ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 807 ตอนพิเศษ เผยความในใจ
ตอนที่ 807 ตอนพิเศษ : เผยความในใจ
เมื่อถึงเนินเขา อวิ๋นจูก็นอนแผ่ลงบนพื้น แม้เนินเขาจะยังร้อนอยู่
แต่ก็ดีกว่าบนเขามากมายนัก อวิ๋นจูเหนื่อยจนแทบเดินไม่ไหวแล้ว
หลังจากหายเหนื่อยหอบแล้วอวิ๋นจูก็ลุกขึ้นคลานไปหาเซียวอวี่
แล้วถามด้วยความร้อนใจว่า “มีน ้าหรือไม่”
“อยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ” หนึ่งในองครักษ์เงาส่งกระบอกน ้าให้อวิ๋นจู
อวิ๋นจูรับกระบอกน ้ามาแล้วขยับให้เซียวอวี่มานอนที่ตักตน นาง
ป้อนน ้าให้เขาดื่ม แต่เซียวอวี่หมดสติอยู่ จึงไม่สามารถป้อนน ้าให้
เขาได้
อวิ๋นจูเห็นท่าทีของเซียวอวี่ไม่ค่อยจะดี จึงกรอกน ้าเข้าปากแล้ว
ประกบปากตนกับเซียวอวี่อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางคิดว่า
สามารถป้อนเขาได้เท่าใดก็เท่านั้น
น ้าส่วนใหญ่ไหลไปตามริมฝีปากเซียวอวี่ อวิ๋นจูก็เช็ดปากให้เขา
อย่างใส่ใจ
หลังจากป้อนไปหลายครั้ง นางคิดว่าจะป้อนอีกเป็นครั้งสุดท้าย
เซียวอวี่กลับลืมตาขึ้นมาทำเอาอวิ๋นจูตกใจจนถอยร่นไปด้านหลัง
นางเอ่ยอธิบายตะกุกตะกักว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจ แค่กลัวเจ้ากระหายน ้า
เท่านั้นจึง…”
ภาพเหตุการณ์นี้ไม่เหมาะจะให้องครักษ์เงาเห็น ด้วยเหตุนี้
องครักษ์เงาจึงหันหน้าไปทางอื่น ทำทีเป็นมองไม่เห็น
“อวิ๋นจู เจ้าเข้ามาใกล้ๆ”
อวิ๋นจูรู้สึกหวาดหวั่นใจเล็กน้อย เขาคงไม่ได้เขาใจตนผิดไปแล้ว
กระมัง
อวิ๋นจูไม่ได้คิดอะไรมา นางขยับเข้าไปใกล้ เพียงแต่เมื่อขยับเข้า
ไป เซียวอวี่ก็จูบประทับที่ริมฝีปากนางทันที ในหัวของอวิ๋นจูพลัน
เป็นสีขาวโพลน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดทุกอย่างจึงผิดจากที่นาง
คิดโดยสิ้นเชิง
เซียวอวี่โอบเอวอวิ๋นจูไว้ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดแล้วจูบนาง
อย่างดูดดื่มลึกซึ้ง
อวิ๋นจูไม่รู้เลยว่าตนควรมีท่าทีเช่นไรที่ถูกเซียวอวี่จูบเช่นนี้ แม้
เซียวอวี่จะปล่อยนางแล้ว นางก็ยังไม่ทันตั้งสติได้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
กันแน่
“อวิ๋นจู นี่คือเรื่องที่ข้าอยากจะบอกเจ้า”
ตลอดการเดินทางที่เขาพยายามบอกเป็นนัย อวิ๋นจูไม่เคยเข้าใจ
เลย ทั้งเขายังเป็นคนปากไม่ตรงกับใจอีก ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจใช้
วิธีที่ง่ายที่สุดบอกความในใจตนกับอวิ๋นจู จูบนี้คงสามารถอธิบาย
ทุกอย่างได้แน่
“เจ้า…เจ้า…เจ้า…” อวิ๋นจูชี้หน้าเซียวอวี่ แต่กลับพูดไม่ออก
“เหตุใดจึงจุดพลุส่งสัญญาณเล่า”
เซียวอวี่คิดว่าอวิ๋นจูได้รับอันตรายจึงได้รีบร้อนเพียงนั้น คิดไม่
ถึงว่ากลับไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างบนหุบเขามังกรไฟยังคงสงบนิ่ง
เช่นเดิม
“อากาศร้อนมาก พลุส่งสัญญาณจึงเกิดติดไฟขึ้นมาเอง ข้ารีบวิ่ง
จะไปบอกพวกเจ้าแต่คิดไม่ถึงว่าจะได้พบเจ้า เซียวอวี่ เหตุใดต้องมา
ช่วยข้าด้วยเล่า”
“ยังมาถามคำถามโง่งมเช่นนี้อีก”
เซียวอวี่ไม่พอใจอย่างยิ่ง เหตุใดตนต้องมาชอบสตรีโง่งมเช่นนี้
ด้วย
“เจ้าชอบข้าหรือ” อวิ๋นจูชี้หน้าตนด้วยความตกใจ “เป็นไปได้
อย่างไร เซียวอวี่ เจ้าอย่าล้อเล่นเช่นนี้ ข้าอาจคิดเป็นจริงได้”
“มันเป็นเรื่องจริง”
“เจ้า…” เห็นชัดว่าอวิ๋นจูไม่กล้าเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง เซียวอวี่
เกลียดนางยิ่ง เหตุใดจู่ๆ จึงจะมาชอบนาง ทั้งยังเสี่ยงตายเข้าไปช่วย
นาง เรื่องราวกลับตาลปัตรอย่างรวดเร็วเหลือเกิน รวดเร็วจนนางคิด
ว่าตนกำลังฝันไป
“อวิ๋นจู ยินยอมจะแต่งกับข้าหรือไม่”
เซียวอวี่เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าขอคิดดูก่อน”
เซียวอวี่ขมวดคิ้วมุ่น อวิ๋นจูรีบวิ่งเข้าไปประคองเขา “แผลปริ
หรือ”
“อืม เจ็บตรงนี้”
เซียวอวี่ชี้ไปที่ไปที่หัวใจตน
“บาดแผลเจ้าไม่ได้อยู่ตรงนี้” อวิ๋นจูยังมิทันเข้าใจ เซียวอวี่จึงกุม
มือนางไว้ “อวิ๋นจู ไม่ต้องคิดแล้ว เจ้าต้องแต่งกับข้า”
“เพราะเหตุใด”
“เพราะตรงนี้มันมีเจ้าอยู่”
เซียวอวี่กุมมืออวิ๋นจูมาวางไว้บนอกตน
อวิ๋นจูอยากจะดึงมือออก แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เซียวอวี่เจ็บ