ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 978 รู้สึกเหมือนชีวิตกำลังนับถอยหลัง

ตอนที่ 978 รู้สึกเหมือนชีวิตกำลังนับถอยหลัง

………………..

ตอนที่ 978 รู้สึกเหมือนชีวิตกำลังนับถอยหลัง

หลินเซี่ยขี่รถมอเตอร์ไซค์มาถึงบ้านตระกูลเซี่ย พอมาถึงหน้าประตูใหญ่ก็ได้ยินเสียงของหลิวกุ้ยอิงที่กำลังเรียกเด็กๆ อย่างอ่อนแรง

เมื่อเธอเข้าไปข้างใน ก็เห็นว่าทั้งห้องโถงมีของเล่นและขนมกองเต็มพื้น เสี่ยวหู่นอนอยู่บนพื้นกำลังเล่นของเล่น ส่วนหู่จือใช้ปืนฉีดน้ำฉีดไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ทั้งห้องดูยุ่งเหยิงไปหมด

ในตอนนี้หลินเซี่ยถึงได้เข้าใจความหมายของคำพูดของเซี่ยไห่ที่บอกว่า “พังบ้านทั้งหลัง”

สองเจ้าตัวแสบนี่ พออยู่บ้านคุณตาคุณยายกลับซนและก่อกวนขนาดนี้เชียวหรือ

แม้ว่าตอนที่อยู่ที่บ้านหู่จือเองก็ชอบเล่นซน แต่เขาก็ไม่เคยเหลิงเช่นนี้มาก่อน ส่วนเสี่ยวหู่ก็ลุกขึ้นยืนโซเซครู่หนึ่ง ก่อนจะทรุดลงคลุกคลีกับกองของเล่น โดยมีคุณยายของเขาเดินตามเก็บของเล่นรวมถึงขนมปังกรอบที่เขาโยนทิ้งด้วย

คุณยายมีรอยยิ้มเอ็นดูประดับใบหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่รู้สึกรำคาญเสียงดังเลยสักนิด และไม่โกรธด้วย

“หู่จือ ทำอะไรน่ะ?” หลินเซี่ยยืนดูอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวตะโกนออกมา

เมื่อเห็นหลินเซี่ยเข้ามา หู่จือรีบเก็บปืนฉีดน้ำในมือซ่อนไว้ข้างหลังทันที และยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว

“ของเล่นกองนี้นี่มันอะไรกัน? ใครทิ้งไว้?” หลินเซี่ยถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ มองไปที่หู่จือและเสี่ยวหู่

เสี่ยวหู่งุนงงสับสน เมื่อเห็นแม่ของเขา เขาลุกขึ้นยืนอย่างมีความสุขและกำลังจะเดินไปทางหลินเซี่ย แต่แล้วก็สังเกตเห็นสีหน้าที่ดุดันของแม่ จึงหยุดฝีเท้าไว้

แม้จะอายุน้อยแต่ก็มีไหวพริบดี รู้จักอ่านสีหน้า พอรู้สึกถึงอันตรายจึงตัดสินใจไม่เข้าไปหา

เขาวิ่งเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของหลิวกุ้ยอิง

“หู่จือ ลูกไม่ได้เป็นแบบนี้ที่บ้านนะ ทำไมมาอยู่ที่นี่ถึงได้ซุกซนขนาดนี้? ดูสิ น้ำกระเซ็นเลอะเทอะไปหมด ของเล่นพวกนี้ถ้าไม่เล่นแล้วก็เก็บขึ้นมาสิ คุณยายอายุมากแล้วยังต้องมาเดินเก็บของเล่นตามหลังพวกลูกอีก ไม่อายบ้างหรือ?

ที่แท้เวลาแม่ไม่อยู่ ลูกกับน้องก็เป็นแบบนี้นี่เอง แม่หวังจะให้ลูกช่วยยายดูแลน้องชายสักหน่อย ไม่คิดว่าลูกจะซนยิ่งกว่าเขาเสียอีก วันนี้ลูกทำตัวเหลวไหลเหลือเกิน”

หู่จือถูกหลินเซี่ยสั่งสอนอย่างหนัก จึงก้มหน้าลง

คุณแม่เซี่ยเห็นหลินเซี่ยวิจารณ์เด็กๆ ทันทีที่มาถึง นางจึงรีบออกมาปกป้องพวกเขา “เด็กๆ น่ะชอบเล่นกันอยู่แล้ว ดูสิว่าพวกเขาเล่นกันอย่างมีความสุขแค่ไหน ถึงจะโยนของเล่นแต่พวกเขาก็เก็บกลับมาอีก จะถือเป็นเรื่องใหญ่อะไรกัน? เด็กสองคนนี้มีค่าเท่ากับผู้ใหญ่ทั้งกลุ่มเลยนะ ดูสิบ้านเราดูคึกคักขนาดไหน เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กๆ ขนาดนี้”

หลินเซี่ยกล่าวว่า “คุณย่า พวกเขาจะเล่นหรือส่งเสียงดังก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่ไม่ควรไร้ระเบียบเกินไป มันเหมือนกับม้าป่าที่กำลังวิ่งเตลิด ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ภายหลังจะควบคุมไม่อยู่”

หลินเซี่ยพูดกับหู่จือจบแล้ว ก็หันไปมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของหลิวกุ้ยอิงด้วยสายตาดุดัน “แม่ ปล่อยเขาลงมาสิ ให้เขาไปเก็บของเล่นด้วย”

หลิวกุ้ยอิงอุ้มเด็กน้อยไว้โดยไม่ยอมปล่อย พูดว่า “เขายังอายุไม่ถึงสองขวบด้วยซ้ำ จะเก็บอะไรได้ล่ะ”

“แม่ ปล่อยลงเถอะ เขาเก็บได้ ปกติตอนอยู่บ้านเขาก็กอดของเล่นแน่นมาก ให้เขาไปเก็บพร้อมพี่ชายด้วยกัน อย่าตามใจพวกเขามากนัก ปกติเด็กผู้ชายก็ซุกซนและดื้อรั้นยากจะควบคุมอยู่แล้ว ถ้าตามใจมากเกินไปต่อไปจะควบคุมไม่ได้จริงๆ”

หลิวกุ้ยอิงจำต้องปล่อยเด็กน้อยลงอย่างไม่เต็มใจ

หลินเซี่ยตะโกนเสียงดัง เสี่ยวหู่ก็เดินตามก้นพี่ชายไปเก็บของเล่นชิ้นเล็กๆ ของเขาอย่างเชื่อฟัง เก็บกลองเขย่าและกบขึ้นมา แล้วเอาไปใส่ในกล่องกระดาษ

ท่าทางเดินเตาะแตะของเขาดูแล้วน่ารักอย่างมาก

“ดูสิ เขารู้จักเก็บของด้วย?”

คุณแม่เซี่ยเห็นเสี่ยวหู่ฉลาดและขยันขันแข็งแบบนี้ก็ชมเขาอีกยกใหญ่ ยิ้มจนปากแทบจะหุบไม่ลง

เห็นหู่จือชวนน้องชายเก็บของเล่นจนเรียบร้อยดี หลินเซี่ยก็พูดพลางยิ้มว่า”แม่ ย่าเป็นยังไงบ้างคะ? ดูแลเด็กๆ คงเหนื่อยมากสินะ?”

คุณแม่เซี่ยเอ่ยปาก

“ถึงจะเหนื่อยนิดหน่อย แต่พวกเราก็มีความสุข เธอดูสิว่าบ้านช่างคึกคักเพียงใด แต่ก่อนนั้นเงียบเหงาเหลือเกิน ฉันอยู่คนเดียวได้ยินแต่เสียงเข็มนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังบอกเวลาผ่านไปทีละวินาที ก็รู้สึกว่าชีวิตของฉันกำลังนับถอยหลังไปเช่นกัน ฉันอยากจะทะนุถนอมเวลาที่เหลืออยู่ไม่มาก แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี ฉันรู้ว่าพวกเธอต่างก็ยุ่ง ก็เลยไม่กล้ารบกวนพวกเธอ แต่เธอดูสิ ตอนนี้ช่างดีเหลือเกิน เสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กๆ กลบเสียงนาฬิกาไปหมดแล้ว”

เมื่อคนเรามีอายุมากขึ้น การได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินแต่ละครั้งท่ามกลางความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งนั้นมันช่างทรมานเหลือเกิน

แต่ตอนนี้ในบ้านมีเด็กเล็กสองคน วันๆ ก็เสียงดังเอะอะ คุณแม่เซี่ยจึงไม่มีเวลามานั่งฟังเสียงเข็มนาฬิกาบนนาฬิกาแขวนขยับทีละครั้งอีกแล้ว

นางยุ่งอยู่กับการวิ่งตามหลังเด็กๆ เก็บของเล่นและขยะ จนไม่มีเวลามาคิดถึงปัญหาเรื่องชีวิตที่ผ่านไปหรือไม่ผ่านไปอีก

คุณแม่เซี่ยรักและตามใจเด็กๆ ในสายตาของนาง อะไรที่เด็กๆ ทำล้วนถูกไปหมด ทุกอย่างน่ารักไปหมด

แต่หลินเซี่ยก็ยังคงกำชับหลิวกุ้ยอิงซ้ำแล้วซ้ำอีก

“แม่ เรื่องไหนควรสั่งสอนก็ต้องสั่งสอนนะ อย่าตามใจมากเกินไปเด็ดขาด ตอนที่แม่สามีดูแลพวกเขา ทั้งสองคนเรียบร้อยมาก พวกเขาอาจจะถูกกดดันมานานเกินไป พอมาอยู่ที่บ้านเรา ก็เลยปลดปล่อยออกมาในทันที”

“พูดแบบนั้นก็จริง แต่เรื่องไหนต้องดูแลก็ต้องดูแลค่ะ”

พอมีหลินเซี่ยอยู่ข้างๆ ลูกชายทั้งสองคนก็เรียบร้อยขึ้นมาก หลังจากเก็บของเล่นเสร็จ หู่จือก็ไปทำการบ้านช่วงปิดเทอมอย่างว่าง่าย ส่วนเสี่ยวหู่ก็ร้องขอนมดื่ม หลังจากดื่มเสร็จก็เข้านอนอย่างเรียบร้อย

ดูแล้วก็รู้ว่าเล่นจนเหนื่อยมาก

หลินเซี่ยอยากให้พื้นที่แก่เฉินเจียเหอและสหายพี่น้องของเขา ให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันโดยไม่มีความกดดันและไม่ต้องระวังตัวในการดื่มเหล้าและคุยโม้ ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะพาลูกๆ ไปพักที่บ้านแม่ในคืนนี้

ถ้าเธอและลูกๆ อยู่ข้างๆ แขกก็จะไม่สามารถปล่อยตัวได้ และจะดื่มเหล้าได้ไม่สนุกเต็มที่

หลินเซี่ยเพิ่งนั่งลง คุณแม่เซี่ยก็บ่นเรื่องเซี่ยอวี่ต่อหน้าเธอทันที บอกว่าเซี่ยอวี่ไม่มีน้ำใจ

หลินเซี่ยฟังน้ำเสียงของคุณย่าแล้วก็รู้ว่าท่านคิดถึงลูกสาว

เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เซี่ยอวี่เลิกงานแล้วหรือยัง จึงโทรหาลินดาเพื่อสอบถามสถานการณ์ที่กองถ่ายของเซี่ยอวี่

ถามด้วยความห่วงใยว่าการถ่ายทำราบรื่นดีไหม และร่างกายรับไหวหรือเปล่า

ลินดารับสาย บอกว่าเซี่ยอวี่เพิ่งเลิกงาน กำลังจะกลับจากกองถ่ายไปที่โรงแรมพวกเขากำลังถ่ายทำอยู่ที่ชานเมืองไห่เฉิง ณ เชิงเขาแห่งหนึ่ง

การเดินทางจากที่นั่นไปยังโรงแรมใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงโดยรถยนต์ เพื่อประหยัดต้นทุนและเวลา กองถ่ายจึงได้จัดให้นักแสดงคนอื่นๆ และทีมงานพักอยู่ในโฮมสเตย์ใกล้ๆ กับสถานที่ถ่ายทำ หากเซี่ยอวี่ไม่รีบกลับไปดูลูก หล่อนก็คงจะพักและกินอาหารร่วมกับทีมงานคนอื่นๆ แต่ตอนนี้หล่อนมีความกังวลในใจ เมื่อเลิกงานแล้วต้องรีบไปพบลูกทันที ไม่เช่นนั้นจะรู้สึกกระวนกระวายใจแม้เพียงชั่วขณะเดียว

ลูกน้อยเพิ่งอายุได้สองเดือนกว่า ครอบครัวของหล่อนย้ายมาอยู่ที่บ้านสวนแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมืองเพื่อให้สะดวกกับการถ่ายทำของหล่อน นี่เป็นบ้านของคนรู้จักที่เย่เจิ้งหัวหามาโดยเฉพาะ

เย่ไป๋และเย่เจิ้งหัวต่างก็ยินดีจ่ายเงิน แม้ว่าจะอยู่ค่อนข้างห่างไกล แต่บ้านสวนนี้เงียบสงบและกว้างขวาง มีสภาพที่พักอาศัยที่ดีมาก อีกทั้งเย่เจิ้งหัวในฐานะผู้แต่งต้นฉบับและหนึ่งในทีมเขียนบทก็จำเป็นต้องไปที่กองถ่ายเพื่อร่วมกำกับนักแสดงกับผู้กำกับอยู่เสมอ

ดังนั้นเมื่อเป็นเช่นนี้ ทั้งครอบครัวจึงพักอาศัยอยู่ที่นี่ ถือว่าเป็นการประหยัดทรัพยากรด้วย

เย่เชี่ยนกำลังอยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน จึงมาด้วยกันพร้อมกับแม่และหลานสาว

เด็กดื่มนมผสมและนมแม่ควบคู่กันไป เซี่ยอวี่จะมาให้นมลูกในตอนกลางคืน บางครั้งถ้าต้องถ่ายฉากกลางคืนก็จะพักผ่อนในตอนกลางวัน

เซี่ยไห่และคนอื่นๆ ก็จะมาเยี่ยมบ่อยๆ ส่วนคุณแม่เซี่ยบอกหลายครั้งแล้วว่าจะมา แต่เมื่อเร็วๆ นี้เซี่ยอวี่ถ่ายทำในตอนกลางวันและกลับมาเลิกงานค่อนข้างดึกในตอนกลางคืน อากาศก็ร้อน หล่อนจึงไม่อยากให้แม่ต้องลำบากออกมานั่งรถท่ามกลางอากาศร้อนจัด จึงไม่ได้ให้นางมา

ตอนนี้พอหล่อนกลับถึงบ้าน ก็โทรกลับไปทันที

ได้ยินว่าหลินเซี่ยพาเด็กทั้งสองคนไปอยู่ด้วย เซี่ยอวี่รู้สึกดีใจมากและกระวนกระวายใจ หล่อนเองก็อยากพาลูกกลับบ้านเกิดเช่นกัน

เมื่อเซี่ยอวี่ได้ยินว่าโจวลี่หรงจะไปเป็นนักบัญชีที่โรงเรียน ทำให้หลินเซี่ยส่งลูกไปให้หลิวกุ้ยอิงดูแลที่บ้านเกิด หล่อนก็ยิ้มและพูดว่า

“เซี่ยเซี่ย เธอไปทำงานอย่างสบายใจเถอะ ฝากหู่จือกับเสี่ยวหู่ไว้กับแม่และย่าของเธอได้ ไม่มีปัญหา พวกท่านจะดูแลอย่างดี ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง ไม่มีเวลากลับบ้าน ฉันรู้ว่าพวกเขาคงคิดถึงฉันแน่ โดยเฉพาะย่าของเธอ ให้ท่านได้ดูแลเด็กๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปบ้าง”

ขณะนี้คุณแม่เซี่ยก็อยู่ข้างๆ ด้วย เมื่อครู่นี้ตอนที่หลินเซี่ยรับโทรศัพท์ก็พยายามส่งให้นางพูดแล้ว แต่นางเชิดหน้าไม่ยอมพูด ตอนนี้พอได้ยินเสียงของเซี่ยอวี่ นางก็แค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ใครจะคิดถึงแกกัน แกเป็นใครล่ะ? ลูกสาวที่แต่งงานออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว ฉันจะคิดถึงทำไม? เข้าใจแล้ว ต่อไปฉันต้องพึ่งลูกสะใภ้ของฉันแล้ว พึ่งแกไม่ได้หรอก”

เซี่ยอวี่กลอกตา พูดอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน “แม่เฒ่า คุณนี่เริ่มพูดจาไร้สาระอีกแล้วนะ ช่างไม่รู้บุญคุณจริงๆ หลายปีมานี้ใครเลี้ยงดูคุณอยู่ล่ะ? ยังจะบอกว่าจะพึ่งลูกสะใภ้อีก ได้ งั้นคุณก็พึ่งลูกสะใภ้ไปเถอะ ต่อไปแม่สามีก็ต้องพึ่งฉันที่เป็นลูกสะใภ้เหมือนกัน ต่อไปฉันจะไม่กลับบ้านแล้ว”

หลี่เหม่ยเฟิ่งอุ้มลูกไว้ มองดูเซี่ยอวี่ที่เพิ่งเข้าประตูมายังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก แล้วพูดปลอบเสียงนุ่มนวลว่า “เสี่ยวอวี่ เธออย่าพูดกับแม่ยายแบบนี้สิ ไม่งั้นเขาจะเอาจริงนะ”

แต่เซี่ยอวี่กลับไม่ได้ยินคำปลอบของหล่อนเลย ยิ่งส่งเสียงดังขึ้น “ฉันพูดจริงๆ นะ คุณฟังสิว่าแม่เฒ่าคนนี้เขาพูดอะไร? ขี้งอนจริงๆ ฉันไม่ได้กลับไปแค่ไม่นานเอง ท่านก็โกรธฉันแล้ว ฉันก็แค่ยุ่งกับงานนี่นา”

เซี่ยอวี่บ่นออกมา แต่ดวงตาของหล่อนกลับเริ่มมีน้ำตาคลอ

จริงๆ แล้วหล่อนก็คิดถึงแม่เหมือนกัน

คุณแม่เซี่ยขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “ฉันไม่อยากคุยกับแกแล้ว หลานสาวฉันอยู่ไหน?”

“อยู่ข้างๆ นี่แหละค่ะ หล่อนยังพูดไม่ได้ ส่วนคุณก็มองไม่เห็น”

เสี่ยวอวี่พูดพลางอุ้มลูกน้อยขึ้นมา แล้วหันโทรศัพท์ไปทางหล่อน “เสี่ยวเย่จือจ๊ะ มานี่สิ ลองทำเสียงจุ๊บปากให้คุณยายฟังหน่อยได้ไหมจ๊ะ?”

เจ้าตัวน้อยก็ให้ความร่วมมือดี ส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาจากปาก

“ได้ยินไหม? หลานสาวของคุณกำลังทักทายคุณอยู่นะ”

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

จริงๆ ก็ต่างฝ่ายต่างคิดถึงกันนั่นแหละ จะทำตัวปากไม่ตรงกับใจไปทำไมแม่ลูกคู่นี้ ชีวิตมันแสนสั้น อยากทำอะไรให้รีบทำนะ

ไหหม่า(海馬)

………………..