ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 980 เฉินเจียซิ่งต้องการลาออก ....................

ตอนที่ 980 เฉินเจียซิ่งต้องการลาออก

………………..

ตอนที่ 980 เฉินเจียซิ่งต้องการลาออก

หลินเซี่ยสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเฉินเจียซิ่งและลูกค้าดูไม่ค่อยดีนัก เธอจึงถามพวกเขาว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

เฉินเจียซิ่งเบ้ปาก พึมพำว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่เจอลูกค้าที่ดูแลยากหน่อย”

หนุ่มน้อยได้ยินดังนั้นก็โต้กลับอย่างโกรธเกรี้ยว “นายพูดว่าไงนะ? ชัดเจนว่านายนี่แหละที่มีทัศนคติไม่ดี พวกเรามีความคิดของตัวเอง ทำไมต้องฟังนายด้วย? นายแค่ถ่ายตามที่พวกเราบอกก็พอ มีอะไรมากมาย ยังมาทำหน้าบึ้งใส่คนอื่น ช่างภาพยิ่งใหญ่นักหรือไง พวกเราจ่ายเงินมาใช้บริการนะ นายจะหยิ่งอะไรนักหนา”

หลินเซี่ยได้ยินคำพูดของหนุ่มน้อยแล้วก็หันไปมองเฉินเจียซิ่ง สีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย “เฉินเจียซิ่ง? นายมีทัศนคติไม่ดีกับลูกค้าหรือ?”

เฉินเจียซิ่งตอบโต้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ทำไมถึงบอกว่าทัศนคติไม่ดี ใครกันที่ทัศนคติไม่ดี? ผมเป็นช่างภาพ ผมมีรสนิยมของผมเอง ถ้าฟังผม รูปที่ถ่ายออกมาจะต้องไม่แย่แน่นอน ผมแค่เสนอแนะอะไรนิดหน่อยมันจะเป็นไรไป? ถ้าจะดื้อดึงถ่ายตามความคิดของพวกเขาแล้วถ่ายออกมาไม่สวย สุดท้ายก็จะมาโทษช่างภาพอย่างผมว่าไม่มีความเป็นมืออาชีพ”

“คุณแค่เคารพความคิดของลูกค้าก็พอ” หลินเซี่ยมองเฉินเจียซิ่งพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก “ขอโทษทั้งสองคนซะ”

เฉินเจียซิ่งไม่ยอม “ให้ผมขอโทษเหรอ? ผมทำอะไรผิด? ถึงต้องให้ผมขอโทษ!”

เฉินเจียเหอตวาด “บอกให้ขอโทษก็ขอโทษสิ แค่ทัศนคติแบบนี้ของนาย นายก็ผิดมหันต์แล้ว”

วันนี้เฉินเจียซิ่งกลับแข็งกร้าวผิดปกติ ไม่ยอมประนีประนอมเลย เขาบ่นว่าเฉินเจียเหอกับหลินเซี่ย พร้อมระบายความไม่พอใจ “พวกพี่ไม่แยกแยะถูกผิด พอเข้ามาก็บอกให้ขอโทษ พูดจาด้วยเหตุผลกันหน่อยไม่ได้เหรอ? เจอลูกค้าที่ดื้อดึงก็พอทนแล้ว ตอนนี้แม้แต่พวกพี่ที่เป็นเจ้าของก็ดื้อดึงแบบนี้อีก”

“คุณพูดถึงใครกัน? ใครกันแน่ที่ดื้อ?” หนุ่มน้อยคนนั้นทนไม่ไหวแล้ว เขายกกำปั้นขึ้นใส่เฉินเจียซิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาก็มีอารมณ์ร้อนเช่นกัน

หลินเซี่ยกลัวว่าเรื่องจะบานปลายจนส่งผลเสียต่อร้านเช่าชุดแต่งงาน จึงจำเป็นต้องขอโทษแทนเฉินเจียซิ่งก่อน “ฉันต้องขออภัยคุณลูกค้าทั้งสองด้วยนะคะ วันนี้พนักงานของเราอารมณ์ไม่ดี ฉันขอโทษแทนเขาด้วย และเพื่อเป็นการแสดงความเสียใจจากทางเรา ฉันจะลดราคาค่าถ่ายรูปพรีเวดดิ้งให้คุณ 20 เปอร์เซ็นต์”

“พวกคุณถ่ายรูปมาครึ่งวันแล้ว คงเหนื่อยกันมาก กรุณากลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ ส่วนปัญหาของพนักงาน ทางเราจะจัดการเอง”

หลินเซี่ยไม่อยากให้เฉินเจียซิ่งทะเลาะกับลูกค้ารุนแรงขึ้น ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจและชื่อเสียงของร้านเช่าชุดแต่งงาน จึงจำเป็นต้องใช้ส่วนลดเพื่อเบี่ยงเบนความขัดแย้ง และไล่ลูกค้าทั้งสองคนกลับไปก่อน

เมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านแสดงความจริงใจ ไม่เพียงแต่ขอโทษแต่ยังให้ส่วนลดด้วย คนหนุ่มสาวทั้งสองก็ให้เกียรติหลินเซี่ย พวกเขาจ้องมองเฉินเจียซิ่งอย่างโกรธเคืองแล้วก็จากไป

ครั้นคนอื่นๆ จากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเซี่ยก็หายไปในทันที เธอทำหน้าเคร่งขรึม เดินเข้าหาเฉินเจียซิ่งด้วยท่าทางที่กดดันอย่างมาก กอดอกรอให้เขาอธิบาย

ใครกันแน่ที่ให้ความมั่นใจกับเขา ทำให้เขากล้าที่จะทำตัวเป็นเจ้าพ่อในร้านและทะเลาะกับลูกค้าแบบนี้?

เฉินเจียเหอพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า “ค่าส่วนลดที่ให้กับลูกค้าเมื่อสักครู่ จะถูกหักออกจากเงินเดือนของเฉินเจียซิ่ง”

“ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย?” เฉินเจียซิ่งแสดงความไม่พอใจเฉินเจียเหอ หัวเราะเยาะ

“นายบอกว่าทำไมงั้นเหรอ? ไม่รู้สึกตัวเลยหรือว่าทัศนคติวันนี้ของนายแย่แค่ไหน? อยากทำก็ทำ ไม่อยากทำก็ไป แค่นายเป็นแบบนี้ ลูกค้าก็หนีกันหมดแล้ว! จะเปิดร้านต่อไปอีกได้ยังไง?”

เฉินเจียซิ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พี่ใหญ่ หมายความว่ายังไง? พี่จะไล่ผมออกเหรอ?”

เฉินเจียเหอตอบ “ถ้าฉันมีสิทธิ์ ฉันก็อยากไล่นายออกจริงๆ”

เฉินเจียซิ่งอึ้งไปกับคำพูดของเฉินเจียเหอ แต่ก็ไม่ได้กังวลที่เฉินเจียเหอบอกว่าจะไล่เขาไป เขาแสดงท่าทางสบายๆ มองไปที่หลินเซี่ย “พี่สะใภ้ใหญ่ ความเห็นของพี่ใหญ่เป็นความคิดของพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยใช่ไหม? ถ้าพวกพี่ทนผมไม่ได้จริงๆ ผมก็จะไปละ”

เฉินเจียซิ่งทำหน้าเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม ทำท่าเก็บของเตรียมตัวจะไป

หลินเซี่ยยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เฉินเจียซิ่ง นายอย่าแกล้งทำเลย”

ร่างของเฉินเจียซิ่งชะงักไปเล็กน้อย

หลินเซี่ยพูดต่อไป

“คำพูดของพี่ใหญ่นายไม่ใช่สิ่งที่นายปรารถนาหรอกหรือ?”

“จริงหรือ?” หลินเซี่ยพูดถึงตรงนี้ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย แต่แล้วก็เปลี่ยนน้ำเสียงอย่างกะทันหัน

“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อย่าให้เกิดขึ้นอีกนะ ฉันจะไม่ถือสาหาความ”

“นี่…”

ปฏิกิริยาของหลินเซี่ยดูเหมือนจะทำให้เฉินเจียซิ่งประหลาดใจมาก

เขามองหลินเซี่ยราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก เขาเงียบไปสองสามวินาที แล้วถามหลินเซี่ยอย่างระมัดระวัง “พี่สะใภ้ครับ คุณไม่ลงโทษผมเหรอครับ?”

หลินเซี่ยกลับพูดจาดีอย่างผิดปกติ “มีอะไรให้ต้องลงโทษล่ะ? ในการทำงานย่อมมีช่วงที่อารมณ์ไม่ดีบ้างเป็นธรรมดา คราวหน้าถ้าเจอปัญหาแบบนี้ก็ให้อดทนสื่อสารกับลูกค้า เคารพความคิดเห็นของพวกเขา ช่างภาพที่ดีต้องถ่ายรูปให้ออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายใต้เงื่อนไขที่เคารพความต้องการของลูกค้า เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายพอใจ”

“เอาล่ะ แค่นี้แหละ” หลินเซี่ยยังคงมีรอยยิ้มบางๆ ติดอยู่บนใบหน้า “ถ้าทำงานเสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านเถอะ”

วิธีจัดการเรื่องนี้ของหลินเซี่ยทำให้เฉินเจียเหอรู้สึกงุนงงมาก

แน่นอนว่าเขาก็ไม่พอใจที่เธอปล่อยให้เฉินเจียซิ่งลอยนวลแบบนี้ เขาถึงกับคิดว่า เป็นเพราะเขาอยู่ข้างๆ หรือเปล่า หลินเซี่ยถึงไม่ลงโทษเฉินเจียซิ่งเพื่อรักษาหน้าเขา?

บนใบหน้าของหลินเซี่ยยังคงมีรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ไป เธอจึงถามว่า

“นายอยากถามเรื่องของหงเสียใช่ไหม? พวกหล่อนจะกลับมาในอีกประมาณหนึ่งเดือน”

“ฉันได้ยินครูจากโรงเรียนฝึกอบรมรายงานว่า พวกหล่อนทั้งสามคนเรียนอย่างจริงจังมาก ในการทดสอบครั้งก่อนๆ พวกหล่อนทั้งสามได้รับคำชมเชยจากช่างแต่งหน้าอาวุโส บอกว่ามีความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง สามารถเรียนรู้การแต่งหน้าสมัยใหม่แบบต่างๆ ได้อย่างรวดเร็ว เมื่อพวกหล่อนกลับมา การสอนในโรงเรียนก็ไม่น่าจะมีปัญหา”

“อ้อ” เฉินเจียซิ่งได้ยินข่าวนี้แล้วก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมาก

เขายังคงยืนนิ่งไม่ขยับ

เฉินเจียเหอพูดกับหลินเซี่ยว่า “เซี่ยเซี่ย คุณอย่าตามใจเขามากเกินไป ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครทั้งนั้น”

หลินเซี่ยไม่สนใจคำพูดของเฉินเจียเหอ แต่กลับมองไปที่เฉินเจียซิ่ง และถามอย่างสงสัยว่า”นายยังไม่ไปอีกหรือ มีอะไรอีกหรือเปล่า?”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ผม…ผมมีเรื่องจะบอก”

เฉินเจียซิ่งมองดูเฉินเจียเหอกับหลินเซี่ย ราวกับว่ารวบรวมความกล้าอย่างมหาศาล แล้วพูดออกมาอย่างยากลำบาก “พี่สะใภ้ใหญ่ ผมอยากลาออกครับ”

เฉินเจียเหอที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า “เซี่ยเซี่ย คุณอย่าตามใจเขาแบบนี้สิ”

“ไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อกี้นี้ ผม…” เฉินเจียซิ่งก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับหลินเซี่ย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาอย่างยากลำบากอีกครั้ง “ผมรู้สึกว่ามองไม่เห็นทางออกและอนาคตในร้านเช่าชุดแต่งงาน ผมอยากเปลี่ยนสภาพแวดล้อม งานผู้ดูแลฝ่ายการตลาดผมก็ลาออกแล้ว ในฐานะลูกผู้ชาย ผมคิดว่าตัวเองควรออกไปลองดู ผมไม่อาจมองดูหงเสียเก่งขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ยังคงย่ำอยู่กับที่”

เฉินเจียเหอแต่เดิมไม่ได้สนใจคำพูดของเฉินเจียซิ่ง แต่พอได้ยินประโยคหลัง เขาก็หน้าบึ้งตึง เบิกตากว้าง มองไปที่เฉินเจียซิ่งเพื่อยืนยัน “นายพูดว่าอะไรนะ? นายลาออกจากงานประจำด้วยเหรอ?”

เฉินเจียเหอก้าวเข้าไปใกล้เขาหนึ่งก้าว ท่าทางของเขาน่ากลัวอย่างยิ่งจนเฉินเจียซิ่งตกใจรีบถอยหลังหนึ่งก้าว พยักหน้าอย่างอ่อนแรง

เฉินเจียเหอเตะไปที่เขาทันที “เฉินเจียซิ่ง นิสัยเสียของแกนี่แก้ไม่ได้แล้วใช่ไหม แกเสพติดการลาออกหรือไง? แกอายุเท่าไหร่แล้ว หัดเป็นคนจริงจังหน่อยได้ไหม? ถึงตอนนี้ยังคิดเพ้อฝันอยู่อีก แกต้องการทำอะไรกันแน่?”

“พี่ใหญ่ ผมคิดอย่างรอบคอบแล้ว คนย้ายที่อยู่ก็มีชีวิต ต้นไม้ย้ายที่ก็ตาย ถ้าผมไม่ขยับตัวสักหน่อย ผมกลัวว่าจะรักษาภรรยาไว้ไม่ได้ พวกพี่ที่เป็นผู้ชนะในชีวิตลูกรักของสวรรค์ไม่เข้าใจความรู้สึกของผมหรอก พูดให้พวกพี่ฟังก็ไม่มีประโยชน์ ยังไงผมก็ลาออกแล้ว ผมจะออกไปผจญภัย ผมจะต้องสร้างอาณาจักรของตัวเองให้ได้”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

เจียซิ่งเกิดนึกวู่วามอะไรขึ้นมาอีก ถึงกับจะลาออกจากงานทั้งสองที่เลย ระหว่างหางานใหม่นี่จะเอาเงินที่ไหนใช้ถามหน่อย งานมันไม่ได้หาง่ายๆ นะ

ไหหม่า(海馬)

………………..