ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 793 ตอนพิเศษ ธุระประเภทนี้ ข้าช่วยไม่ได้

แต่เพื่อที่จะให้อวิ๋นจูเลิกล้มความตั้งใจ นางจึงต้องดึงเอาเซียวอวี่

เข้ามาเกี่ยวข้อง

“น้องชายของข้าก็รูปงามเช่นกัน อีกทั้งมีความเป็นสุภาพบุรุษ มี

น ้าใจ วรยุทธ์สูงส่ง เป็นชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง หากว่าคนที่เจ้า

พบวันนั้นคือน้องชายของข้าละก็ เขาก็จะต้องออกหน้าช่วยเหลือเจ้า

เช่นกัน”

“น้องชายที่ท่านว่า คือท่านอ๋องใช่หรือไม่?”

“เป็นเขานั่นแหละ หากว่าเจ้าสนใจ ข้าสามารถแนะนำให้พวก

เจ้ารู้จักกันได้นะ”

อวิ๋นจูปฏิเสธทันที

“ไม่สนใจ ข้าโตมาจนถึงบัดนี้ เคยหวั่นไหวให้กับเซียงหนาน

เท่านั้น ข้ารู้ว่าเขาชอบท่าน เขาเองก็เคยบอกกับข้าอย่างชัดเจนไป

แล้ว เพียงแต่พวกท่านยังไม่ได้แต่งงานกัน ข้าจึงอยากที่จะพยายาม

เพื่อตัวเองสักครั้ง หากว่าสุดท้ายแล้วเขายังจะแต่งงานกับท่านละก็

ข้าก็จะอวยพรพวกท่านแล้วกลับเขาเทียนซาน”

ซึ่งเรื่องนี้สำหรับเซียวหนิงแล้วนับเป็นเรื่องที่มองเห็นผลลัพธ์อยู่

ตรงหน้า นางเองก็ขี้เกียจที่จะไปตอกย ้าอวิ๋นจูอีก จึงได้แต่ฉีกยิ้ม

“ไม่แน่ว่าการที่เจ้ามาภาคกลางในครั้งนี้ อาจจะได้รับอะไร

กลับไป”

“ข้าชอบเมืองหลวง”

อวิ๋นจูกวาดตามองไปรอบๆ แล้วก็เอ่ยสรุปออกมาก จนเซียวหนิง

อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ อวิ๋นจูอายุน้อยกว่านาง จริงๆ แล้วแม่นางน้อย

ผู้นี้น่ารักไม่เบา เพียงแต่ต่อไปอวิ๋นจูจะทำให้เซียวหนิงต้องปวดหัว

อย่างหนัก

ซึ่งอวิ๋นจูก็กระทำได้อย่างที่กล่าวเอาไว้จริงๆ นางไปหา

มู่หรงเซียงหนานทุกวันอย่างไม่รู้เบื่อหน่าย แม้ว่ามู่หรงเซียงหนาน

จะไม่สนใจนางก็ตามแต่นางก็มักจะส่งของต่างๆ นานาให้กับเขาอยู่

บ่อยครั้ง ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ไปปรากฏตัวในสายตาของเขา

ซึ่งองค์รักษ์ที่หอเรือนรับรองก็ยับยั้งนางเอาไว้ไม่อยู่ แม้ว่านาง

จะไม่เก่งกาจเรื่องวรยุทธ์แต่วิชาตัวเบาของนางกลับเป็นเลิศ จึง

สามารถเข้าออกหอเรือนรับรองได้อย่างอิสระเสรี หากนางมิได้

กระทำความผิด มู่หรงเซียงหนานก็จะมิทำอะไรนาง เพียงแต่ถูกนาง

ก่อนกวนให้รำคาญใจเท่านั้น

เซียวหนิงเองก็ปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งนัก นึกไม่ถึงเลยว่าอวิ๋นจูจะ

คิดจริงจัง หากมิใช่เพราะมู่หรงเซียงหนานเจอกับนางก่อนละก็

เซียวหนิงยังสงสัยอยู่เลยว่าอวิ๋นจูคงจะอาศัยวิธีการตามตื้อตอแยไม่

เลิกเช่นนี้พิชิตใจมู่หรงเซียงหนานจนสำเร็จได้เป็นแน่

วันนี้ขณะที่เซียวอวี่กำลังอ่านฎีกาอยู่นั้น จู่ๆ เซียวหนิงก็เข้ามา

พร้อมกับปิ่นโตไม้ใส่อาหารในมือ ด้านในใส่กระดูกหมูที่เพิ่งจะ

ทอดเสร็จใหม่ๆ เอาไว้

เซียวหนิงเปิดฝาออก ยกจากกระดูกหมูทอดออกมาพร้อมกับยิ้ม

ร่าจนตาหยี

“อาอวี่นี่คือกระดูกหมูที่ชุนฉินเพิ่งจะทอดเสร็จ เจ้าลองลิ้มรสดู

เร็วเข้าว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

มองดูเซียวหนิงหันมาเอาอกเอาใจตนเองเช่นนี้ เซียวอวี่จึง

เหลือบมองไปยังกระดูกหมูทอดในจานนั้นเล็กน้อย ทว่าไม่มีทีท่า

ว่าจะกินมันแต่อย่างใด

“พี่ จู่ๆ ท่านมาเอาอกเอาใจข้าจะเช่นนี้ จะต้องมิใช่เรื่องดีเป็นแน่

เพราะมันบ่งบอกอยู่อย่างชัดเจน”

“ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า เห็นเจ้าตรากตรำทำงานเหนื่อยยาก จึง

อยากที่จะแสดงความเป็นห่วงเจ้าสักหน่อย แต่เจ้ากลับบิดเบือน

เจตนาของข้าเช่นนี้ได้”

เซียวหนิงถลึงตาโตใส่เซียวอวี่ เตรียมที่จะยกกระดูกหมูทอด

ออกไป แต่เซียวอวี่ห้ามนางเอาไว้เสียก่อน

“รสมือของชุนฉินถือว่าสุดยอด ข้าเองก็มิได้ลิ้มรสมานานแล้ว

บอกมาเถอะ เรื่องอะไร”

“ไม่มีเรื่องอะไรทั้งสิ้น เพียงแค่จะชวนเจ้าไปที่เรือนรับรองกับข้า

สักครั้ง”

เซียวอวี่หยิบกระดูกหมูทอดเข้าปากหนึ่งชิ้น กรอบนอกนุ่มใน

รสชาติกำลังพอดี เขากลืนกระดูกหมูทอดเข้าไปแล้วจึงได้เอ่ยปาก

ขึ้นอย่างเชื่องช้า

“พี่ รับมือองค์หญิงจากเขาเทียนซานคนนั้นไม่ไหวละสิ?”

“เด็กน้อยน่ารักน่าเอ๋Hนดู เพียงแต่จอมตื้อมากเกินไปสักหน่อย

เท่านั้นเอง”

เซียวอวี่ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก เซียวหนิงยังมิทันเอ่ยขึ้นมาด้วย

ซ ้าเซียวอวี่ก็ล่วงรู้เจตนาของนางเสียแล้ว

“ท่านเป็นพี่สาวแท้ๆ ของข้าจริงหรือเปล่า? เพื่อความสงบของ

ตนเอง ถึงกับใช้น้องชายเป็นโล่กำบัง ธุระประเภทนี้ เห็นทีว่าข้าคง

จะช่วยไม่ได้”

“ก็ไม่แน่ว่าเจ้าจะเข้าตานางเสียหน่อย อาอวี่ เจ้าไปกับข้าสักครั้ง

เถอะนะ ข้าเคยโอ้อวดต่อหน้านางเอาไว้ว่าเจ้าคือชายหนุ่มรูปงาม

ที่สุดในแผ่นดิน แต่เจ้ากลับไม่ปรากฏตัวเสียที เจ้าไม่คิดที่จะปรากฏ

ตัวสักครั้งเพื่อล้างอายบ้างหรือ? อาอวี่ ไปเรื่อนรรรับรองสักครั้ง

เถอะนะ ถือเสียว่าพี่ขอร้องเจ้าก็ได้ เจ้าไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น”

เซียวอวี่ขมวดคิ้วเขม็ง แต่ก็ยังมิได้ตกปากรับรับคำ เมื่อเห็น

เซียวอวี่ไม่รับปากเสียที เซียวหนิงก็เริ่มที่จร้อนใจขึ้นมา

“วันๆ เจ้าเอาแต่อ่านฎีกาอยู่ในตำหนัก หาเวลาพักผ่อนเสียบ้างก็

ได้นี่นา อาอวี่ ข้าขอร้องเจ้าละ”