ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 987 จบการศึกษาอย่างราบรื่น
ตอนที่ 987 จบการศึกษาอย่างราบรื่น
………………..
ตอนที่ 987 จบการศึกษาอย่างราบรื่น
เฉินเจียซิ่งกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิมอีกครั้ง เขาพาหลินจินซานและลู่เจิ้งอวี่เยี่ยมชมร้านถ่ายรูปของเขา “พี่ซาน เป็นยังไงบ้างครับ? ผมจัดร้านได้ดีไหม? ดูทันสมัยกว่าเดิมใช่ไหมครับ?”
หลินจินซานไม่คิดว่าแค่ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ไอ้หมอนี่จะฟื้นคืนชีพได้อย่างสมบูรณ์
เมื่อไม่กี่วันก่อนที่เจอกัน เขายังดูหมดแรงและหดหู่มาก แต่ตอนนี้ไอ้หมอนี่กลับหวีผมเรียบร้อย กลับมามีพลังและกระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง
ที่สำคัญคือเขาได้เลื่อนตำแหน่งจากลูกจ้างชั่วคราวเป็นเจ้าของกิจการโดยตรง
หลินจินซานลูบกล้องถ่ายรูปแล้วถามว่า “อุปกรณ์พวกนี้ทั้งหมดคงต้องใช้เงินไม่น้อยเลยสินะ? นายมีกำลังซื้อขนาดนี้เลยเหรอ?”
เฉินเจียซิ่งก่อนหน้านี้หาเงินได้แค่หนึ่งถึงสองร้อยหยวน ปกติก็ไม่ใช่คนประหยัด ตอนที่พวกเขาดื่มเหล้าคุยกัน เฉินเจียซิ่งเคยบอกด้วยตัวเองว่าใช้เงินหมดทุกเดือน บางครั้งยังต้องให้หยางหงเสียช่วยออกค่าใช้จ่ายในบ้าน ดังนั้นเขาถึงได้มีความมุ่งมั่นที่จะหาเงินก้อนใหญ่มาตลอด
ดวงตาของเฉินเจียซิ่งวูบไหวเล็กน้อย เขาตอบว่า “ผมยืมมาครับ”
“ยืมมา?” หลินจินซานมองเขาอย่างสงสัย แล้วพูดตรงๆ ว่า “ทางบ้านออกให้ใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเจียซิ่ง หลินจินซานก็มีสีหน้าแปลกประหลาด
เฉินเจียซิ่งลูบจมูกของตัวเอง
เขาไม่เคยบอกหลินจินซาน แต่ตอนนี้…เขาพูดออกมาแล้ว!
โจวลี่หรงรู้เรื่องของเฉินเจียซิ่ง
เขาเพิ่งบอกโจวลี่หรงไปไม่นาน เฉินเจียซิ่งก็พลิกตัวกลายเป็นเจ้านายแล้ว ช่างบังเอิญจริงๆ
แต่เขาไม่กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเฉินเจียซิ่ง
ไม่อย่างนั้นเฉินเจียซิ่งจะด่าเขาว่าปากโป้ง
นี่เป็นเรื่องของคนอื่น หลินจินซานจึงไม่ได้สืบค้นอะไรมากนัก เขาพูดว่า “งั้นไปกันเถอะ ออกเดินทางเร็วๆ หน่อย”
“พี่ซาน ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
เฉินเจียซิ่งลูบจมูกแล้วดึงแขนหลินจินซานไว้ เตือนเขาว่า “เดี๋ยวพอรับพวกหล่อนมาแล้ว ต่อหน้าหงเสีย พี่ต้องเก็บเรื่องงานของผมเป็นความลับนะ ตอนนี้ผมยังไม่กล้าให้หล่อนรู้สถานการณ์ของผม”
เฉินเจียซิ่งตอบว่า “คงยังไม่รู้มั้ง ผมไม่เคยบอกหล่อน ทุกครั้งที่หล่อนโทรมาก็ไม่เคยถามเรื่องนี้ คงยังไม่มีใครบอกหล่อน”
“นี่นายเรียกสิ่งที่นายทำว่าอะไรกัน? คำว่า ‘ทะเยอทะยานเกินตัว’ นี่มันเหมือนตัดเสื้อมาให้นายใส่เลยนะ”
หลินจินซานแกล้งแหย่จุดเจ็บปวดของเขา “เสียใจไหม?”
“พูดแบบนี้ตอนนี้มันมีประโยชน์อะไร? ในเมื่อนี่เป็นเส้นทางที่ผมเลือกเอง ถึงต้องคลานผมก็จะไปให้ถึงจุดหมาย ผมจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้หรอก” เฉินเจียซิ่งพูดด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
เขาเสียใจจริงๆ แต่ตอนนี้เขาก็เห็นความหวังอีกครั้ง
เขารู้ว่าเพื่อเขาแล้ว แม่ของเขาได้แอบควักเงินเก็บออกมาจนหมดโดยไม่บอกใคร เขาจะพยายามบริหารร้านถ่ายรูปให้ดี เพื่อจะได้คืนเงินให้แม่เร็วๆ
“นายจะทำยังไงก็ตามใจ รีบขึ้นรถเถอะ อย่าให้สายล่ะ”
หลินจินซานขับรถมาถึงสนามบิน รออยู่ที่ประตูรับผู้โดยสารเป็นเวลาสิบกว่านาที จนกระทั่งเครื่องบินลงจอด
ไม่นาน สามร่างอันงดงามก็เดินออกมา
ทั้งสามสาวสวมชุดกระโปรงทันสมัย หยางหงเสียและชุนฟางทำผมและสวมรองเท้าส้นสูง ดูทันสมัยมาก
ส่วนหลินเยี่ยนยังคงรวบผมหางม้าสูงเหมือนเดิม การแต่งกายก็ยังคงเรียบง่ายและมิดชิด เพียงแต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าสภาพผิวของหล่อนดีขึ้นกว่าเดิมมาก ขาวเนียนน่าหลงใหล
หลินจินซานและลู่เจิ้งอวี่โบกมือทักทายอย่างมีความสุข ส่วนเฉินเจียซิ่งเมื่อเห็นภรรยาของตนเดินมาอย่างสง่างาม ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้ม แต่ก็แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนหลากหลาย รู้สึกกังวลอยู่ตลอดเวลา
หยางหงเสียที่เป็นแบบนี้ ดูเหมือนจะเปล่งประกายไปทั้งตัว จนทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับหล่อนแล้ว
เมื่อหล่อนรู้เรื่องที่เขาลาออกจากงาน หล่อนจะมีปฏิกิริยาอย่างไร? แต่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ลาออก เมื่อได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของหยางหงเสีย เขาก็ยังคงรู้สึกผิดอยู่ดี ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็คงไม่สบายใจทั้งนั้น
“ชุนฟาง เสี่ยวเยี่ยน” หลินจินซานตะโกนเรียกชื่อภรรยาและน้องสาว ลู่เจิ้งอวี่รีบเดินไปหาพวกหล่อนเพื่อช่วยถือกระเป๋าอย่างใจร้อน
หลินจินซานเดินไปหาชุนฟาง มือหนึ่งคว้ากระเป๋า อีกมือจับมือชุนฟาง ส่วนลู่เจิ้งอวี่ก็กระตือรือร้นช่วยถือกระเป๋าเดินทางของหลินเยี่ยน เมื่อเห็นหลินจินซานจูงมือชุนฟางเดินนำหน้า เขาก็สูดหายใจลึก แล้วรวบรวมความกล้าไปจับมือหลินเยี่ยน
หลินเยี่ยนไม่ได้หลบหนี แต่จับมือเขาอย่างเปิดเผย
หยางหงเสียเห็นเฉินเจียซิ่งยืนเหม่อมองตัวเองอยู่ตรงนั้น หล่อนจึงตะโกนว่า “เฉินเจียซิ่ง คุณทำอะไรอยู่น่ะ ยังไม่มาช่วยฉันถือของอีก?”
เฉินเจียซิ่งได้สติกลับมา ร้องอุทานแล้วพยายามปรับอารมณ์ตัวเอง รีบเดินเข้าไปหา
หยางหงเสียกับเฉินเจียซิ่งไม่ได้เจอกันสามเดือน ตอนนี้เห็นเขาก็รู้สึกตื่นเต้น แต่ปฏิกิริยาของเฉินเจียซิ่งทำให้หล่อนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “คุณเป็นอะไรไป? เห็นฉันกลับมาแล้วไม่ดีใจหรือไง ดูจินซานกับคนอื่นๆ สิ กระตือรือร้นขนาดไหน แล้วคุณเอาแต่ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นทำไม?”
เฉินเจียซิ่งหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่หรอก ผมแค่เห็นคุณแล้วตกตะลึงไปเลย ภรรยา สามเดือนไม่ได้เจอกัน คุณสวยขึ้นมากเลยนะ ดูทันสมัยมาก ผมแทบจำคุณไม่ได้เลย”
คำพูดของเฉินเจียซิ่งทำให้หยางหงเสียรู้สึกเขินอายเล็กน้อย
“ตอนที่พวกเราจบหลักสูตรและกำลังจะกลับมา ชุนฟางเสนอว่าพวกเราควรทำผมและซื้อเสื้อผ้าสักสองชุดก่อนกลับ สามเดือนที่ผ่านมาพวกเราแทบไม่ได้ออกไปเดินเที่ยวเลย อยู่แต่ในโรงเรียนเรียนหนังสือ ทุกวันไปกลับระหว่างสองจุดคือเรียนเสร็จก็กลับหอพัก ไม่ได้ไปไหนเลย
พวกเราไม่เคยไปเที่ยวย่านที่คึกคักในเซี่ยงไฮ้เลย เมื่อวานซืนเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งจากเซี่ยงไฮ้พาพวกเราไปเที่ยวรอบๆ ฉันก็เลยซื้อเสื้อผ้าพวกนั้นมา”
หยางหงเสียกลัวว่าเฉินเจียซิ่งจะเข้าใจผิด หล่อนจึงอธิบายอย่างใจเย็น จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ธุรกิจร้านเช่าชุดแต่งงานเป็นยังไงบ้าง? ช่วงนี้ยุ่งไหม? ฉันได้ยินมาว่าการรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนประสบความสำเร็จมาก พี่สะใภ้เก่งจริงๆ”
เมื่อพูดถึงหลินเซี่ย ดวงตาของหยางหงเสียเต็มไปด้วยความชื่นชม ทุกคำพูดของหล่อนล้วนแต่เป็นการยกย่องสรรเสริญหลินเซี่ย
เฉินเจียซิ่งยิ้มเล็กน้อยพลางพยักหน้า “ใช่ เธอเก่งมาก”
“วันนี้คุณลาหยุดเหรอ?” หยางหงเสียถามเขา
“อืม” เฉินเจียซิ่งพยักหน้า หยิบกระเป๋าหนังขึ้นมาแล้วพูดว่า “รีบไปกันเถอะ พวกเขาออกไปกันหมดแล้ว อย่าให้พลัดหลงกันนะ”
หลินจินซานขับรถซานทาน่าห้าที่นั่ง ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับหกคน เฉินเจียซิ่งจึงเสนอว่าเขากับหยางหงเสียจะนั่งรถกลับไปเอง
“ได้ งั้นพวกนายนั่งรถไป พวกเราเจอกันที่โรงเรียน” หลินจินซานพูด “เซี่ยเซี่ยกำลังรอพวกหล่อนอยู่ที่โรงเรียน”
“ใช่ พวกเราต้องไปหาเซี่ยเซี่ยก่อน แล้วรายงานผลงานของพวกเราให้หล่อนทราบ” เฉินเจียซิ่งตอบ
เมื่อหลินจินซานขับรถมาถึงประตูใหญ่ของโรงเรียน ชุนฟางและหลินเยี่ยนมองดูประตูใหญ่ที่ดูยิ่งใหญ่อลังการ รวมถึงดอกไม้และพืชพรรณที่ปลูกอยู่หน้าประตู พร้อมอุทานด้วยความประหลาดใจอย่างต่อเนื่อง
รถแท็กซี่ที่เฉินเจียซิ่งและหยางหงเสียนั่งมาก็ตามมาติดๆ พอลงจากรถ ความรู้สึกของเฉินเจียซิ่งก็ยิ่งซับซ้อนจนยากจะบรรยาย
เขาไม่รู้ว่าหลังจากนี้เมื่อเข้าไปข้างในพร้อมกับพวกหล่อนแล้ว เขาจะเผชิญหน้ากับหลินเซี่ยอย่างไรดี แต่ถ้าเขาไม่เข้าไป หยางหงเสียก็อาจจะสงสัยอะไรบางอย่างได้
หลินจินซานไม่แปลกใจกับท่าทางตื่นตะลึงของพวกหล่อน เขาพูดว่า “ไปกันเถอะ เข้าไปกันเลย”
หลินเซี่ยกำลังรออยู่ที่สำนักงานของโรงเรียน เมื่อเห็นผู้หญิงสามคนเดินเข้ามา เธอก็รู้สึกตื่นเต้น
“ว้าว พวกเธอแต่งตัวทันสมัยจังเลย สมกับที่ไปอยู่เมืองใหญ่มาจริงๆ แตกต่างจากที่นี่มากเลย” เธอมองดูผู้หญิงสามคนตรงหน้าด้วยความทึ่ง “ฉันแทบจำพวกเธอไม่ได้เลยล่ะ”
“เซี่ยเซี่ย เธออย่าล้อเล่นกับพวกเราสิ พวกเราแค่ทำผมก่อนกลับมาเท่านั้นเอง” หนึ่งในสามสาวตอบ
เมื่อเห็นเฉินเจียซิ่งกับหลินจินซานและคนอื่นๆ เดินตามเข้ามา สำนักงานของเธอก็ดูคับแคบลงทันที
เธอพูดกับพวกผู้ชายว่า “พอแล้ว พวกนายกลับไปก่อนเถอะ ให้พวกหล่อนรายงานผลการเรียนให้ฉันฟังหน่อย เดี๋ยวฉันจะพาพวกหล่อนเยี่ยมชมโรงเรียน แล้วค่อยกลับไปด้วยกันทีหลัง”
เห็นผู้ชายทั้งสามคนยืนนิ่งไม่ขยับ เธอจึงยิ้มพูดว่า “วางใจเถอะ ตกเย็นฉันจะให้พวกหล่อนกลับบ้านแน่นอน”
หลินจินซานพูดว่า “เซี่ยเซี่ย พวกเราก็ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ขอไปเยี่ยมชมด้วยกันเถอะนะ”
“พวกนายค่อยๆ เยี่ยมชมกันต่อไปนะ โรงเรียนต้องการความเงียบ รีบไปทำงานของพวกนายเถอะ” หลินเซี่ยตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา ทำให้พวกเขาต้องจากไปอย่างเสียหน้า
เฉินเจียซิ่งไม่ได้พบหลินเซี่ยอีกเลยนับตั้งแต่วันที่ลาออก วันนี้ได้พบกันอีกครั้ง เขาถึงกับไม่กล้าสบตากับหลินเซี่ย
แม้ว่าเขาจะขอร้องหลินจินซานไม่ให้บอกใครก็ตาม แต่เขามีลางสังหรณ์ว่าคนปากโป้งอย่างหลินจินซานคงไม่สามารถปิดบังอะไรได้เลยต่อหน้าหลินเซี่ย เขาต้องบอกหลินเซี่ยไปแล้วแน่นอน
ตอนนี้เขารู้สึกกระวนกระวายใจมาก กังวลว่าเมื่อเขาจากไป หลินเซี่ยจะพูดอะไรกับหยางหงเสีย
ในเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว หยางหงเสียก็ต้องรู้เรื่องในไม่ช้าก็เร็ว ถ้าหลินเซี่ยบอกหยางหงเสีย เขาก็ยอมรับมัน
เขาตามหลินจินซานและคนอื่นๆ ออกจากสำนักงานของหลินเซี่ยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
ทันทีที่ประตูปิด ทั้งสามสาวก็นำใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาออกมา แล้วยื่นให้หลินเซี่ยอย่างภาคภูมิใจ “เซี่ยเซี่ย พวกเราไม่ได้ทำให้เธอผิดหวัง พวกเราจบการศึกษาอย่างราบรื่นแล้ว”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด จงยอมรับอย่างกล้าหาญเถอะเจียซิ่ง
ไหหม่า(海馬)
………………..