ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 1000 เสิ่นเสี่ยวอวี้ปรากฏตัวอีกครั้ง

ตอนที่ 1000 เสิ่นเสี่ยวอวี้ปรากฏตัวอีกครั้ง

………………..

ตอนที่ 1000 เสิ่นเสี่ยวอวี้ปรากฏตัวอีกครั้ง

หลังจากผ่านช่วงปีใหม่ไป แม้โรงเรียนยังไม่เปิดเทอม แต่ร้านเช่าชุดแต่งงานกลับเปิดทำการแต่เช้า หลินเยี่ยนทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ จึงไปทำงานที่ร้านถ่ายภาพแต่งงานก่อน

หลินเซี่ยก็มักจะแวะมาดูบ่อยๆ คอยดูแลเรื่องการสั่งสินค้าเข้าร้าน

วันนี้ หลินเซี่ยออกมาจากร้านเช่าชุดแต่งงานพร้อมกับหลินเยี่ยน และคุยกับหล่อนเรื่องงานแต่งงาน

“เสี่ยวเยี่ยน ตอนนี้งานของเธอทุกอย่างมั่นคงดีแล้ว เธอกับเจิ้งอวี้ควรจะเริ่มวางแผนแต่งงานได้แล้วไหม?” หลินเซี่ยพูด “ฉันได้ยินอารองบอกว่าพ่อแม่ของเจิ้งอวี้ค่อนข้างร้อนใจ พวกเขาไม่กล้าพูดตรงๆ กับเธอ แต่ลูกชายก็จะอายุสามสิบแล้ว พอเห็นพวกเธอยังไม่แต่งงานสักที คนเป็นพ่อแม่ก็อดกังวลไม่ได้”

หลินเยี่ยนได้ยินพี่สาวพูดถึงหัวข้อนี้แล้วก็ไม่ได้อายและขี้อายเหมือนแต่ก่อน หล่อนไม่รู้สึกเขินอายที่จะพูดตรงๆว่า “พี่ ฉันบอกกับเจิ้งอวี่แล้วว่าเราจะจัดงานแต่งงานตอนสิ้นปีนี้ค่ะ”

หลินเซี่ยได้ยินคำพูดของน้องสาวแล้วก็ยิ้มพลางพยักหน้า “งั้นก็ดีแล้ว แต่งงานเร็วหน่อย แม่ก็กำลังร้อนใจอยู่”

แต่ก่อนแม่ของพวกเธอไม่แนะนำให้หลินเยี่ยนแต่งงานเร็วเกินไป หวังว่าหล่อนจะมีความสามารถที่เป็นอิสระก่อน แล้วค่อยพูดคุยเรื่องแต่งงาน เพื่อที่ในอนาคตจะได้ไม่ต้องมีสถานะต่ำต้อยในชีวิตแต่งงาน

ด้านอาชีพการงานไม่ต้องกังวลแล้ว

ลู่เจิ้งอวี่ในฐานะผู้ช่วยที่มีความสามารถของเซี่ยไห่ ในช่วงสองปีนี้ก็เติบโตขึ้นมากเช่นกัน

เขาและหลินเยี่ยนเติบโตไปด้วยกัน ก้าวหน้าไปพร้อมกัน พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างแท้จริงทั้งชายหญิงราวกิ่งทองใบหยก

ตอนนี้พวกเขาสามารถแต่งงานกันได้เร็วขึ้น และสมหวังในความรัก

สองสาวพี่น้องพูดคุยหัวเราะกันออกมาจากโรงเรียน ตั้งใจจะกลับบ้าน

หลินเซี่ยจะกลับบ้านของตัวเอง และชวนให้หลินเยี่ยนไปบ้านด้วยกันเพื่อเอาเสื้อผ้าสองชุดกลับไปให้เสี่ยวหู่

วันนี้เธอมีงานยุ่งบางอย่าง ไม่มีเวลากลับไปรับเสี่ยวหู่

เธอขี่รถมอเตอร์ไซค์ พาหลินเยี่ยนซ้อนท้าย

รถมอเตอร์ไซค์เพิ่งมาถึงประตูหมู่บ้าน จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมา

ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ในชุดขาดรุ่งริ่งอุ้มเด็กหญิงอายุสี่ห้าขวบวิ่งพรวดพราดออกมา

พอหลินเยี่ยนพูดจบ ก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงตัวน้อยดังขึ้น

“แม่จ๋า”

หลินเยี่ยนงุนงงกะพริบตาปริบๆ แล้วมองไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัว

คำว่า “แม่จ๋า” ทำให้มือทั้งสองข้างของหลินเซี่ยที่กำลังจับแฮนด์รถมอเตอร์ไซค์สั่นเทาเล็กน้อย เกือบจะล้มลง

“พวกคุณมาทำอะไร? จำคนผิดแล้วไหม?” หลินเยี่ยนตะโกนถามคนที่ยืนอยู่กลางถนน

“แม่จ๋า”

ก่อนที่หลินเยี่ยนจะพูดจบ เด็กหญิงตัวน้อยก็ร้องเรียกอย่างร้อนรน

หลินเซี่ยมองเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่สกปรกมอมแมมดิ้นหลุดออกมาจากอ้อมกอดของชายคนนั้น เธอก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป มือที่จับแฮนด์รถมอเตอร์ไซค์สั่นเทา จนเกือบจะล้มลง

เสิ่นเสี่ยวอวี้?

“แม่คะ แม่จำหนูไม่ได้แล้วเหรอ?” เสิ่นเสี่ยวอวี้ตัวน้อยวิ่งเข้ามา ฝ่ามือกระดำกระด่างของหล่อนกอดขาของหลินเซี่ยเอาไว้ แหงนหน้าขึ้นร้องไห้น้ำตาไหลพราก

“แม่คะ หนูคิดถึงแม่มาก”

“ใครเป็นแม่เธอกัน?” หลินเซี่ยผลักหล่อนออกอย่างแรง สีหน้าเขียวคล้ำ มองเด็กหญิงตัวน้อยที่ล้มลงบนพื้นอย่างเย็นชา

ชายที่อุ้มเด็กน้อยมาด้วยตกใจกับท่าทีของหลินเซี่ย เขาฉุดตัวเด็กน้อยขึ้นมาอย่างรุนแรง มองหลินเซี่ยแวบหนึ่ง แล้วรีบหันไปถามเสิ่นเสี่ยวอวี้อย่างร้อนรน “หนูจำผิดหรือเปล่า? นี่เป็นแม่ของหนูจริงๆ หรือ?”

เสิ่นเสี่ยวอวี้ไม่สนใจผู้ชายคนนั้น วิ่งเข้ามาทำท่าจะกอดหลินเซี่ย

“แม่ ขอโทษนะคะ ที่ผ่านมาเป็นความผิดของลูกเอง ลูกทำผิดมหันต์ ลูกสมควรตาย ลูกไม่ควรเชื่อคำพูดของเสิ่นอวี้อิ๋งกับหลิวจื้อหมิงแล้วทำร้ายแม่ ลูกผิดจริงๆ ค่ะ”

เสิ่นเสี่ยวอวี้พูดทั้งน้ำหูน้ำตาไหล ซึ่งคำพูดเหล่านั้นไม่เหมาะกับวัยของหล่อนเลย

หลินเยี่ยนมองหลินเซี่ยด้วยสีหน้างุนงง ถามเสียงเบาว่า “พี่ เด็กคนนี้มาจากไหนกัน? ทำไมทำตัวไม่เหมือนเด็กเลย? หล่อนรู้จักเสิ่นอวี้อิ๋งด้วยเหรอ?”

หลินเซี่ยไม่ตอบคำถามของหลินเยี่ยน แต่กลับพูดว่า

“เสี่ยวเยี่ยน เธอกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาก่อนนะ”

คนสองคนนี้มาจากไหนไม่รู้ ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนกับอารองหลินเอ้อร์ฝูผู้เป็นไอ้โง่ในชนบทของหล่อน แล้วเด็กผู้หญิงคนนี้ก็ยิ่งดูน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก

หลินเยี่ยนคาดเดาว่า นี่คงเป็นคู่อริคนใดคนหนึ่งของพี่สาวหล่อนที่ตั้งใจส่งมาวางกับดักให้พี่สาวของตน

หลินเซี่ยพูดว่า

“ไม่เป็นไร ฉันจะจัดการเอง เธอเข้าไปหยิบเสื้อผ้าก่อนนะ”

หลินเซี่ยมอบกุญแจให้กับหลินเยี่ยน หลินเยี่ยนไม่กล้าขัดความประสงค์ของหลินเซี่ย จึงจำต้องไปยังหมู่บ้านที่พักของครอบครัวก่อน

เมื่อหลินเยี่ยนจากไป หลินเซี่ยถอยหลังอีกก้าวหนึ่ง แล้วผลักเสิ่นเสี่ยวอวี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาหาอย่างเด็ดขาด

“เด็กบ้าที่ไหนมานี่?” หลินเซี่ยมองด้วยสายตาเย็นชา แล้วหันไปถามชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นายพามาหรือ?”

ชายคนนั้นตอบว่า “เด็กคนนี้บอกว่าแม่แท้ๆ ของหล่อนเป็นเจ้าของกิจการในเมือง หล่อนขอให้ผมพามาหาคน ผมก็เลยพาหล่อนมาตามทางที่หล่อนบอกและรอคุณอยู่ที่นี่”

น้ำเสียงของชายคนนั้นชัดเจนมากว่าต้องการค่าตอบแทน

อย่างไรก็ตาม คำตอบของหลินเซี่ยกลับทำให้เขาผิดหวัง

“พี่ชาย พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่มีลูกสาวแบบนี้หรอก ฉันไม่เคยคลอดลูกสาวเลย”

“อะไรนะ?”

ชายคนนั้นไม่อยากจะเชื่อ แต่หลินเซี่ยกลับพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ยืนกรานว่าไม่รู้จักเสิ่นเสี่ยวอวี้

ชายคนนั้นรู้สึกหดหู่ในใจ มองเสิ่นเสี่ยวอวี้ด้วยสายตาดุร้าย “เด็กน้อย เธอยังกล้าโกหกอีกหรือ? ฉันเสี่ยงที่จะถูกครอบครัวหวังเอ้อร์จับได้ แอบพาเธอออกมาจากหมู่บ้าน หวังว่าจะช่วยเธอหาแม่แท้ๆ คิดว่าพวกเธอจะขอบคุณฉัน ให้เงินฉันสักหน่อย ใครจะรู้ว่าเธอกลับเป็นคนหลอกลวง”

ชายคนนั้นทำท่าจะตีเสิ่นเสี่ยวอวี้

ความสนใจทั้งหมดของเสิ่นเสี่ยวอวี้จดจ่ออยู่ที่หลินเซี่ย บนใบหน้าเล็กๆ ที่สกปรกของหล่อนเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนหลากหลาย ทั้งความเสียใจ ความรู้สึกผิด และการวิงวอน

“แม่ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ลูกผิดไปแล้ว ลูกผิดจริงๆ สวรรค์ให้โอกาสลูกได้เกิดใหม่อีกครั้ง ก็เพื่อให้ลูกได้ชดเชยความผิดพลาดในชาติก่อน ให้ลูกได้ไถ่บาป แม่ยกโทษให้ลูกได้ไหม? ชาตินี้ลูกจะดูแลเลี้ยงดูแม่อย่างดีแน่นอน จะเลี้ยงดูแม่ยามแก่เฒ่า”

“ฉันมีลูกชายของตัวเองแล้ว ฉันต้องการให้เธอเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าด้วยหรือ?”

เสิ่นเสี่ยวอวี้พูดออกมาทันที “คุณหมายถึงหู่จือคนนั้นหรือ? เขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณนี่”

“ฉันมีลูกชายแท้ๆ ของตัวเองแล้ว ซึ่งหู่จือก็นับเป็นลูกชายของฉันด้วย”

หลินเซี่ยมองเห็นชายที่ดูโหดร้ายคนนั้น แล้วยิ้มเยาะ “พี่ใหญ่ คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่รู้จักหล่อน คุณพาหล่อนออกมาจากที่ไหน ทางที่ดีควรส่งหล่อนกลับไป ไม่อย่างนั้นต่อไปคุณอาจจะไม่มีวันดีๆ ให้ได้ใช้ชีวิตแล้วนะ”

หลินเซี่ยแสดงจุดยืนชัดเจน มองไปที่เสิ่นเสี่ยวอวี้พลางยิ้มเย็นชา แล้วตั้งใจจะหมุนตัวเดินจากไป

เสิ่นเสี่ยวอวี้ไม่ยอมแพ้ พยายามจะวิ่งเข้าไปหา ร้องไห้ตะโกนอย่างสุดหัวใจ พยายามจะขวางหลินเซี่ยไว้

“แม่ อย่าใจร้ายแบบนี้เลยนะคะ ฉันขอร้อง แม่ อย่าทิ้งลูกนะ ลูกผิดไปแล้ว ลูกยอมรับว่าผิดจริงๆ”

“ไสหัวไปซะ ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะส่งแกไปโรงพยาบาลบ้า”

เสิ่นเสี่ยวอวี้ที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสารหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดอันโหดร้ายและเด็ดขาดของหลินเซี่ย

บนใบหน้าผอมแห้งและสกปรกของหล่อนปรากฏสีหน้าที่ไม่เหมาะสมกับวัยเลย

แม่ของหล่อนคงไม่ให้อภัยหล่อนแล้วเป็นแน่

หล่อนควรจะคิดได้ว่าหลินเซี่ยเองก็มีความทรงจำจากชาติก่อน จะให้อภัยหล่อนได้อย่างไรกัน?

ในชาติก่อน หล่อนเป็นคนถอดหน้ากากออกซิเจนของอีกฝ่ายด้วยมือตัวเอง

หลินเซี่ยในชาติก่อนดีกับหล่อนมากแท้ๆ ตั้งแต่หล่อนอายุห้าขวบก็รับอุปการะหล่อนออกมาจากสถานสงเคราะห์ เลี้ยงดูอย่างตั้งใจมาเต็มสิบสามปี

เธอไม่แต่งงานตลอดชีวิต ทุ่มเทดูแลหล่อนให้เติบโตอย่างสุดหัวใจ ทุ่มเทความรักและความเอาใจใส่ทั้งหมดให้กับหล่อน

แต่หล่อนกลับปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างไรล่ะ?

หล่อนเชื่อฟังคำยุยงของนังอสรพิษคนนั้น แอบไปรู้จักกับพวกเขาลับหลัง แล้วโหดร้ายถึงขนาดถอดหน้ากากออกซิเจนของแม่ตัวเองออก

ทำให้แม่ของตนต้องเสียชีวิต

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เจอคู่กรณีเก่าจากชาติก่อนอีกแล้ว เซี่ยเซี่ยจะตัดขาดจากเจ้ากรรมนายเวรคนนี้ยังไงดี

ไหหม่า(海馬)

………………..