ทะลุมิติยุค 70 ครานี้ข้าขอใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ - บทที่ 100 ย้ายเข้าบ้านใหม่

บทที่ 100 ย้ายเข้าบ้านใหม่

หลังจากนั้น พวกเขาก็ร่วมทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศในวันนี้ดุครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะลู่เซี่ยและเจียงจวินโม่ตั้งใจไปซื้อเนื้อมาจากในเมือง ทำให้อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่ทุกคนต่างพึงพอใจ ทั้งยังทานกันจนไม่เหลือเศษแม้แต่น้อย

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ผู้นำหมู่บ้านก็ขอตัวกลับไปก่อน เหล่าปัญญาชนต่างช่วยกันเก็บของเล็กน้อย ก่อนจะก็ทยอยกันกลับ

เหลือเพียงลู่เซี่ยและเจียงจวินโม่ที่มองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกันด้วยความโล่งอก

เมื่อกลับเข้าไปในบ้าน ของใช้ของพวกเขาก็ถูกขนย้ายมาจนหมดแล้ว เหลือเพียงจัดเก็บเข้าที่เข้าทางก็เท่านั้น

ดังนั้นทั้งคู่จึงใช้เวลาไปกับการจัดข้าวของภายในบ้านตลอดทั้งบ่าย

การย้ายออกจากที่พักของปัญญาชน หมายความว่า นับจากนี้ไปทั้งคู่จะไม่ต้องทำอาหารร่วมกับปัญญาชนคนอื่น ๆ แล้ว พวกเขาจึงขนย้ายข้าวสารมาไว้ที่บ้านด้วย

เพราะข้าวสารห้าสิบจินที่ทางหมู่บ้านให้ยืมไว้ตอนที่พวกเขามาถึงใหม่ ๆ ก็ใกล้จะหมดแล้ว เมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยว พวกเขาก็มีคะแนนงานไม่มากพอ หลังจากที่นำไปแลกข้าวสารมาหักลบกลบหนี้กับที่ยืมมาก่อนหน้านี้ พวกเขาก็แทบจะไม่เหลือเลย

ดังนั้น เหล่าปัญญาชนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ จึงพากันไปซื้อข้าวสารจากคนในหมู่บ้าน

ลู่เซี่ยและเจียงจวินโม่ก็ซื้อมาบ้างเหมือนกัน แต่ข้าวสารที่คนในหมู่บ้านขายนั้นเป็นข้าวสารคุณภาพต่ำ พวกเขาจึงไม่ได้ซื้อมาเยอะนัก และตั้งใจว่าจะใช้คูปองข้าวไปซื้อข้าวสารคุณภาพดีจากร้านค้าของรัฐบาล

ส่วนลู่เซี่ยเองก็กำลังหาโอกาสที่จะนำข้าวสารจากช่องว่างมิติออกมาทาน

ส่วนเรื่องผักนั้น เหล่าปัญญาชนบอกกับทั้งคู่ว่าสามารถไปเก็บผักที่แปลงปลูกของพวกเขาได้เหมือนเดิม แต่ทั้งคู่คิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะสม เพราะผักเหล่านั้นไม่ใช่ผักที่ทั้งคู่ลงมือปลูกด้วยตัวเอง แม้ก่อนหน้านี้ที่อยู่ด้วยกันจะไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายออกมาแล้ว ดังนั้นทั้งคู่จึงนำข้าวสารไปให้พวกเขาสี่จินา เพื่อแลกกับการไปเก็บผักทาน

แต่นี่ก็คงทำได้อีกไม่นาน เพราะกำลังจะเข้าสู่ฤดูหนาว ผักในแปลงก็คงจะเหี่ยวเฉาในไม่ช้า พวกเขาจึงต้องเตรียมผักสำหรับฤดูหนาวเอาไว้ด้วย

ตกเย็น ด้วยเพราะตอนกลางวันนั้งคู่ทานกันมาเยอะแล้ว จึงยังไม่ค่อยรู้สึกหิว ลู่เซี่ยจึงต้มโจ๊กง่าย ๆ ทานกับมันฝรั่งผัดที่เหลือจากมื้อกลางวัน

เจียงจวินโม่ไม่ได้ปล่อยให้เธอทำคนเดียว เขาเดินเข้ามาช่วยก่อไฟ และยังทำทีอยากลองทำอาหารอีกด้วย

แต่ลู่เซี่ยกลับปฏิเสธทันที “ฉันจำได้ว่านายทำอาหารไม่เป็นไม่ใช่เหรอ?”

ตอนอยู่ในที่พักปัญญาชน เมื่อถึงคิวเขาและกู้เซี่ยงหนานทำอาหาร พวกเขายังต้องใช้คะแนนงานจ้างซุนเสิ้งหนานและคนอื่นมาช่วยทำเลย

ได้ยินแบบนั้น เจียงจวินโม่ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบแก้ตัว “ตอนนั้นผมไม่อยากทำต่างหาก ทำอาหารให้คนเป็นสิบคนมันเยอะเกินไป อีกอย่าง กู้เซี่ยงหนานก็ไม่อยากทำ ผมก็เลยคิดว่าจ้างคนอื่นทำยังดีกว่า”

ลู่เซี่ยได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเหตุผลนี้

“นั่นก็หมายความว่านายก็ทำอาหารเป็นสินะ”

เจียงจวินโม่รีบพยักหน้า “เป็นครับ ตอนเด็ก ๆ พี่สาวเคยสอนผม”

ลู่เซี่ยมองเขาด้วยแววตาเคลือบแคลง แต่ก็ไม่ได้โต้แย้ง “งั้นก็ตกลง ต่อไปนี้เราผลัดกันทำอาหารก็แล้วกัน”

“ตกลง” เจียงจวินโม่ตอบตกลงทันที ดูจากท่าทางแล้ว เขาน่าจะยินดีไม่น้อย

ลู่เซี่ยส่ายหน้าพลางอมยิ้ม

หลังจากทั้งคู่ทานอาหารเย็นเสร็จ ลู่เซี่ยก็ต้มน้ำร้อนเตรียมไว้ เพราะการอาบน้ำในที่พักของปัญญาชนป็นเรื่องค่อนข้างลำบาก เมื่อเธอย้ายบ้านคราวนี้ ความปรารถนาของเธอก็เลยเป็นจริงขึ้นมา เธอซื้ออ่างอาบน้ำใบใหญ่ที่เคยหมายตาเอาไว้ และตั้งใจว่าจะอาบน้ำให้เต็มที่

ในห้องครัวมีโอ่งใบใหญ่สำหรับเก็บน้ำเอาไว้โดยเฉพาะ

เจียงจวินโม่เห็นว่าลู่เซี่ยน่าจะใช้น้ำเยอะ เขาจึงอาสาไปตักน้ำมาเติมใส่โอ่งจนเต็ม

กว่าลู่เซี่ยจะต้มน้ำเสร็จ น้ำในโอ่งก็เต็มแล้ว

ลู่เซี่ยยกอ่างเข้าไปอาบน้ำในห้องนอน เธอตั้งใจจะอาบน้ำที่นี่ แม้ห้องเก็บของด้านหลังจะอาบได้ แต่ห้องนั้นค่อนข้างคับแคบ ทั้งยังเก็บข้าวสารเอาไว้ด้วย

หลังจากตักน้ำร้อนใส่ลงในอ่างจนได้ระดับที่ต้องการแล้ว ลู่เซี่ยก็ปิดประตูเตรียมตัวอาบน้ำ

แต่ก่อนจะอาบน้ำ เธอก็หันไปบอกเจียงจวินโม่ “ถ้านายอยากอาบน้ำ รอสักพักค่อยต้มน้ำเพิ่มก็ได้”

เจียงจวินโม่พยักหน้า “ตกลง”

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

KYMX65D5