ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 794 ตอนพิเศษ องค์หญิงผู้ทำให้ใครๆ ต่างก็ปวดหัว

“เอาเถอะ! ข้าจะไปกับท่านสักครั้ง ต่อไปเรื่องน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้

อย่าได้มาหาข้าอีกนะ พี่ ข้ามิได้ว่างเว้นถึงเพียงนั้น”

เซียวอวี่ถูกคะยั้นคะยอมากเข้าจนไม่มีทางเลือกได้แต่รับปาก

เท่านั้น

เซียวหนิงยิ้มอย่างพึงพอใจ

“เจ้าเป็นถึงมงกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรจิ้งเรา ใครจะกล้าว่าเจ้า

เป็นคนว่างเว้นไปวันๆ ได้เล่า ข้าไปก่อนละ วันพรุ่งนี้ช่วงเช้า เราจะ

ไปเรือนพักรับรองด้วยกัน”

กล่าวจบเซียวหนิงก็กลับออกไปทันที ส่วนเซียวอวี่ก็หยิบ

กระดูกหมูขึ้นมาอีกชิ้น

‘เขาถูกซื้อตัวด้วยกระดูกหมูทอดจานนี้สินะ’

แท้ที่จริงแล้วเรื่องของเซียวหนิงเขาไม่เคยสอดมือเข้าไปยุ่งย่าม

พี่สาวของเขาคนนี้ทำให้คนปวดหัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งๆ ที่

ถูกกำหนดวันแต่งงานแล้วด้วยซ ้า ดันมีองค์หญิงจากเขาเทียนซาน

โผล่ขึ้นมาอีกจนได้

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวหนิงและเซียวอวี่ขึ้นรถม้าคันเดียวกันออกจาก

วังไป

หลังจากที่เดินทางถึงเรือนรับรองแล้ว คนทั้งสองก็ลงจากรถม้า

โดยคนหนึ่งนำหน้าลงไป อีกคนค่อยลงจากรถม้าตามหลัง อวิ๋นจูรอ

อยู่ที่ด้านในตั้งแต่เช้า เมื่อเซียวอวี่ก้าวลงจากรถม้า ก็รู้สึกราวกับว่ามี

สายตาจับจ้องมาที่ตนเองทำให้เขารู้สึกอึดอัดไม่เป็นอิสระ ไม่เคยมี

ใครกล้าบังอาจมามองสำรวจตรวจตราเขาเช่นนี้มาก่อน

อวิ๋นจูเดินเข้ามาที่เบื้องหน้าของเซียวหนิงแล้วกระซิบบอกแผ่ว

เบา

“ข้ายังคงชอบเซียงหนาน”

เซียวหนิงกระตุกยิ้มที่มุมปาก หยุดยืนที่เบื้องหน้าเซียวอวี่แล้ว

กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มว่า

“อาอวี่ นี่คือองค์หญิงแห่งเขาเทียนซาน อวิ๋นจู”

อวิ๋นจูพยักหน้าให้กับคนทั้งสองแล้วเดินนำเข้าไปก่อน

เซียวอวี่ขมวดคิ้ว

“แค่สาวน้อยคนหนึ่ง ถึงกับทำให้ท่านเจ็บปวดเพียงนี้เชียว?”

“อาอวี่ เจ้าเองก็รู้ดีว่าคนเลวนะรับมือง่าย แต่คนประเภทนาง

เช่นนี้ยากจะรับมือจริงๆ ไม่ว่าข้าจะกล่าวอะไรไปก็ล้วนแต่ไม่มี

ประโยชน์ทั้งสิ้น นางยังคงมาหาพี่เซียงหนานอย่างมิรู้เบื่อหน่ายทุก

วัน วิชาตัวเบาของนางยอดเยี่ยม ทุกครั้งจึงมักจะปรากฎตัวขึ้นอย่าง

เหนือความคาดหมายเสมอ”

“จับนางเอาไว้ก็สิ้นเรื่อง” เซียวอวี่เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งท่าทาง

มิค่อยใส่ใจเท่าไรนัก

“สองสามวันก่อนเสด็จพ่อเพิ่งจะทรงเอ่ยเรื่องนี้กับข้า ทรงตรัส

ว่าเผ่าฮาหลีเพิ่งเขียนจดหมายฉบับหนึ่งถึงเสด็จพ่อ ให้เสด็จพ่อทรง

ช่วยดูแลอวิ๋นจูให้ดี เสด็จพ่อจึงทรงเอ่ยเรื่องนี้กับข้า บอกให้ข้า

ปฏิบัติต่ออวิ๋นจูด้วยมารยาทและมิตรไมตรี”

“เช่นนั้นก็ขออภัยที่ข้ามีใจคิดอยากช่วยแต่มิอาจทำได้”

เซียวหนิงรั้งเซียวอวี่เอาไว้

“ใช้วิธีชายรูปงามได้หรือไม่?”

“อะไรนะ?”

เซียอววี่ยังคิดว่าตนเองฟังผิดไป เขามองมายังเซียวหนิงอย่าง

แทบไม่เชื่อว่าเป็นความจริง

“พี่ ข้าเป็นถึงองค์ชาย จะกระทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร

กัน สาวน้อยคนนี้หากท่านสามารถจัดการนางได้ก็จัดการเสีย หาก

จัดการไม่ได้ก็ให้นางเข้าบ้านเป็นพี่น้องใช้สามีร่วมกับท่านเสียเถอะ

เรื่องอย่างนี้ ข้าที่เป็นน้องชาย ช่วยไม่ได้จริงๆ”

กล่าวจบเซียวอวี่ก็กลับออกไปทันที เซียวหนิงมองตามแผ่นหลัง

ของเซียวอวี่ออกไปพร้อมกับทอดถอนใจออกมา

นับตั้งแต่ที่อวิ๋นจูปรากฏตัวที่นี่ นางและมู่หรงเซียงหนานแทบ

จะไม่มีเวลาที่จะได้พูดคุยกันตามลำพังเลยด้วยซ ้า เดิมทีเสด็จพ่อ

ของนางตั้งใจเอาไว้ว่าปีหน้าฤดูใบไม้ผลิค่อยให้นางแต่งออกไป

เห็นทีว่านางจะต้องเข้าไปพูดคุยกับเสด็จแม่อีกครั้งเสียแล้ว

เซียวหนิงกลับเข้าในเรือนอีกครั้ง มู่หรงเซียงหนานกำลังอ่าน

หนังสืออยู่ โดยมีอวิ๋นจูกำลังฉอเลาะอยู่ข้างๆ ซึ่งมู่หรงเซียงหนานก็

แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเริ่มที่จะรำคาญจึงเตรียมที่จะเอ่ยปากขึ้น

แต่เมื่อเขาเห็นเซียวหนิงเดินเข้ามา สีหน้าของเขาก็เริ่มผ่อนคลายลง

“องค์หญิงอวิ๋นจู น ้าใจของของท่าน ข้าเข้าใจดี แต่ชั่วชีวิตนี้ข้ามิ

อาจชอบหญิงอื่นได้อีก แล้วก็จะไม่แต่งงานกับหญิงคนไหน

นอกจากเซียวหนิง ขอองค์หญิงอย่าได้ทรงเสียเวลา จนเกิดเป็น

ความรำคาญใจเช่นนี้ต่อไปอีกเลย”

สีหน้าท่าทางของมู่หรงเซียงหนานเย็นชายิ่งนัก ทั้งยังเจือเอาไว้

ด้วยท่าทีอดรนทนไม่ไหวอีกด้วย แท้ที่จริงแล้วอวิ๋นจูก็เองกระจ่าง

ชัดในใจอยู่แล้วว่ามู่หรงเซียงหนานไม่มีทางหันมาชอบตนเองได้

ในช่วงเวลาหลายวันมานี้ นางเองก็ไตร่ตรองจนได้เข้าใจ และได้

ตระเตรียมการที่จะไปจากที่นี่เอาไว้แล้ว นึกไม่ถึงว่ากลับได้พบ

เซียวอวี่เข้าเสียก่อน ซึ่งเซียวหนิงก็มิได้โกหกนาง เพราะเซียวอวี่ถือ

เป็นบุรุษรูปงามที่องอาจผ่าเผยคนหนึ่งจริงๆ