ทะลุมิติยุค 70 ครานี้ข้าขอใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ - บทที่ 95 ขอบคุณสหายหลี่หงจวิน

บทที่ 95 ขอบคุณสหายหลี่หงจวิน

เฉิงอวี้เจียวไม่คิดว่าลู่เซี่ยจะกล้าพูดแบบ เธอคิดจะพูดต่อ แต่ก็ถูก กู้เซี่ยงหนานห้ามไว้ก่อน “พอได้แล้ว ทานต่อเถอะ เจียงจือชิงไม่สบาย ลู่จือชิงก็แค่ทำให้ทานนิดหน่อย ทำไมต้องไปยุ่งเรื่องของเขาด้วย”

ลู่เซี่ยได้ยินแบบนั้นก็ยิ้ม “ใช่แล้ว ข้าวสารนั่นฉันก็เอามาจากบ้านแค่นิดเดียวเองตั้งใจว่าจะเก็บไว้กินตอนตรุษจีน

แต่ตอนนี้เจียงจือชิงป่วย ฉันก็เลยทำให้เขาทาน หวังว่าเขาทานแล้วจะหายได้เร็วกว่าเดิม เฮ้อ! ร่างกายของเขาก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ฉันเป็นห่วงจริง ๆ พวกเราเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันไป หากเขาเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี”

เมื่อพูดแบบนี้ คนอื่น ๆ ต่างก็พากันปลอบใจเธอยกใหญ่

จริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้เหล่าปัญญาชนก็แค่อิจฉา นอกจากนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

เรื่องแบบนี้ทุกคนก็เข้าใจได้ดี คนอื่นก็เหมือนกัน ทุกคนต่างก็มีเสบียงเป็นของตัวเอง ซึ่งไม่อยากเอามาแบ่งปัน หรือบางครั้งก็แอบทำไว้ทานคนเดียวเงียบ ๆ

ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ หรอก

เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้าข้างลู่เซี่ย เฉิงอวี้เจียวจึงหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด แต่เเมื่อคิดว่าเธอจดทะเบียนสมรสไปแล้ว ทั้งยังได้กับคนขี้โรค เฉิงอวี้เจียวก็รู้สึกสะใจขึ้นมาเล็กน้อย จึงไม่อยากไปถือสาอะไรด้วย

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ลู่เซี่ยก็เข้าไปดูอาการเจียงจวินโม่อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขาหลับไปแล้วเธอจึงไม่ได้อยู่ต่อ เพราะคนอื่น ๆ ก็ต้องกลับไปนอนเหมือนกัน

ตอนกลางคืน ลู่เซี่ยฝากหลี่อี้ให้ช่วยดูแลเจียงจวินโม่ ส่วนเธอก็กลับไปพักที่ห้อง

เพราะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน สำหรับอาการป่วยของเจียงจวินโม่ที่คนอื่น ๆ เป็นห่วง เธอก็เล่าให้ฟังเพียงสองสามประโยคก่อนจะล้มตัวลงนอน

แต่หลังจากนอนลงแล้ว เธอก็นึกถึงสาเหตุการตายของเจียงจวินโม่ที่กล่าวไว้ในนิยาย

ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้ว่าเขาตกน้ำด้วยสาเหตุใด ทำให้อาการของเขาแย่ลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเสียชีวิตจากโรคหวัดธรรมดา

ไม่รู้ว่าการที่เขาตกลงไปในน้ำตามเนื้อเรื่องของนิยายนั้น จะเกี่ยวข้องกับสือชุนเยี่ยนหรือเปล่า แต่ลู่เซี่ยรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูง

ดังนั้น สือชุนเยี่ยนจึงเป็นสาเหตุทางอ้อมที่ทำให้เจียงจวินโม่ตาย

แบบนี้จะปล่อยสือชุนเยี่ยนไปง่าย ๆ ไม่ได้หรอกนะ

เธอต้องหาวิธีทำให้สือชุนเยี่ยนต้องชดใช้

หลังจากลู่เซี่ยตื่นนอนในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็เข้าไปดูอาการของเจียงจวินโม่ก่อน ซึ่งวันนี้อาการของเขาดีขึ้นมาก ไม่มึนหัวแล้ว และไข้ก็ลดลง มีเพียงร่างกายที่ยังคงอ่อนแอ คาดว่าเป็นเพราะแช่อยู่ในน้ำเย็นเป็นเวลานาน จำเป็นต้องบำรุงร่างกายให้ดีถึงจะหายได้

ลู่เซี่ยให้เขานอนพักบนเตียงเตาต่อไป ส่วนเธอก็ไปทำโจ๊กให้เขาทานอีกเช่นเคย หลังจากที่เขาทานเสร็จ เธอจึงถือของไปที่บ้านของหลี่หงจวิน

เมื่อวานนี้หลี่หงจวินเป็นคนช่วยเขาขึ้นมาจากน้ำ ทั้งยังทำให้เขาต้องเสียเวลาในการนัดดูตัว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลทางอารมณ์หรือเหตุผลใด ๆ ก็ควรมาขอบคุณเสียหน่อย

คราวนี้ลู่เซี่ยหยิบน้ำตาลทรายแดงมาหนึ่งจิน และหยิบขนมที่ซื้อเมื่อคราวก่อมาอีกหนึ่งห่อ

เมื่อเธอมาถึงบ้านของหลี่หงจวิน ก็ต้องพบว่าที่บ้านของเขาตอนนี้มีคนอยู่ไม่น้อยเลย

ทันใดนั้นลู่เซี่ยก็รู้สึกว่าตัวเองมาผิดเวลา แต่เมื่อมาแล้วเธอก็ต้องฝืนใจเข้าไป

แม่ของหลี่หงจวินเป็นคุณป้าที่ดูสดใสร่าเริง ทุกคนเรียกเธอว่า ‘ป้าชุ่ยอวิ๋น’

เมื่อป้าชุ่ยอวิ๋นเห็นลู่เซี่ยเดินเข้ามา เธอเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะกล่าวทักทายอย่างกระตือรือร้น “โอ้ คุณลู่มาแล้วเหรอ? ช่างเป็นแขกที่หายากจริง ๆ เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิ!”

ลู่เซี่ยรู้สึกงุนงงกับความกระตือรือร้นของเธอ จึงรีบพูดขึ้น “ป้าคะ ครั้งนี้ฉันมาเพื่อขอบคุณสหายหลี่หงจวินที่ช่วยเจียงจือชิงไว้ ฉันได้ยินว่าสหายหลี่ เกือบจะพลาดการดูตัวเพราะเรื่องนี้ ฉันจึงรู้สึกเกรงใจมาก เลยเอาของมาฝากนิดหน่อย หวังว่าป้าจะรับไว้”

เมื่อป้าชุ่ยอวิ๋นเห็นว่าลู่เซี่ยนำของมาฝากด้วย รอยยิ้มของเธอก็ยิ่งกว้างขึ้น “โอ้! ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ไม่ว่าใครก็ช่วยได้ทั้งนั้น บังเอิญว่าเมื่อวานนี้ลูกชายของฉันไปเจอเข้า วางใจเถอะ ไม่กระทบกับเรื่องนัดดูตัวหรอก

ฉันได้ยินมาว่าเธอจดทะเบียนสมรสกับเจียงจือชิงแล้วใช่ไหม? โอ้โห! พวกเธอหล่อสวยกันทั้งคู่ เหมาะสมกันมาก!”

พูดจบก็ดึงลู่เซี่ยเข้าไปในบ้าน โดยไม่สนใจว่าลู่เซี่ยจะคิดเห็นอย่างไร