ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 1009 แนะนำแฟนให้เอ้อร์เลิ่ง
ตอนที่ 1009 แนะนำแฟนให้เอ้อร์เลิ่ง
………………..
ตอนที่ 1009 แนะนำแฟนให้เอ้อร์เลิ่ง
หลินเซี่ยได้ยินเรื่องที่เสิ่นเสี่ยวอวี้รายงานเกี่ยวกับครอบครัวของหลิวจื้อหมิงมาจากหวังซิ่วฟาง
เมื่อหวังซิ่วฟางบอกเธอว่าเสิ่นเสี่ยวอวี้เป็นเด็กอายุเพียง 5 ขวบแต่ฉลาดกว่าผู้ใหญ่ และประสบชะตากรรมที่น่าเวทนามาก หลินเซี่ยก็ไม่แสดงสีหน้าอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ สองครั้ง
หวังซิ่วฟางพูดด้วยอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น “เซี่ยเซี่ย ฉันบอกเธอนะว่านี่เรียกว่าอะไร? นี่แหละที่เรียกว่าไม่ใช่กรรมไม่สนอง เพียงแต่เวลายังมาไม่ถึง ครอบครัวของหลิวจื้อหมิงนี่ทำกรรมชั่วเอาไว้จนไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้จริงๆ แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ยังทำร้ายได้ลง นี่ยังเป็นคนอยู่หรือ? แม้แต่เสือยังไม่กินลูกตัวเองเลย สมกับคำพูดที่ว่า มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง ผู้ชายพวกนี้เพื่อจะแต่งงานใหม่ถึงกับทำทุกวิถีทาง มาคิดดูแล้วเหล่าเจียงของฉันนับว่าดีที่สุดเลย”
หลินเซี่ยยิ้มพลางพูดว่า “ใช่แล้ว พี่ต้องทะนุถนอมให้ดีนะ”
หลิวจื้อหมิงผู้ชายเลวที่ไม่มีจุดยืนแบบนั้น จะเอามาเปรียบเทียบกับเจียงกั๋วเซิ่งได้อย่างไร?
ร่างกายของเสิ่นเสี่ยวอวี้ตอนนี้เพิ่งอายุได้ 5 ขวบเท่านั้น ทว่าเห็นตัวเล็กๆ แบบนั้นกลับมีความสามารถมากถึงเพียงนี้เลย
ดูเหมือนว่าปีศาจน้อยคนนี้จะเกลียดหลิวจื้อหมิงเข้าไปถึงกระดูกดำ
ก็สมควรแล้ว เพราะหล่อนเคยถูกคู่ชายหญิงสารเลวนั่นส่งไปเป็นของเล่นบำเรอกามถึงเตียงของชายแก่นี่นะ……..
ทั้งครอบครัวของพวกเขาล้วนทำบาปไว้จนไม่สมควรมีชีวิตอยู่
เมื่อเสิ่นเสี่ยวอวี้ลงมือเองแล้ว หลินเซี่ยก็รู้สึกว่ามันช่วยแบ่งเบาภาระให้เธอมากทีเดียว
เธอหวังเพียงว่าสิ่งที่ปีศาจน้อยนั่นพูดจะเป็นความจริงทั้งหมด และอย่าได้มาสร้างปัญหาให้เธอก็พอ
มิฉะนั้น เธอจะไม่เกรงใจอีกต่อไป
นับตั้งแต่ครอบครัวของหลิวจื้อหมิงได้รับบทลงโทษตามกฎหมายแล้ว ชีวิตของเสิ่นเสี่ยวอวี้ก็กลับคืนสู่ความสงบ เซี่ยหลานได้หาโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งให้หล่อน และส่งหล่อนเข้าเรียน
เสิ่นเสี่ยวอวี้ก็รู้กาลเทศะ ไม่ได้ไปหาหลินเซี่ยอีกเลย
เพราะรู้ดีว่าหลินเซี่ยไม่มีทางจดจำหล่อน
หากหล่อนยังรบกวนชีวิตของหลินเซี่ยจนทำให้อีกฝ่ายโกรธ หล่อนก็กลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
และในที่สุดก็ไม่สามารถปิดบังเรื่องนี้จากเสิ่นอวี้หลงได้ เมื่อเสิ่นอวี้หลงรู้ถึงการมีตัวตนของเสิ่นเสี่ยวอวี้ เสิ่นเสี่ยวอวี้ก็กำลังเรียนหนังสืออยู่แล้ว
เซี่ยหลานบอกเขาว่าครอบครัวของหลิวจื้อหมิงถูกจำคุกทั้งหมดแล้ว ตอนนี้หล่อนเป็นญาติเพียงคนเดียวของเสิ่นเสี่ยวอวี้ และเป็นผู้ปกครองด้วย จึงไม่สามารถไล่หล่อนไปได้
ครั้งสุดท้ายที่ปล่อยให้เด็กคนนั้นตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกค้ามนุษย์ และต้องทนทุกข์ทรมานในป่าเขาลึกมากมายขนาดนั้น หล่อนรู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว
เซี่ยหลานพยายามอย่างจริงจังในการโน้มน้าวความคิดของเสิ่นอวี้หลง “อวี้หลง ลูกโตแล้วนะ พอลูกเรียนจบมหาวิทยาลัย ลูกก็จะมีชีวิตเป็นของตัวเอง แม่จะดูแลเด็กคนนี้เอง รับรองว่าจะไม่สร้างปัญหาให้ลูก ไม่ให้หล่อนเป็นภาระของลูก”
“แม่ครับ ทำไมแม่ต้องลำบากขนาดนี้ด้วย? แม่เหนื่อยและทุกข์มามากพอแล้วหลายปีนี้ ตอนนี้ร่างกายผมเพิ่งจะดีขึ้น ผมอยากให้แม่ได้ใช้ชีวิตสบายๆ บ้าง ไม่ใช่ต้องเสียสละให้คนอื่นไม่รู้จบ”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานะของเสิ่นเสี่ยวอวี้ที่ละเอียดอ่อนมาก การมีลูกนอกสมรสแบบนี้อยู่ในบ้าน ชื่อเสียงของพวกเขาก็จะเสียหายไปด้วย
ซึ่งเสิ่นอวี้หลงไม่ยอมรับความจริงที่ว่าเสิ่นเสี่ยวอวี้จะต้องเติบโตในบ้านของพวกเขาไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
ถูกต้อง ในแง่ของสายเลือดแล้ว หล่อนคือหลานสาวของเขา แต่เมื่อนึกถึงว่าเสิ่นอวี้อิ๋งเคยพยายามจะฆ่าเขา เสิ่นอวี้หลงก็ไม่สามารถให้อภัยได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถยอมรับลูกของเสิ่นอวี้อิ๋งได้เลย
เซี่ยหลานถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ลูกชาย แม่เข้าใจความกตัญญูของลูก แม่รู้ว่าลูกเป็นห่วงแม่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เสี่ยวอวี้ก็เป็นหลานสาวของแม่ เรื่องที่เสิ่นอวี้อิ๋งเดินทางผิด ก็เป็นความรับผิดชอบของแม่ด้วยในฐานะแม่ของหล่อน การเลี้ยงดูลูกของหล่อนจึงถือเป็นการชดเชยอย่างหนึ่ง”
“แม่จะไม่สร้างความยุ่งยากให้ลูกหรอก”
เสียงของเซี่ยหลานไม่ดังนัก แต่เห็นได้ชัดว่าท่าทีของหล่อนแน่วแน่มาก เมื่อหล่อนตัดสินใจแบบนี้แล้ว ก็ไม่มีความตั้งใจจะเปลี่ยนแปลง
เสิ่นอวี้หลงรู้ว่าเขาคงเปลี่ยนความคิดของแม่ไม่ได้ เขาจึงพูดว่า
“แม่ครับ ในเมื่อแม่ยืนยันแบบนี้ ผมขอสงวนความคิดเห็นไว้นะครับ”
เสิ่นอวี้หลงไม่ได้อยู่บ้านนาน ก็กลับไปที่โรงเรียน และโทรหาหลินเซี่ย
หลินเซี่ยบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็นในเรื่องนี้
เป็นนัยว่าเธอเคารพการตัดสินใจของเซี่ยหลาน
เธอเป็นเพียงลูกบุญธรรม และมีความสัมพันธ์กับเซี่ยหลานแค่ในฐานะญาติ เมื่อเซี่ยหลานตัดสินใจแล้ว เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะไปแทรกแซง?
เธอจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งไกลขนาดนั้น แต่มีข้อแม้ว่าการมีอยู่ของเสิ่นเสี่ยวอวี้ต้องไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อเธอ
เสิ่นเสี่ยวอวี้ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนอนุบาลอย่างดี และไม่ได้รบกวนชีวิตของเธอ เธอจึงไม่คิดจะหาเรื่องให้ตัวเองโดยไม่จำเป็น
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง จึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องไร้สาระใดๆ
หยางหงเสียกำลังรอคลอด ไม่สามารถไปทำงานได้ เมื่อเร็วๆ นี้จึงได้จัดการให้คนอื่นมารับผิดชอบงานของร้านเช่าชุดแต่งงานแทน แต่เพราะกลัวว่าผู้รับผิดชอบคนใหม่จะยังไม่คุ้นเคยกับงาน หลินเซี่ยจึงต้องคอยไปดูแลร้านเช่าชุดแต่งงานด้วยตัวเองบ่อยๆ
หยางหงเสียกับลินดามีกำหนดคลอดใกล้เคียงกัน ในช่วงต้นฤดูหนาวปี 1994 ทั้งสองคนก็เข้าโรงพยาบาลตามๆ กัน
เฉินเจียซิ่งกับเซี่ยไห่บังเอิญเจอกันที่ระเบียงทางเดินหน้าห้องผู้ป่วย เฉินเจียซิ่งยื่นถุงผลไม้ให้เซี่ยไห่หนึ่งถุงอย่างกระตือรือร้น
เซี่ยไห่โบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก ในห้องผู้ป่วยมีอยู่แล้ว”
เฉินเจียซิ่งยืนกรานยัดใส่มือเขา “อารอง นี่เป็นของที่ผมตั้งใจซื้อมาให้อาสะใภ้รองโดยเฉพาะ อย่าเกรงใจเลย รับไว้เถอะครับ”
เซี่ยไห่จำต้องรับผลไม้มา เขากล่าวขอบคุณ แล้วอดไม่ได้ที่จะมองชายตรงหน้าอีกครั้ง
เซี่ยไห่มองดูชายที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีดำ ใบหน้าสงบนิ่งและมั่นคง อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ “เจียซิ่ง สองปีนี้นายเปลี่ยนไปมากเลยนะ”
เฉินเจียซิ่งยิ้ม “อารอง คุณคิดว่าผมเปลี่ยนไปตรงไหนหรือครับ? เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหรือว่า…”
เซี่ยไห่พูดว่า “เธอดูเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงขึ้นแล้ว ดูสมชายขึ้นจริงๆ”
เฉินเจียซิ่ง “…….”
เขารู้สึกยินดีที่ได้ยินคำชมเช่นนี้ “ผมอายุ 30 แล้ว ถึงวัยที่ควรเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
“อืม ไม่เลว อายุ 30 ปีควรตั้งตัวได้แล้ว ซึ่งเธอก็ตั้งตัวได้แล้ว” เซี่ยไห่ชูนิ้วโป้งให้เฉินเจียซิ่ง แสดงการยอมรับในการเปลี่ยนแปลงของเขา
เฉินเจียซิ่งได้รับการยอมรับจากเซี่ยไห่ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความปลาบปลื้ม “ขอบคุณครับอารอง”
เซี่ยไห่พูดว่า “ทำงานให้ดีนะ ฉันเชื่อในตัวเธอ”
“อารอง ผมจะทำให้ได้ครับ”
เฉินเจียซิ่งได้ขยายร้านถ่ายรูปเมื่อปีที่แล้ว ในเวลาว่างเขาก็เข้าร่วมการแข่งขันถ่ายภาพและได้ผลงานที่ดี อีกทั้งยังได้รู้จักช่างภาพมากมาย ปีนี้เขาได้เข้าร่วมสมาคมช่างภาพเมืองไห่เฉิง ผลงานหนึ่งของเขายังได้รับเลือกให้จัดแสดงในห้องแสดงผลงานของสมาคมช่างภาพอีกด้วย
มีสำนักพิมพ์นิตยสารบางแห่งเสนองานให้เขา แต่เฉินเจียซิ่งปฏิเสธอย่างสุภาพ เขาไม่ได้เปลี่ยนงานอีกเลย ยังคงดูแลร้านถ่ายรูปของตัวเองต่อไป
มีคนแนะนำให้เขาพัฒนาร้านถ่ายรูปไปในทิศทางของการถ่ายภาพแต่งงาน
เช่นเดียวกับร้านถ่ายภาพชุดแต่งงานของหลินเซี่ยที่ชื่อว่า “ร้านเจ้าสาวแสนสวย” ที่ทำธุรกิจให้ใหญ่โตและแข็งแกร่ง จนมีชื่อเสียงโด่งดัง
แต่เฉินเจียซิ่งกลัวว่าตนจะกลายเป็นคู่แข่งกับหลินเซี่ย จึงไม่เคยฟังคำแนะนำของเพื่อนที่ให้พัฒนาไปในทิศทางนั้น
อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเพียงร้านถ่ายรูปธรรมดา แต่ธุรกิจก็ดำเนินไปได้ดีมาก กำไรน่าพอใจ และเขายังมีเวลาว่างทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำด้วย
“อารอง คุณชอบเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงครับ?” เฉินเจียซิ่งเห็นว่าเซี่ยไห่ยังไม่กลับห้องผู้ป่วย เขาจึงตัดสินใจยืนคุยเล่นกับเซี่ยไห่
เซี่ยไห่ตอบว่า “ยังไงก็ได้ ฉันชอบทุกอย่างที่ภรรยาฉันให้กำเนิด”
“เธอคงไม่ได้ลำเอียงชอบลูกชายมากกว่าลูกสาวใช่ไหม?” เขามองไปทางเฉินเจียซิ่ง ด้วยสีหน้าที่มีความหมายลึกซึ้ง
เฉินเจียซิ่งหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหัว “ผมหวังว่าภรรยาของผมจะให้กำเนิดลูกสาวให้ผม”
เขาอธิบาย “ถ้าเกิดเป็นลูกชาย แล้วบังเอิญเหมือนผม ชีวิตครึ่งหลังของผมคงถูกเจ้าหนูนั่นถลกหนังแน่ๆ ใช่ไหม?”
เซี่ยไห่ได้ยินดังนั้น มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย
เซี่ยไห่หัวเราะพลางกล่าวว่า “ฮ่าๆๆ ขอให้สมปรารถนานะ”
เมื่อหลินเซี่ยกับเฉินเจียเหอถือน้ำซุปบำรุงสองถ้วยเดินมา ก็เห็นเซี่ยไห่กับเฉินเจียซิ่งยืนคุยกันอยู่ในระเบียงทางเดิน ซึ่งไม่รู้ว่าเฉินเจียซิ่งพูดอะไรถึงทำให้อารองวัยปูนนี้หัวเราะเสียงดังลั่นอย่างไม่สำรวมและไม่รักษาภาพลักษณ์เลย
“อารอง หัวเราะอะไรหรือ?”
เฉินเจียซิ่งเห็นพี่สะใภ้ถือโทรศัพท์มือถือ เขาจึงยืนตัวตรงขึ้น มองเซี่ยไห่ที่ไม่รู้จักเกรงใจคนแก่อย่างน้อยใจ
สีหน้าเขาดูอึดอัดใจ”พวกเธอรู้ไหมว่าเมื่อกี้เจียซิ่งพูดอะไรกับฉัน? เขาบอกว่าเขาไม่อยากมีลูกชาย กลัวว่าจะเกิดมาเป็นคนที่ไม่รู้จักคิดเหมือนเขา ฮ่าๆ”
เซี่ยไห่หัวเราะพลางพูดว่า “ที่แท้ไอ้หนูนี่ก็รู้จักตัวเองดีนี่นา”
เฉินเจียเหอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “นั่นมันเรื่องเก่าแล้ว ตอนนี้เขารู้จักคิดแล้ว”
คำพูดเพียงประโยคเดียวของเฉินเจียเหอ ทำให้เฉินเจียซิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมากในทันที
พี่ใหญ่ก็เห็นการเปลี่ยนแปลงของเขาเช่นกัน
“ใช่แล้วค่ะอารอง ตอนนี้เขาโตเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงขึ้นมาก เราไม่ต้องเป็นห่วงเลย” หลินเซี่ยพูดกับเซี่ยไห่ “อารอง คุณไม่ควรมองเขาด้วยสายตาแบบเดิมอีกแล้วนะคะ”
หลินเซี่ยส่งกระติกน้ำร้อนในมือให้เฉินเจียซิ่ง “นี่เป็นน้ำซุปบำรุงที่แม่ฉันต้มมาให้หงเสีย นายช่วยเอาเข้าไปให้หน่อยนะ พวกเราจะไปเยี่ยมอาสะใภ้รองของฉันก่อน”
เฉินเจียซิ่งแสดงสีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ได้ครับ คุณน้าใจดีจริงๆ ช่วงนี้ผมได้กินอาหารที่คุณน้าทำมาหลายมื้อแล้ว เดี๋ยวผมต้องขอบคุณทุกคนแน่นอน”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
หลินเซี่ยและเฉินเจียเหอตามเซี่ยไห่ไปที่ห้องผู้ป่วยของลินดา
ลินดานั่งหลังตรงแม้จะท้องโต กำลังอ่านหนังสืออยู่
เมื่อเห็นหลินเซี่ยถือข้าวเข้ามา หล่อนก็วางหนังสือลง ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
“เซี่ยเซี่ย เจียเหอ พวกเธอยุ่งขนาดนี้ยังมาได้อีกเหรอ?”
“ไม่ยุ่งหรอกค่ะ” หลินเซี่ยถามด้วยความห่วงใย “อาสะใภ้รอง รู้สึกอย่างไรบ้างคะ?”
ลินดาพูดเสียงเบา “ขอแค่ไม่ถูกอารองของเธอรบกวน ทุกอย่างก็ยังดีอยู่”
เซี่ยไห่ “!!!”
หลินเซี่ยหันไปพูดกับเซี่ยไห่ทันที “อารอง พูดให้น้อยลงหน่อยสิคะ อย่าไปรบกวนอาสะใภ้รองกับลูกในท้องของหล่อน”
“ฉัน…” เซี่ยไห่แทบบ้า “ฉันอยู่ในระเบียงทางเดินกับเฉินเจียซิ่งมาตั้งแต่เช้าแล้ว ใครกันที่รบกวน?”
เซี่ยไห่พูดด้วยความน้อยใจแล้วล้างผลไม้ที่เฉินเจียซิ่งให้มา จากนั้นก็นำมาเสิร์ฟ
หลินเซี่ยตักน้ำซุปบำรุงที่เธอนำมาให้ลินดาดื่ม
หลินเซี่ยต้องการเปิดบริษัทเครื่องสำอาง ก่อนหน้านี้เธอได้ปรึกษากับลินดาและเซี่ยอวี่เรียบร้อยแล้วว่าจะร่วมหุ้นกันทั้งสามคน
วันนี้ที่มาก็เพื่อคุยกับลินดาเกี่ยวกับเรื่องงาน
หลังจากลินดากินข้าวเสร็จ ขณะที่พวกเธอทั้งสองคุยเรื่องงานกัน เฉินเจียเหอกับเซี่ยไห่ก็ออกไปรอข้างนอก
เซี่ยไห่ตอนนี้รู้กาลเทศะมาก โดยทั่วไปแล้วเขาไม่สร้างปัญหาให้กับลินดา
หลังจากที่พวกเธอคุยกันเสร็จ หลินเซี่ยก็ไปเยี่ยมหยางหงเสีย หยางหงเสียพักอยู่ที่โรงพยาบาล และยังคงห่วงเรื่องงานเช่นกัน
ตอนนี้เมื่อเห็นหลินเซี่ย สิ่งแรกที่หล่อนถามก็คือสถานการณ์ที่ร้าน
หลินเซี่ยบอกให้หล่อนพักผ่อนรอคลอดอย่างสบายใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน
เมื่อเห็นผู้หญิงหลายคนพยายามอย่างหนักเช่นนี้ กำลังจะคลอดลูกแต่ยังคิดแต่เรื่องงาน ไม่มีอาการกลัวการคลอดหรือวิตกกังวลเลย
ในฐานะผู้ชายแล้ว เซี่ยไห่และเฉินเจียซิ่งอดไม่ได้ที่จะชื่นชมจิตใจที่เข้มแข็งของผู้หญิงเหล่านี้
พวกเขาในฐานะผู้ชายก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างลึกซึ้งถึงความยากลำบากของผู้หญิง
หากผู้หญิงต้องการประสบความสำเร็จเท่าเทียมกับผู้ชายในสังคมนี้ พวกหล่อนมักจะต้องทุ่มเทพลังงานและความพยายามมากกว่า
พวกเขาในฐานะผู้ชายควรจะเข้าอกเข้าใจพวกหล่อนให้มากขึ้น ยามอยู่บ้านควรช่วยดูแลลูกมากขึ้น ทำงานบ้านมากขึ้น และรับผิดชอบครอบครัวให้มากขึ้น
ไม่เช่นนั้นหากพวกผู้หญิงเก่งมากด้วยความสามารถเหล่านี้รู้สึกว่าพวกผู้ชายไม่มีประโยชน์อะไร อาจจะหย่าพวกเขาทิ้งเสียก็ได้
แน่นอนว่าเฉินเจียเหอไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องพวกนี้ เพราะเขาทำงานให้กับประเทศ ซึ่งมีลักษณะที่แตกต่างออกไป
หลินเซี่ยกับเฉินเจียเหอออกมาจากโรงพยาบาลแล้วก็ไปที่คลินิกแพทย์แผนจีนของคุณปู่เย่ เพื่อเยี่ยมคุณปู่เย่กับเอ้อร์เลิ่ง
วันนี้พวกเขายังไปหาเอ้อร์เลิ่งด้วยเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง
หลินเซี่ยได้หาแฟนให้กับเอ้อร์เลิ่ง เป็นลูกมือที่ทำงานอยู่ในร้านเสริมสวยของชุนฟาง หล่อนอายุมากกว่านักเรียนคนอื่นๆ เล็กน้อย อายุ 24 ปี มาจากชนบท
ก่อนหน้านี้ทางบ้านได้หมั้นหมายคู่ให้ตั้งแต่เด็ก หล่อนไม่อยากให้ชะตาชีวิตของตัวเองถูกจัดการแบบนั้น จึงไปขอถอนหมั้นกับฝ่ายชายเอง เมื่อเห็นโฆษณารับสมัครเรียนเสริมสวยทางโทรทัศน์ ก็ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะออกจากชนบท มาสมัครเรียนเทคนิคที่โรงเรียน
นี่คือนักเรียนรุ่นแรกที่หลังจากจบการศึกษาแล้วได้รับความสนใจจากชุนฟาง และได้อยู่ทำงานที่ร้านเสริมสวย
หลินเซี่ยได้พบกับหญิงสาวคนนี้ที่ร้านเสริมสวยหลายครั้ง ทั้งการพูดคุยและทัศนคติในการทำงานด้านต่างๆ ล้วนแล้วแต่ดูน่าเชื่อถือและไว้วางใจได้มาก
เธอจึงคิดจะแนะนำหญิงสาวคนนี้ให้กับเอ้อร์เลิ่ง
เธอหวังว่าเอ้อร์เลิ่งจะได้พบหน้าและทำความรู้จักกับอีกฝ่าย วันนี้จึงตั้งใจจะไปคุยกับเอ้อร์เลิ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
รอลุ้นเลยค่ะว่าอารองกับเจียซิ่งจะได้ลูกชายหรือลูกสาวกัน กับรอลุ้นว่าเอ้อร์เลิ่งจะถูกใจสาวคนนี้หรือเปล่า
ไหหม่า(海馬)