี่หรงได้บอกเรื่องที่หยางหงเสียจะกลับมาวันนี้กับเฉินเจิ้นเจียงแล้ว และเตือนเฉินเจิ้นเจียงว่าอย่าพูดถึงเรื่องงานของเฉินเจียซิ่งต่อหน้าหยางหงเสีย
ให้ทำเหมือนปกติ ทำเสมือนว่าทางนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้เฉินเจียซิ่งจัดการเอง
เฉินเจิ้นเจียงตอนนี้ยังคิดว่าเฉินเจียซิ่งทำงานอยู่ที่สำนักพิมพ์ เขาไม่รู้เลยว่าเฉินเจียซิ่งถูกไล่ออกและไปทำงานที่อื่นแล้ว
เฉินเจิ้นเจียงบอกว่าต่อไปนี้อย่าเล่าเรื่องของเฉินเจียซิ่งให้เขาฟังมากนัก
เขาไม่สนใจ และต่อไปก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก
เฉินเจียซิ่งที่ถูกทอดทิ้งได้กลับบ้านแล้วในตอนนี้ ซึ่งเฉินเจิ้นเจียงก็ไม่ได้สนใจเขาจริงๆ และแน่นอนว่าไม่ได้พูดถึงเรื่องอื่นๆ ด้วย
เฉินเจียวั่งเห็นหยางหงเสียกลับมาแล้ว และเรียกหล่อนว่าพี่สะใภ้รองอย่างกระตือรือร้น
เขาเอ่ยชมหล่อนอย่างใจกว้าง “พี่สะใภ้รอง กลับมาคราวนี้พี่ดูสวยมีสไตล์ขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยครับ”
หยางหงเสียรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้องชายสามีเอ่ยชม
เฉินเจียวั่งเหลือบมองเบื้องหลังพวกเขา เอ่ยถามขึ้นว่า “พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ได้กลับมาด้วยเหรอครับ?”
เมื่อก่อนเฉินเจียซิ่งมักบ่นว่าพี่ใหญ่ของเขาแต่งงานกับภรรยาที่สนิทกับทางบ้านแม่มากกว่าพวกเขาเสียอีก
แต่วันนี้เขากลับภาวนาขอให้พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ได้กลับมาที่นี่
ตอนนี้เขาไม่กล้าเจอหน้าใครทั้งนั้น
“คุณปู่ คุณย่า” หยางหงเสียเอ่ยทักทายพวกเขาอย่างอ่อนหวาน “คุณพ่อ ฉันกลับมาแล้วค่ะ”
เฉินเจิ้นเจียงเอ่ย “กลับมาก็ดีแล้วล่ะ อยู่ข้างนอกเธอคงจะคิดถึงบ้านมากสินะ นั่งพักก่อนเถอะ”
หยางหงเสียเปิดกระเป๋าเดินทาง ทยอยหยิบของที่ซื้อกลับมาเป็นของฝากให้คนในครอบครัวออกมา
หล่อนยังซื้อครีมบำรุงหน้ากับผ้าพันคอไหมมาให้โจวลี่หรงกับคุณย่าเฉินด้วย
มอบชาเป็นของขวัญให้ผู้เฒ่าเฉินและเฉินเจิ้นเจียง
และมอบปากกาลูกลื่นให้เฉินเจียวั่ง “เจียวั่ง ฉันขอมอบปากกาลูกลื่นนี้ให้นายนะ ปากกาด้ามนี้ฉันเดินหาในเซี่ยงไฮ้อยู่ตั้งนานกว่าจะตัดสินใจซื้อมาน่ะ”
“ขอบคุณครับพี่สะใภ้รอง”
เฉินเจียวั่งตอบ “พี่สะใภ้รอง ผมตั้งใจเรียนภาษาไว้ก่อนจะไปเรียนต่อต่างประเทศน่ะครับ”
“เรียนต่อต่างประเทศ?” เฉินเจียซิ่งมองเฉินเจียวั่งด้วยความประหลาดใจ “นายเพิ่งเรียนจบและเริ่มทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงจะไปเรียนต่างประเทศล่ะ?”
“ครับ เป็นการเรียนต่อเพิ่มเติม”
เฉินเจียซิ่งถามอย่างร้อนใจ “แล้วความสัมพันธ์ของนายกับเจียงอวี่เฟยล่ะ? หล่อนจะรอนายไหวเหรอ?”
เฉินเจียวั่งยังไม่ทันตอบ เฉินเจิ้งเจียงก็เดินมาและเอ่ยเสียงทุ้มลึก “เธอน่ะห่วงเรื่องตัวเองก่อนเถอะ”
เฉินเจียซิ่งลูบจมูกอย่างรู้สึกผิด และไม่ได้ถามอะไรต่อ
สองผู้เฒ่าตระกูลเฉินดึงตัวหยางหงเสียไปนั่งด้วย และถามในเรื่องประสบการณ์ความรู้ที่ได้รับในครั้งนี้
ชายชราดีใจที่ได้ยินหยางหงเสียบอกว่าหล่อนได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ และได้รับประกาศนียบัตรหลังจบการอบรม
ในขณะที่ยินดีไปกับความสำเร็จของหยางหงเสีย เขาก็เหลือบมองหลานชายไม่เอาไหนของตนอย่างอดไม่ได้
ไม่รู้ว่าหลานตัวดีคนนี้บอกหยางหงเสียเรื่องที่เขาเปลี่ยนงานแล้วหรือยัง
ในการกลับบ้านครั้งนี้ เฉินเจียซิ่งก็ได้กลายเป็นบุคคลชายขอบของครอบครัวไปโดยปริยาย นอกจากโจวลี่หรงกับคุณย่าเฉินแล้วก็ไม่มีใครสนใจที่จะใส่ใจเขา
หลังอาหารเย็น เฉินเจียซิ่งก็บอกว่าเขาอยากกลับไปอยู่บ้านหลังเล็กกับหยางหงเสีย ซึ่งสองผู้เฒ่าตระกูลเฉินรวมถึงเฉินเจิ้นเจียงก็ไม่ได้รั้งเขาไว้ ทั้งยังบอกให้หยางหงเสียกลับไปพักผ่อนดีๆ โดยไม่มีใครใส่ใจเฉินเจียซิ่งเลย
หยางหงเสียเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติต่อทัศนคติที่คนทั้งครอบครัวมีต่อเฉินเจียซิ่ง
แต่หล่อนก็ไม่อาจบอกได้ว่ามันผิดปกติตรงไหน
หลังทุกคนจากไปแล้ว เฉินเจียวั่งก็ถามขึ้น “พี่สะใภ้รองยังไม่รู้เหรอครับว่าพี่รองเปลี่ยนงานแล้ว?”
ตอนนี้ไม่มีใครพูดถึงเรื่องงานเลย
หยางหงเสียรู้เรื่องนี้แล้วแต่ยังอดทนต่อเฉินเจียซิ่ง หรือว่ารู้แล้วแต่เก็บงำไว้กันแน่?
ผู้เฒ่าเฉินคิดว่ามันไม่เป็นไร เขาเอ่ยตอบ “ไม่เป็นไรหรอกถ้าหล่อนจะรู้ ตอนนี้พี่รองเธอทำงานในสำนักข่าวอยู่ ฟังแล้วก็ดูดีไม่หยอก ถือว่าอยู่ในอุตสาหกรรมเดียวกับพี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้รองเธอทำงานด้านแต่งหน้าเสริมสวย พี่รองเธอก็ทำงานด้านการถ่ายภาพ ฉันคิดว่ามันก็ดีแล้วล่ะ พวกเขาสองคนคงคุยกันรู้เรื่อง”
โจวลี่หรงได้ยินคำพูดของชายชราแล้วก็หนังตากระตุกวูบ ก่อนเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง
หลังจากเอ่ยอย่างนั้น หล่อนก็หรี่ตาลงและมองเขาอย่างคาดคั้น “ไม่สิ หรือว่าคุณทำให้ฉันผิดหวังในเรื่องบางอย่าง เลยอาศัยการทำความสะอาดบ้านเป็นการไถ่โทษ?”
เฉินเจียซิ่ง “…”
เขาดึงตัวหยางหงเสียเข้ามาในอ้อมกอด เอ่ยเสียงนุ่ม “ภรรยา ในใจคุณผมดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมทำความสะอาดบ้านเป็นประจำหรอกน่า”
“คุณคิดถึงผมไหม?” เขาจูบที่ริมฝีปากของหล่อนแล้วมองหล่อนอย่างรักใคร่ “ผมคิดถึงคุณมากเลยนะ”
“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ”
หยางหงเสียหอมแก้มเขากลับ “เฉินเจียซิ่ง ดูเหมือนว่าสามเดือนที่ผ่านมานี้คุณทำตัวดีมาก ไม่ทำตัวออกนอกลู่นอกทางไปไหนเลย งั้นฉันก็จะให้รางวัลคุณอย่างงาม”
เฉินเจียซิ่งแนบริมฝีปากชิดริมหูหล่อน เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “ให้รางวัลยังไงเหรอ?”
“คนบ้า”
เฉินเจียซิ่งหัวเราะชั่วร้าย อุ้มร่างหล่อนขึ้นแล้วก็แบกหล่อนเข้าไปในห้องนอน
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ถ้ารู้ทีหลังว่าเจียซิ่งทำอะไรบ้างตอนที่ตัวเองไม่อยู่นี่หงเสียจะกรี๊ดแตกไหมเนี่ย ขอให้ความไม่แตกแล้วกันนะ
ไหหม่า(海馬)
………………..