ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 806 ตอนพิเศษ ไม่อาจเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่

“เซียวอวี่ เจ้าลืมว่าเจ้าเป็นรัชทายาทของแผ่นดิน เจ้าสิ่งที่ต้อง

แบกรับและรับผิดชอบ อย่าเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่”

บนเขานี้ไม่มีอะไรที่อันตราย ที่อันตรายที่สุดคือน ้าหนืดร้อนนั่น

หากข้าพบมันเข้าจริงๆ เจ้าจะช่วยข้าได้หรือไม่ หากไม่ได้ก็อย่าฝืน

อีกเลย ถือว่าข้าโชคร้าย หากตอนนี้เจ้าจะตามข้าเข้าไปให้ได้ พวก

เจ้ากต้องร้อนตายหมดแน่

ที่นี่ร้อนจนทำให้คนรู้สึกไม่สบายตัวมากจริงๆ เซียวอวี่รู้สึกเวียน

หัวขึ้นมา หากยังร้อนมากขึ้นไปกว่านี้อีก พวกเขาคงต้องตายอยู่ที่นี่

จริงๆ

เพียงแต่เซียวอวี่ยังคงไม่เป็นห่วงอวิ๋นจู แต่สถานการณ์ตอนนี้เขา

ไม่มีทางอื่นแล้ว เขาหยิบพลุส่งสัญญาณออกมาจากอกส่งให้อวิ๋นจู

“หากพบเรื่องใดก็รีบจุดพลุส่งสัญญาณนี้ อวิ๋นจู อย่าดึงดันเกิน

กำลังตน รู้หรือไม่”

“ข้าไม่ได้มาหาที่ตายเสียหน่อย วางใจเถิด พวกเจ้าหาอยู่แถวนี้ดู

ไม่แน่อาจเจอก็ได้”

อวิ๋นจูพูดจบก็เดินจากไป ขณะหันหลังเดินไป เสียงของเซียวอวี่

ก็ดังขึ้นด้านหลังว่า “อวิ๋นจู ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”

“มีเรื่องใดรอข้ากลับมาแล้วค่อยพูดเถิด ตอนนี้เราต้องเร่งมือหา

ก่อน”

อวิ๋นจูไม่เปิดโอกาสให้เซียวอวี่ได้พูดเลย นางใช้วิชาตัวเบา

ทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เซียวอวี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผากตน

เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลร่วงออกมาไม่หยุดจนบดบังสายตาของเขาไป

หมดแล้ว เขาเช็ดที่ตาตนโดยแรง แล้วหันไปกำชับกับองครักษ์เงา

ว่า “ไปค้นหาให้ทั่ว”

องครักษ์เงาต่างก็กระจายตัวกันออกไปตามหาไข่มุกมังกร

หลังจากอวิ๋นจูไปแล้ว เซียวอวี่ก็เกิดความรู้สึกร้อนรนชนิดหนึ่ง

ขึ้นมา เขาห่วงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับอวิ๋นจู น่าตายนัก เหตุใดหุบเขา

มังกรไฟถึงได้ร้อนเพียงนี้ ชั่วชีวิตไม่เคยพบสถานที่ที่ร้อนเช่นนี้มา

ก่อนเลย

ฟ้าค่อยๆ มืดลง ความร้อนของหุบเขามังกรไฟกลับไม่ได้ลดลง

เลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าของเซียวอวี่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อนานแล้ว

กระทั่งมีน ้าหยดออกมาจากเสื้อ

แม้พวกเขาจะพกกระบอกน ้ามาด้วย แต่ก็ดื่มหมดไปนานแล้ว

ตอนนี้แต่ละคนจึงกระหายจนแทบทนไม่ไหว ริมฝีปากต่างแตก

แห้ง ทว่าไม่มีผู้ใดหาไขมุกมังกรไฟพบเลย

“ไท่จื่อ บนนี้ช่างร้อนนัก เราลงไปรอด้านล่างเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อ

เห็นเสื้อผ้าเซียวอวี่มีน ้าหยดไหลตลอดเวลา องครักษ์เงาจึงเข้ามาทูล

รายงาน

“ให้อยู่ที่นี่สักคนสองคน คนอื่นลงเขาไปหาน ้าเถิด” เซียวอวี่เอ่ย

กำชับ

เมื่อเห็นว่าเตือนอย่างไรก็ไม่เป็นผล องครักษ์เงาก็ไม่กล้าพูดมาก

อีก จึงให้คนลงเขาไปหาน ้า

เซียวอวี่มองไปที่ไกลแสนไกล พลันเห็นพลุส่งสัญญาณถูกจุด

ขึ้นตรงหน้า เซียวอวี่ร้อนใจยิ่งจึงวิ่งตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจ

สภาพร่างกายตนเลย

อากาศยิ่งร้อนขึ้นทุกที ยังวิ่งไปได้ไม่ไกล เซียวอวี่ก็หน้ามืดหมด

สติไป

ก่อนหมดสติ เขาคล้ายเห็นเงาร่างเลือนรางร่างหนึ่ง จึงพยายาม

จะลืมตาขึ้น แต่ทุกอย่างกลับมืดดับไป และหมดสติไปในที่สุด

อวิ๋นจูคิดไม่ถึงว่าเซียวอวี่จะวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นเหงื่อซึมท่วมตัวเขา

อวิ๋นจูก็ร้อนใจยิ่ง เจ้าคนโง่งม ทั้งที่รู้ดีว่าในนี้อันตรายก็ยังวิ่งเข้ามา

ไม่กลัวตายหรือไร

นางคุกเข่าลงพยุงเซียวอวี่ขึ้นด้วยความลำบาก นางแบกเขาขึ้น

หลังเพื่อจะพาเขาออกไปจากที่นี่

แม้นางไม่ใช่สตรีบอบบางอ้อนแอ้น แต่อย่างไรก็เป็นสตรี

เซียวอวี่เองไม่ใช่บัณทิตผอมบาง อวิ๋นจูไม่มีทางแบกเขาไปได้แน่

แต่เมื่ออวิ๋นจูคิดว่าเขาอาจจะตายอยู่ที่นี่ก็ได้ จึงกัดฟันเดินไป

ข้างหน้าทันที

บนหน้าผากของอวิ๋นจูก็ปรากฏเหงื่อเม็ดใหญ่ขึ้นเช่นกัน นาง

แบกเซียวอวี่ไปด้วยความยากลำบาก “ในที่สุดเจ้าก็ได้สร้างความ

ยากลำบากให้ข้าบ้างแล้ว เซียวอวี่ เจ้าห้ามตายเด็ดขาด แข็งใจไว้

นะ”

เดินไปได้ไม่ไกล เหงื่อก็ไหลเข้าไปในดวงตานาง นางพยายามที่

จะเดินต่อไป ในที่สุดนางก็ได้พบกับองครักษ์เงาที่ออกมาตามพวก

เขา เมื่อองครักษ์เงาเข้าช่วยแล้ว พวกเขาก็รีบลงเขาไปท