ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 976 รับโจวลี่หรงเข้าทำงาน ....................

ตอนที่ 976 รับโจวลี่หรงเข้าทำงาน

………………..

ตอนที่ 976 รับโจวลี่หรงเข้าทำงาน

นักเรียนและผู้ปกครองที่มาเยี่ยมชมโรงเรียนต่างพอใจอย่างมากกับคณาจารย์และสภาพแวดล้อมการเรียนการสอนของสถาบันเทคโนโลยีความงามและทรงผมเซี่ยเทียน ส่วนใหญ่สมัครเรียนทันทีในวันนั้น มีเพียงบางคนที่ระมัดระวังกว่า บอกว่าจะมาสมัครและจ่ายค่าเล่าเรียนตอนเปิดเทอม

หลินเซี่ยเคารพการตัดสินใจของทุกคน และเดินทางร่วมกับพวกเขาจนจบการเยี่ยมชมอย่างราบรื่น

ช่วงบ่าย เซี่ยไห่สรุปจำนวนผู้สมัคร พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เซี่ยเซี่ย มีนักเรียนสมัครเรียนแล้ว 109 คน แต่ละคนจ่ายค่าเล่าเรียนล่วงหน้า 100 หยวน นี่ บัญชีและเงินทั้งหมดอยู่นี่”

เซี่ยไห่ที่รับลงทะเบียนผู้สมัครนับเงินจนรู้สึกปวดหัว เขาพูดกับหลินเซี่ยว่า “ทางโรงเรียนต้องจ้างนักบัญชีสักคนนะ ต่อไปจะมีนักเรียนมากขึ้นเรื่อยๆ ต้องมีคนจัดการรายรับรายจ่ายทั้งหมด เราเป็นโรงเรียนที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่องค์กรเถื่อน ต้องทำให้สมบูรณ์แบบ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็เอาเสี่ยวหลี่นักบัญชีจากห้องเต้นรำของเรามาทำงานพาร์ทไทม์ก็ได้”

หลินเซี่ยหัวเราะและปฏิเสธข้อเสนอของเขา “อารอง ฉันย่อมพิจารณาในสิ่งที่คุณพูดอยู่ก่อนแล้ว โรงเรียนใหญ่ขนาดนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีนักบัญชี?”

“คุณบอกเองนี่ว่าพวกเราไม่ใช่องค์กรเล็กๆ แล้วจะหาคนทำงานพาร์ทไทม์ได้อย่างไร? คุณไม่ต้องกังวล ฉันกำลังดำเนินการสรรหานักบัญชีอยู่”

ซึ่งวิธีนี้ไม่เหมาะกับพวกเขาอย่างชัดเจน

ในที่สุดเฉินเจียเหอก็มีเวลาว่าง ส่วนหู่จือก็ได้ปิดเทอม ทั้งครอบครัวจึงคิดว่าจะไปกินข้าวพร้อมกันที่ชุมชนบ้านพักทหาร

พอกลับถึงบ้าน ผู้อาวุโสในครอบครัวก็ถามด้วยความห่วงใยถึงสถานการณ์การพาเหล่านักเรียนไปเยี่ยมชมของหลินเซี่ยในวันนี้

เมื่อทราบว่ามีคนลงทะเบียนแล้วกว่าร้อยคน สายตาของผู้เฒ่าเฉินที่มองหลินเซี่ยก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

“เซี่ยเซี่ย เก่งมาก เธอเปิดโรงเรียนนี้ได้จริงๆ”

แม้อาคารเรียนจะสร้างเสร็จแล้ว เอกสารต่างๆ ก็เรียบร้อย และได้ยินว่าหลินเซี่ยรับสมัครครูไปทั้งหมดสิบกว่าคน แต่ผู้เฒ่าเฉินและคนอื่นๆ ก็ยังรู้สึกกังวลและไม่มั่นใจในใจ

พวกเขากลัวว่าเธอจะ ‘สร้างโรงละครขึ้นมาแล้ว แต่ไม่มีคนดู’

ตั้งแต่การซื้อที่ดินไปจนถึงการก่อสร้างอาคารเรียน รวมถึงการจัดหาอุปกรณ์การเรียนการสอนต่างๆ และการว่าจ้างครู หลินเซี่ยและเซี่ยไห่ได้ลงทุนไปเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อย และยังต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมากด้วย

ตอนนี้ได้ยินว่าเมื่อวานมีนักเรียนลงทะเบียนล่วงหน้าแล้วถึงหนึ่งร้อยคน ส่วนนักเรียนและผู้ปกครองที่ยังระมัดระวังอยู่ก็มีแนวโน้มว่าจะมาลงทะเบียนเข้าเรียนในวันเปิดเทอมอย่างเป็นทางการ เห็นได้ชัดว่าทุกคนพอใจกับการเยี่ยมชมเมื่อวาน แม้จะมีคนเปลี่ยนใจบ้าง แต่ก็น่าจะเป็นส่วนน้อย

หลินเซี่ยเคยลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์ต่างมณฑลมาก่อน ซึ่งเป็นผู้เฒ่าเฉินที่ช่วยติดต่อให้ ตอนนั้นได้พื้นที่โฆษณาที่ค่อนข้างโดดเด่น แต่ค่าโฆษณาก็ไม่ได้แพงมากนัก

เฉินเจิ้นเจียงก็รู้สึกดีใจที่โรงเรียนที่หลินเซี่ยก่อตั้งสามารถรับนักเรียนได้อย่างราบรื่น เขาเอ่ยปากกับหลินเซี่ยว่า “เซี่ยเซี่ย พวกเธอลงทุนไปมากขนาดนี้ ในมือยังมีเงินเหลือพอหรือเปล่า? ถ้าขาดเงินก็บอกทางบ้านนะ พวกเราจะช่วยกันคิดหาทางแก้ไข”

หลินเซี่ยยิ้มพลางตอบว่า “พ่อคะ ตอนนี้ยังไม่ขาดเงินค่ะ ขอให้อดทนอีกเดือนเดียว พอเปิดเทอมแล้วได้รับค่าเล่าเรียนจากนักเรียน พวกเราก็จะมีเงินทุนเหลือเฟือแล้วค่ะ”

โต๊ะเก้าอี้ในห้องเรียน รวมถึงเตียงสองชั้นในหอพัก ทั้งหมดนี้ยังค้างชำระอยู่ เธอกับเซี่ยไห่ได้ตกลงกับโรงงานว่าจะจ่ายเงินทั้งหมดหลังจากเปิดเทอมและได้รับค่าเล่าเรียนแล้ว

เพียงโครงการนี้ก็ทำให้เธอกับเซี่ยไห่หมดเนื้อหมดตัวจริงๆ

โชคดีที่พวกเขาทั้งสองมีร้านเต้นรำและร้านเสริมสวยหลายแห่งที่มีรายได้เข้ามาทุกวัน ซึ่งช่วยบรรเทาความกดดันของพวกเขาได้มาก ไม่ว่าจะเป็นความกดดันด้านสภาพคล่องทางการเงินหรือความกดดันทางจิตใจ การมีรายได้เข้ามาก็ทำให้พวกเขาไม่ต้องวิตกกังวลมากเกินไป

“ตอนนี้ยังขาดอะไรอีกไหม? มีอะไรที่พวกเราช่วยได้บ้างไหม?”

ครอบครัวเฉินจริงๆ แล้วอยากช่วยเหลือหลินเซี่ยในการเริ่มต้นธุรกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉินเจิ้นเจียงที่เป็นพ่อสามี เขาชื่นชมความมุ่งมั่นของหลินเซี่ยลูกสะใภ้คนนี้มาก ก่อนหน้านี้เขาได้ช่วยเหลือในเรื่องการจัดการเอกสารต่างๆ เป็นกรณีพิเศษ แน่นอนว่าทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบ ไม่ได้ทำให้เขาละเมิดกฎระเบียบหรือกฎหมายใดๆ และด้วยการช่วยเหลือของเขาตลอดทางก็ทำให้หลินเซี่ยไม่ต้องเสียเวลาไปกับขั้นตอนที่ไม่จำเป็นและยุ่งยากมากมาย

เงินเดือนของครอบครัวเฉินรวมกันแล้วเทียบกับโครงการใหญ่นี้ถือว่าน้อยมาก ไม่สามารถนำมาช่วยได้เลย

แต่ในด้านอื่นๆ พวกเขาก็สามารถให้ความช่วยเหลือได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเครือข่ายความสัมพันธ์…

หลินเซี่ยพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “พ่อคะ ตอนนี้ไม่มีอะไรที่ต้องช่วยหรอกค่ะ พวกเราแค่รับนักบัญชีเข้ามาก็จะครบทุกอย่างแล้ว”

“รับนักบัญชีเหรอ?” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเซี่ย เฉินเจิ้นเจียงกับโจวลี่หรงก็มองหน้ากันโดยไม่รู้ตัว

หลินเซี่ยพยักหน้า “ใช่ค่ะ เราต้องการรับนักบัญชีเข้ามา”

เฉินเจิ้นเจียงจึงพูดว่า “แม่สามีของเธอเคยทำงานเป็นนักบัญชีมาก่อน ทำมาหลายปีเลยนะ ลองดูว่าหล่อนมีคนที่เหมาะสมที่จะแนะนำให้พวกเธอได้ไหม”

เขาเองก็หวังว่าพวกเขาจะสามารถช่วยเหลือกันได้ในเรื่องการเริ่มต้นธุรกิจของหลินเซี่ย

หลินเซี่ยได้ยินคำพูดของพ่อสามี จึงมองไปที่โจวลี่หรงด้วยความประหลาดใจ “แม่เคยเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสตรีไม่ใช่หรือ?”

โจวลี่หรงอธิบายว่า “ฉันเคยทำงานเป็นนักบัญชีมาก่อน แล้วค่อยย้ายตำแหน่งน่ะ”

“แม่คะ งั้นเราเชิญแม่มาเป็นนักบัญชีที่โรงเรียนของเราได้ไหมคะ?”

หลินเซี่ยได้ยินว่าโจวลี่หรงเคยทำงานเป็นนักบัญชีมาก่อน เธอมองโจวลี่หรงด้วยความคาดหวัง “แม่ ทำไมแม่ไม่เคยบอกว่าเคยทำงานเป็นนักบัญชีมาก่อนล่ะ? ก่อนหน้านี้ฉันยังบอกว่าจะจัดการงานให้แม่ที่โรงเรียน แต่แม่บอกว่าจะไปเป็นผู้ดูแลหอพัก มันเป็นการเสียของเปล่าๆ ไม่ใช่หรือ?”

โจวลี่หรงมองเฉินเจิ้นเจียงที่เสนอความคิดนี้ขึ้นมา แล้วพูดอย่างลำบากใจ “ให้ฉันไปเป็นนักบัญชีเหรอ? มันเป็นเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว ฉันกลัวว่าจะลืมไปหมดแล้ว”

แต่หลินเซี่ยกลับเชื่อมั่นในความสามารถของโจวลี่หรงอย่างเต็มที่ เธอคิดว่าในเมื่อแม่สามีเคยทำงานเป็นนักบัญชีมาก่อน ถ้าหล่อนเต็มใจทำ แค่ทบทวนนิดหน่อยก็ไม่มีปัญหาแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นโรงเรียนของพวกเขาก็เพิ่งเริ่มเปิด ยังไม่มีบัญชีที่ซับซ้อนมากนัก

หลินเซี่ยมองโจวลี่หรง เธอตัดสินใจจ้างหล่อนทันที “แม่คงไม่มีปัญหากับบัญชีพื้นฐานแน่นอน แม่ช่วยไปช่วยแก้ปัญหาเร่งด่วนก่อนได้ไหมคะ? เดี๋ยวเราค่อยหาคนที่เหมาะสมมาแทนแม่ทีหลัง”

โจวลี่หรงได้ยินคำพูดของหลินเซี่ย ลังเลว่า “ก็ได้นะ แต่ถ้าฉันไปทำงาน แล้วเสี่ยวหู่ล่ะจะทำยังไง? ตอนนี้เขากำลังซุกซนที่สุด ต้องมีคนคอยดูแล”

“ให้แม่ของฉันช่วยดูแลสักพักได้” หลินเซี่ยกล่าว “พ่อไม่ให้แม่ไปทำงานที่ร้านอาหารแล้ว ช่วงนี้แม่อยู่บ้านเฉยๆ แม่อยากช่วยฉันเลี้ยงลูกมาตลอด ให้เสี่ยวหู่อยู่กับแม่ฉันสักพักเถอะค่ะ ให้แม่ได้ใกล้ชิดกับหลานชายด้วย ต่อไปถ้าแม่มีหลานแท้ๆ ต้องช่วยพี่ชายฉันเลี้ยงลูก จะไม่มีเวลามาดูแลเสี่ยวหู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น รอให้ทางโรงเรียนของเธอลงตัวทุกอย่างก่อน มีขนาดที่แน่นอนแล้ว และหาคนที่เหมาะสมมาทำบัญชีได้ ฉันค่อยส่งมอบงานให้ ตอนนี้ฉันยังทำไปก่อนได้”

น้ำเสียงของโจวลี่หรงฟังออกชัดเจนว่าตื่นเต้น เมื่อก่อนตอนที่หลินเซี่ยบอกว่าพอเปิดโรงเรียนแล้วจะจัดการให้หล่อนมีงานทำที่นั่น หล่อนก็รู้สึกตั้งตารออย่างมาก

ตอนนี้หลินเซี่ยจะให้หล่อนทำบัญชีทันที พูดตามตรงหล่อนก็รู้สึกกดดันอยู่บ้าง

แต่ความสามารถด้านงานของหล่อนในอดีตก็ฝังรากลึก ตอนนี้โรงเรียนเพิ่งเปิด ยังไม่มีปัญหาบัญชีที่ซับซ้อนมากนัก หล่อนจึงเชื่อว่าตัวเองจะทำได้

สิ่งเดียวที่กังวลคือไม่มีคนดูแลหลานชายคนเล็ก หลินเซี่ยจึงบอกว่าสามารถฝากไว้กับหลิวกุ้ยอิงได้ แม่ของเธออยากเลี้ยงหลานมานานแล้ว

โจวลี่หรงก็ตกลงรับปาก

ร้านอาหารของเซี่ยเหลยและหลิวกุ้ยอิงตอนนี้ส่วนใหญ่จ้างคนมาทำงาน เซี่ยเหลยให้หลิวกุ้ยอิงพักผ่อนตลอด

ท้ายที่สุดแล้วการทำงานในครัวตลอดเวลาก็เหนื่อยมาก ตอนนี้สถานะทางการเงินของพวกเขาก็มีพร้อมทุกด้าน ไม่จำเป็นต้องให้หลิวกุ้ยอิงลำบากเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

หลิวกุ้ยอิงก็เคยบอกกับหลินเซี่ยหลายครั้งแล้วว่าเมื่อใดที่เธอยุ่ง หล่อนก็ช่วยดูแลเสี่ยวหู่ได้

เนื่องจากก่อนหน้านี้เด็กอยู่ในความดูแลของโจวลี่หรง หลินเซี่ยจึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้

ความจริงแล้วทุกคนเข้าใจความรู้สึกของหลิวกุ้ยอิงเป็นอย่างดี พวกเขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการเติบโตของลูกสาวตั้งแต่เด็ก จึงรู้สึกผิดต่อหลินเซี่ยอยู่ในใจ ตอนนี้หลินเซี่ยมีลูกแล้ว พวกเขาจึงอยากช่วยดูแลหลาน เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของลูกสาว

แต่ตอนนี้หล่อนก็เข้าใจแล้ว หล่อนเป็นย่า หลิวกุ้ยอิงเป็นยาย ความจริงแล้วความรู้สึกของพวกหล่อนที่มีต่อเด็กนั้นเหมือนกัน

หลิวกุ้ยอิงจะต้องทุ่มเทดูแลเด็กอย่างสุดความสามารถแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น โจวลี่หรงก็หวังอยู่ลึกๆ ว่าจะได้ใช้พลังที่เหลืออยู่ให้เป็นประโยชน์ และกลับไปทำงานอีกครั้ง สำหรับคนบ้างานที่ทำงานนอกบ้านมาหลายสิบปีอย่างหล่อน การเกษียณมาดูแลเด็กและจัดการบ้านนั้นถือว่าเป็นเรื่องยากทีเดียว

แม้จะดูเหมือนยุ่งวุ่นวาย แต่ในใจก็ยังรู้สึกว่างเปล่า

หล่อนยังไม่แก่ เพิ่งอายุ 50 กว่าปีเท่านั้น จึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตัวเองจะสามารถออกไปทำงานเพื่อแสดงศักยภาพและสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง

ในคืนนั้นโจวลี่หรงรีบไปหยิบหนังสือบัญชีที่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมาจากชั้นหนังสือในบ้านทันที หล่อนต้องเคาะสนิมความรู้ที่ลืมเลือนไปให้กลับมาเฉียบคมอีกครั้ง

นอกจากนี้ยังหยิบเอกสารบัญชีที่เคยใช้ตอนทำงานออกมาทั้งหมด อ่านตั้งแต่หลังอาหารเย็นจนถึงเช้ามืด

เฉินเจิ้นเจียงก็ไม่ได้รบกวนหล่อน เขาเข้าใจนิสัยของภรรยาของตัวเองดี เมื่อหล่อนตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง หล่อนจะทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวกับงาน

หล่อนมักจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดและมุ่งมั่นสู่ความสมบูรณ์แบบเสมอ

หลินเซี่ยกลับบ้านเกิดแล้วบอกกับหลิวกุ้ยอิงและเซี่ยเหลยว่าอยากขอให้แม่สามีไปทำงานเป็นนักบัญชีที่โรงเรียน และขอให้หลิวกุ้ยอิงช่วยดูแลเสี่ยวหู่

หลิวกุ้ยอิงได้ยินคำพูดของหลินเซี่ยแล้วก็ดีใจมาก “เซี่ยเซี่ย ลูกพูดจริงหรือ? ลูกยินดีจะส่งเสี่ยวหู่มาให้แม่เลี้ยงจริงๆ หรือ?”

แม้ว่าหลิวกุ้ยอิงจะดีใจมากที่จะได้เลี้ยงหลานชาย แต่หล่อนก็ยังสงสัยอยู่ “แล้วทางพ่อแม่สามีของลูกมีท่าทียังไง พวกเขายินดีหรือเปล่า?”

หลินเซี่ยยิ้มพลางตอบว่า “แม่ แน่นอนค่ะว่าพวกเขายินดี พวกเขาจะไม่ยินดีได้ยังไงคะ ฉันเป็นคนคลอดหลาน สำคัญที่สุดคือนอกจากแม่แล้วฉันก็ไม่ไว้ใจคนอื่น คนอื่นก็เลี้ยงไม่ได้ด้วย”

“เซี่ยเซี่ย ลูกบอกว่าแม่สามีของลูกจะไปทำงานเป็นนักบัญชีที่โรงเรียนของพวกลูกเหรอ? หล่อนมีประสบการณ์ทำงานด้านนี้หรือเปล่า?”เซี่ยเหลยรู้ดีว่าถ้าหล่อนไม่มีใบรับรองวิชาชีพบัญชีหรือไม่เคยมีประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องมาก่อน หล่อนคงไม่สามารถทำงานนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

นั่นไม่ใช่งานที่ใครๆ ก็ไปทำได้เลย

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

โจวลี่หรงคงกลับมามีกำลังใจมีแรงบันดาลใจอะ ไม่ได้อยู่เฉยๆ ไปวันๆ แล้ว

ไหหม่า(海馬)

………………..