ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 988 สำเร็จการศึกษาและกลับมา ....................

ตอนที่ 988 สำเร็จการศึกษาและกลับมา

………………..

ตอนที่ 988 สำเร็จการศึกษาและกลับมา

หลินเซี่ยมองดูใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาที่พวกเธอทั้งสามคนยื่นมาให้ เธอลุกขึ้นและให้กอดใหญ่แก่พวกหล่อนทีละคน

เธอชูนิ้วโป้งให้พวกหล่อน “พวกเธอเก่งมากจริงๆ ไม่ทำให้ฉันผิดหวังเลย”

หลินเซี่ยมองดูผู้หญิงทั้งสามคนที่มีความมุ่งมั่นก้าวหน้า เธอรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ

ในเมื่อพวกหล่อนสามารถทำได้ดีขนาดนี้ ติดตามเธอมาด้วยกันและพยายามอย่างหนัก ดังนั้นเธอจะต้องนำพาพวกหล่อนไปสร้างผลงานให้ได้

เธอรินน้ำให้พวกหล่อน แล้วพูดว่า “พักสักครู่นะ เราไปดูห้องเรียนกัน”

“ได้”

หลังจากที่สามสาวได้เห็นโรงเรียนที่กำลังดำเนินการตามปกติ พวกหล่อนก็รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าตอนที่หลินเซี่ยเห็นใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาของพวกหล่อนเสียอีก

เมื่อเห็นนักเรียนนั่งเรียบร้อยอยู่ตรงนั้น ชุนฟางกับหลินเยี่ยนรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ และยังรู้สึกประหม่าด้วย

หยางหงเสียรีบโบกมือปฏิเสธ “เซี่ยเซี่ย ฉันไม่กล้าขึ้นไปบนเวทีหรอกนะ เธออย่าเพิ่งนับฉันเข้าไปด้วยล่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางหงเสีย หลินเซี่ยก็ยิ้มและพูดว่า “หงเสีย ฉันมีงานอื่นให้เธอทำ”

“เธอจะเชื่อฟังคำสั่งของฉันโดยไม่มีเงื่อนไขได้ไหม?” หลินเซี่ยมองหล่อนด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

หล่อนจะเป็นเหมือนเฉินเจียซิ่งที่ดื้อดึงและมีใจลอยไปที่อื่นหรือเปล่านะ

คนเราย่อมได้รับอิทธิพลจากสิ่งรอบข้างเสมอ

เฉินเจียซิ่ง ไอ้หมอนั่นมันทำให้เธอหวาดกลัวจริงๆ

ตอนนี้เธอไม่ได้ทำอะไรเล่นๆ แล้ว คนที่จะติดตามเธอต้องเป็นคนที่ไว้ใจเธออย่างสุดหัวใจโดยไม่มีเงื่อนไข และเป็นลูกน้องที่เชื่อฟังเธอ

พูดให้ชัดๆ คือเธอจะไม่ยอมให้มีคนทรยศในทีมของเธอเด็ดขาด

หยางหงเสียรีบแสดงท่าทีทันที “แน่นอนค่ะ พี่สั่งให้ฉันทำอะไร ฉันก็จะทำอย่างนั้น พี่สะใภ้ ฉันเป็นคนที่พี่สร้างขึ้นมา พี่เป็นทั้งอาจารย์และเจ้านายของฉัน ฉันจะเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างของคุณอย่างสมบูรณ์”

“ดีละ งั้นเราไปดูห้องเรียนกันก่อน แล้วเดี๋ยวฉันจะมอบหมายงานให้พวกคุณแต่ละคน”

เมื่อเห็นหลินเซี่ยพาผู้หญิงทันสมัยหลายคนเข้ามา ก็กลายเป็นเป้าดึงดูดสายตาของนักเรียนทันที

หลินเซี่ยยืนอยู่บนแท่นบรรยาย เอ่ยปาก “สหายทั้งหลาย ฉันขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักครูสอนภาคปฏิบัติของพวกคุณ พวกหล่อนเพิ่งกลับมาจากการอบรมที่เมืองเซี่ยงไฮ้ ต่อไปจะเป็นผู้สอนภาคปฏิบัติให้พวกคุณ”

“ว้าว ครูสวยจัง” มีนักเรียนมองไปที่หลินเยี่ยนซึ่งดูมีอายุใกล้เคียงกับพวกหล่อน แล้วถามหลินเซี่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “ผู้อำนวยการหลิน อาจารย์ท่านนี้สอนวิชาอะไรหรือคะ”

“หล่อนเป็นอาจารย์สอนภาคปฏิบัติของชั้นเรียนความงาม และเพิ่งกลับมาจากการอบรมที่เมืองเซี่ยงไฮ้ นี่คือประกาศนียบัตรของหล่อน”

หลินเซี่ยแสดงประกาศนียบัตรจบหลักสูตรของหลินเยี่ยนให้ดูในห้องเรียนทันที

หล่อนอายุยังน้อย ถ้าไม่รีบแสดงประกาศนียบัตรที่ออกโดยสถาบันที่มีชื่อเสียงให้เห็น กลัวว่าต่อไปเวลามาสอนอาจจะไม่ได้รับความเคารพนับถือจากทุกคน

“พวกเธอตั้งใจเรียนนะ ศิษย์ย่อมเหนือครู ฉันเชื่อว่าในอนาคตพวกเธอจะเก่งกว่าอาจารย์เหล่านี้แน่นอน”

คำพูดของหลินเซี่ยสร้างแรงบันดาลใจและกระตุ้นความกระตือรือร้นในการเรียนของนักเรียนเป็นอย่างมาก

“เอาล่ะ เชิญทุกคนเรียนต่อได้ ฉันจะพาครูคนใหม่ไปเยี่ยมชมห้องแต่งหน้า”

หลังกลับมาที่สำนักงาน หยางหงเสียก็มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมา “พี่สะใภ้ ถ้าต่อไปเจียซิ่งกับฉันทำงานด้วยกันในร้านเช่าชุดแต่งงานทั้งคู่ พี่คิดว่ามันเหมาะสมไหมคะ?”

หยางหงเสียไปเมืองใหญ่ครั้งนี้ก็ไม่ได้เรียนรู้เพียงเทคนิคใหม่ๆ เท่านั้น แต่ยังเรียนรู้เกี่ยวกับมารยาททางสังคมและกฎในที่ทำงานอีกด้วย

ในอนาคต หากหลินเยี่ยนไม่ได้ทำงานในร้านเช่าชุดแต่งงาน หลินเซี่ยก็จะไม่มีคนมาบริหาร หากหล่อนเองเป็นคนเข้ามาบริหารร้านโดยที่มีเฉินเจียซิ่งทำงานเป็นช่างภาพประจำร้าน นี่ก็จะกลายเป็นกิจการครอบครัวไปไม่ใช่หรือ?

ตัวหล่อนเองไม่คิดมากกับเรื่องนี้ ติดก็แต่กลัวว่าเฉินเจียซิ่งจะคิดอะไรไร้สาระ

หลินเซี่ยไม่ค่อยภูมิใจในตัวเฉินเจียซิ่งมากนัก หากเฉินเจียซิ่งทำตามอำเภอใจ จนทำให้ระบบร้านรวนไปหมด หรือกระทั่งหลงผิดคิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายล่ะ…

นั่นก็จะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง

“ไม่เหมาะหรอก”

หลินเซี่ยไม่คิดว่าหยางหงเสียจะพิจารณาถึงระดับนี้ เธอยิ้มและพูดว่า “หงเสีย เธอคิดแบบเดียวกับพวกเราเลย”

“พวกเรา?” หยางหงเสียเอ่ย “พี่สะใภ้ คำว่าพวกเรานี่หมายถึงพี่กับเถ้าแก่เซี่ยหรือเปล่าคะ? หากพี่กับเถ้าแก่เซี่ยคิดไปในทางเดียวกัน นั่นก็หมายความว่าฉันคงมีกระบวนการคิดที่ก้าวหน้าขึ้นจนไล่ตามพวกคุณทันแล้วล่ะค่ะ”

หลินเซี่ยเอ่ยอย่างมีนัยยะ “เขามีแผนการของตัวเอง ไม่ว่าจะยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ฉันเองยังนับถือเขาอย่างเต็มหัวใจเลย ต่อให้เขาจะอยู่ที่ไหน แต่ถ้าเขาขยันและมีแรงจูงใจในการทำงาน เขาก็สมควรได้รับการยกย่อง เรื่องนี้เธอค่อยคุยกับเขาแล้วกัน”

“โอ้” หยางหงเสียรู้สึกอยู่เสมอว่าหลินเซี่ยเหมือนจะบอกอะไรหล่อนเป็นนัยอยู่บางอย่างภายใต้คำพูดเหล่านั้น

หล่อนยังรู้สึกได้ว่าหากเฉินเจียซิ่งไม่อยากทำงานที่ร้านแล้วจริงๆ เธอก็ไม่มีความคิดที่จะเก็บเขาไว้

“พี่สะใภ้ เจียซิ่งไปทำอะไรให้พี่โกรธหรือเปล่าคะ?”

ถึงอย่างไรเฉินเจียซิ่งก็มีคดีติดตัวและมักพูดถึงการย้ายงานเป็นประจำ ทำให้หยางหงเสียนึกไปถึงเรื่องนี้ได้ทันทีหลังได้รับข้อมูลเพียงเล็กน้อย

“หงเสีย เรื่องนี้ให้เจียซิ่งอธิบายให้เธอฟังตอนกลับไปถึงเถอะ ฉันไม่ขอตอบ”

หลินเซี่ยไม่อยากเอ่ยถึงเฉินเจียซิ่งแล้ว

แน่นอนว่าเธอไม่อยากเติมเชื้อเพลิงในกองไฟให้หยางหงเสียต้องบ่นเฉินเจียซิ่ง จนกลายเป็นชนวนความขัดแย้ง

“วันนี้พวกเธอเหนื่อยมากแล้ว กลับบ้านกันก่อนเถอะ พักผ่อนเต็มที่แล้วค่อยคุยเรื่องงานกันทีหลัง”

หล่อนรอไม่ไหวแล้วที่จะแสดงทักษะฝีมือที่ได้ไปเรียนรู้มาอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

“ได้ งั้นพรุ่งนี้พวกเธอมาแสดงทักษะฝีมือที่ได้ไปร่ำเรียนมา ฉันจะคอยดูว่ามันพัฒนาไปถึงเป้าไหม แล้วจะให้พวกเธอมาประจำตำแหน่งหลังจากผ่านการประเมินแล้ว”

นี่คือชั้นเรียนที่เป็นทางการ ไม่ใช่ชั้นเรียนฝึกหัดอย่างเมื่อก่อน จึงไม่สามารถเปลี่ยนคนในทีมได้ตามชอบ

หลินเซี่ยเองก็ตั้งใจเลิกงานเร็วในวันนี้เพื่อกลับบ้านไปพร้อมกับชุนฟางและหลินเยี่ยน ครอบครัวเซี่ยจะต้องเตรียมอาหารอร่อยๆ ไว้เลี้ยงต้อนรับคนทั้งสองที่เพิ่งกลับมาจากการศึกษาแน่นอน

ก่อนจะออกไป เธอก็หันไปบอกหยางหงเสีย “มีอีกเรื่องหนึ่งนะ แม่เรามาทำงานที่โรงเรียนแล้ว เธอจะไปทักทายท่านไหม? ท่านรู้ว่าเธอจะกลับมาวันนี้ แต่ติดที่ต้องยุ่งกับงานช่วงนี้ ไม่อย่างนั้นท่านคงมาต้อนรับเธอเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว”

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ตัวงานที่ยุ่งเท่านั้น แต่เป็นเพราะนิสัยเคร่งครัดและเข้มงวดของโจวลี่หรงด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลางาน หรือต่อให้หล่อนไม่ได้ยุ่งกับงาน หล่อนก็จะไม่ออกเดินเพ่นพ่านไปไหน ยังคงรอจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ก่อนจะออกมาจากสำนักงานพร้อมกับกระเป๋าของหล่อนในลักษณะที่เป็นทางการอย่างมาก

หยางหงเสียเคยได้ยินเฉินเจียซิ่งบอกทางโทรศัพท์ว่าโจวลี่หรงมาทำงานในตำแหน่งนักบัญชีแล้ว หล่อนจึงพยักหน้า “ตกลงค่ะ ฉันจะไปทักทายท่าน”

“ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอกลับไปพร้อมกับแม่ก็ได้”

หลินเซี่ยชี้ตำแหน่งห้องของโจวลี่หรงให้หยางหงเสีย และตั้งใจว่าจะกลับบ้านพร้อมกับชุนฟางหลังเลิกงาน

“พวกนายยังไม่ไปอีกเหรอ?” หลินเซี่ยมองพวกเขาอย่างประหลาดใจ

หลินจินซานดับก้นบุหรี่แล้วลุกขึ้นยืน “เซี่ยเซี่ย ตอนนี้พวกเราไม่มีอะไรต้องทำน่ะ ก็เลยมารอตรงนี้ดีกว่า”

ไม่เลวเลย นับว่าใส่ใจกันดี

เห็นชัดว่าคิดถึงภรรยามาก

…………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เซี่ยเซี่ยรู้อะไรมาบ้างหนอ จะรู้เรื่องที่เจียซิ่งได้เป็นเจ้าของร้านถ่ายรูปหรือยัง

ไหหม่า(海馬)

………………..