ทะลุมิติยุค 70 ครานี้ข้าขอใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ - บทที่ 101 ค่ำคืนแรกในบ้านใหม่

บทที่ 101 ค่ำคืนแรกในบ้านใหม่

เมื่อเห็นเขาตกลง ลู่เซี่ยก็เข้าไปอาบน้ำในห้อง

ทันทีที่ร่างกายจุ่มลงในอ่างอาบน้ำ เธอถอนหายใจอย่างสบายใจ สุดท้ายก็ได้อาบน้ำอย่างเต็มที่สักที ช่างสบายจริง ๆ!

หลังจากอาบน้ำจนเต็มอิ่มแล้ว เจียงจวินโม่ก็อาสาเทน้ำออกจากอ่างด้วยตนเอง

แต่เมื่อเห็นเขาเทน้ำและยังขัดอ่างจนสะอาด ก่อนจะนำกลับไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของ ลู่เซี่ยก็รู้สึกแปลกใจ “นายไม่คิดจะอาบน้ำเหรอ?”

เจียงจวินโม่รู้สึกเขินอายที่จะมองเธอ “ผมใช้อ่างไม้ก็พอแล้ว”

ตอนเลือกซื้อเครื่องใช้ เจียงจวินโม่ก็ซื้ออ่างไม้ใบใหญ่มาด้วย ก่อนหน้านี้ลู่เซี่ยไม่รู้ว่าเขาเตรียมไว้ทำอะไร แต่ตอนนี้ได้รู้แล้วว่าเขาเอาไว้อาบน้ำนั่นเอง

เห็นว่าเขาเริ่มใส่น้ำลงในอ่างแล้ว หลู่เซี่ยจึงไม่สนใจเขาอีก

รอจนกระทั่งเขาเข้าห้องไปอาบน้ำ ลู่เซี่ยจึงไปเช็ดผมในห้องครัว

เจียงจวินโม่ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก ส่วนใหญ่แล้วผู้ชายมักจะอาบน้ำกันอย่างรวดเร็ว ในหน้าร้อนเขามักจะไปอาบน้ำในแม่น้ำทุกสามถึงห้าวัน ก็คงไม่สกปรกเท่าไหร่

หลังอาบน้ำเสร็จฟ้าก็มืดแล้ว พวกเขาจึงจุดเทียนหนึ่งเล่ม

ลู่เซี่ยรู้สึกว่าอากาศเย็นลงเล็กน้อย จึงเสนอขึ้น “รีบไปนอนกันเถอะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ อย่าให้หนาวจนเป็นหวัดเลย”

“ตกลง”

ลู่เซี่ยไม่ได้เขินอายที่จะเข้าไปในห้องนอนพร้อมเจียงจวินโม่

เพราะเตียงในห้องนั้นใหญ่มาก ต่อให้นอนด้วยกันถึงสี่ห้าคนก็ยังไม่รู้สึกอึดอัด ดังนั้นการนอนด้วยกันสองคนจึงรู้สึกสบายมาก

ตอนนี้ผ้าห่มของทั้งคู่ถูกจัดวางไว้บนเตียงเรียบร้อยแล้ว แม้ไม่ได้วางไว้คนละฝั่ง แต่ก็ไม่ได้วางไว้ชิดกัน

ลู่เซี่ยขึ้นไปบนเตียงแล้วพุ่งตรงไปยังผ้าห่มของตัวเอง ก่อนจะมุดตัวเข้าไปนอน

“นายก็รีบนอนเถอะ บนเตียงนอนอุ่นแล้ว ยิ่งในผ้าห่มยิ่งอุ่นมาก

“… ตกลง”

จากนั้นเจียงจวินโม่ก็ดับเทียน แล้วค่อย ๆ ขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มของเขา

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทางด้านลู่เซี่ยรู้สึกค่อนข้างสงบ หลังจากอาบน้ำอุ่นเสร็จก็เข้ามานอนใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าพลิกตัวแล้วจะไปโดนใคร เธอจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว…

ทางด้านเจียงจวินโม่ที่ลืมตาตื่นจนถึงเที่ยงคืน แล้วหันไปมองลู่เซี่ย แม้ในความมืดก็พอจะเห็นใบหน้าที่หลับสนิทของเธอได้ราง ๆ

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะหลับไปในที่สุด

วันรุ่งขึ้น ลู่เซี่ยตื่นมาในขณะที่เจียงจวินโม่ยังคงหลับสนิทอยู่ เธอจึงไม่คิดจะรบกวนเขา

เธอลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าก่อน

คราวนี้เธอใช้ข้าวสารจากช่องว่ามิติมาต้มเป็นโจ๊ก เมื่อได้เห็นผักที่เก็บไว้ในช่องว่างมิติก็ถอนหายใจออกมา พลางคิดว่าคงถึงเวลาที่จะต้องนำออกมาทานแล้ว หากจะปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ก็เสียดาย

เมื่อทำอาหารเช้าเสร็จ เจียงจวินโม่ก็ตื่น

หลังจากตื่นขึ้นมาเขาก็รู้สึกเกรงใจ “ขอโทษด้วย ผมตื่นสายไปหน่อย”

ลู่เซี่ยยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงวันนี้เราก็ไม่ต้องไปทำงานนี่”

ช่วงนี้ในหมู่บ้านไม่ค่อยมีงานให้ทำ แม้ไม่กี่วันก่อนจะมีงานนวดข้าวอยู่บ้าง แต่เพราะทั้งคู่กำลังวุ่นวายอยู่กับเรื่องสร้างบ้าน จึงไม่ได้ไปทำงาน และตอนนี้งานเหล่านั้นก็เสร็จเกือบหมดแล้ว

ดูเหมือนว่าอากาศจะเย็นลงเรื่อย ๆ อีกไม่กี่วันเมื่อเก็บเกี่ยวผักเสร็จ คงจะไม่มีงานอะไรให้ทำอีกแล้ว

หลังจากทั้งคู่ทานอาหารเช้าเสร็จ ขณะที่กำลังอยู่บ้านโดยไม่มีอะไรทำ เจียงจวินโม่ก็เสนอให้เข้าไปในตัวเมือง เพราะของที่ครอบครัวส่งมาให้ในเดือนนี้น่าจะมาถึงแล้ว

ลู่เซี่ยจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปเป็นเพื่อนเชา

ผลปรากฏว่าเมื่อทั้งคู่คนออกมา ก็เจอกับคนในหมู่บ้าน

ทุกคนรู้ว่าทั้งคู่เพิ่งจัดงานแต่งงานกันเมื่อวานนี้ เมื่อเห็นทั้งคู่เดินมาด้วยกัน คนในหมู่บ้านก็เริ่มหยอกล้อทันที

“โอ้! คู่สามีภรรยาใหม่ของเราออกมาแล้ว กำลังจะไปไหนกัน?”

ลู่เซี่ยพยักหน้าอย่างเขินอาย “จะเข้าไปในตัวเมืองน่ะค่ะ”

“โอ้โห! ดีจังเลย ลู่จือชิงและเจียงจือชิงดูเข้ากันดีนะ”

“ถูกแล้ว ทั้งสองคนสร้างบ้านอยู่ด้วยกันแล้ว ได้ยินมาว่าเจียงจือชิงดีกับลู่จือชิงมากเลยนะ!”

“หน้าตาดี และผิดขาวด้วยกันทั้งคู่ ถ้ามีลูกด้วยกันควจะน่ารักมากแน่ ๆ!”