ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 795 ตอนพิเศษ ข้าไม่อยากให้ตนเองต้องมีอะไรติดค้าง

อยู่ในใจ

“เซียวหนิง ข้าอยากเข้าวัง มาถึงที่นี่ตั้งเป็นเวลานานแล้ว ข้าควร

ที่จะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้และฮองเฮาบ้าง”

อวิ๋นจูเอ่ยกล่าวออกมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง เซียวหนิงรู้ดีว่าเด็ก

สาวผู้นี้นิสัยเถรตรง แต่ก็แสบสันไม่เบา นางจึงมองไปยังอวิ๋นจู

อย่างเคลือบแคลงสงสัย

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“มิได้คิดจะทำอะไร เพียงแค่อยากจะลองเข้าวังดูเท่านั้น”

อวิ๋นจูนั่งอยู่ที่ด้านหน้าของโต๊ะโดยใช้มือเท้าคาง ดวงตาสดใส

เปล่งประกายกำลังทอดมองไปยังมู่หรงเซียงหนาน

“ข้ารู้ว่าท่านคงไม่มีทางชอบข้าได้ ต่อไปข้าจะไม่มาวุ่นวายกับ

ท่านอีก พวกท่านเองก็จะได้ไม่ต้องคอยมาปวดหัวกับเรื่องของข้า

แต่หากว่ามิได้ลองดูข้าก็ไม่มีทางล้มเลิกความคิดไปได้

“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว ในใจของมู่หรงเซียงหนานมีเพียงแต่องค์

หญิง ต่อให้ข้าพยายามฝืนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เซียวหนิง เจ้าพา

ข้าเข้าวังที ข้าขอพำนักอยู่ในวังสักสองสามวันก็จะกลับหุบเขาเทียน

ซานทันที เจ้าวางใจได้เลย นับจากวันนี้ไป ข้าจะไม่มายุ่งวุ่นวาย

กับเซียงหนานอีก”

เซียวหนิงตกตะลึงอยู่ไม่น้อย อวิ๋นจูคิดได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว

เพียงนี้เชียว แต่นางเอ่ยว่าจานี้ออกมาหลังจากที่เซียวอวี่มาถึงที่นี่

อวิ๋นจูคงจะไม่ถูกตาต้องใจเซียวอวี่เข้าให้แล้วกระมัง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น จู่ๆ เซียวหนิงก็แอบยิ้มอยู่ในใจ ดูจาก

ความสามารถในการเกาะแกะผู้คนของอวิ๋นจูแล้ว หากนางไป

เกาะแกะเซียวอวี่ละก็ คราวนี้เซียวอวี่คงจะยุ่งแน่

อวิ๋นจูถึงกับเอ่ยปากว่าอยากเข้าวัง ซึ่งไม่ว่าในใจเซียวหนิงจะ

ยินดีพานางเข้าวังหรือไม่ก็ตาม เซียวหนิงก็ต้องพานางเข้าวังอยู่ดี

เพราะอวิ๋นจูก็มีฐานะเป็นถึงองค์หญิงแห่งเผ่าฮาหลี หากว่านาง

ปรากฏตัว เซียวอวี่จะยังรับรองนางเป็นอย่างดีหรือไม่นะ?

ในช่วงบ่ายของวันนั้นนี่เอง เซียวหนิงก็พาอวิ๋นจูเข้าวัง หลังจาก

ที่เข้าเฝ้าหลิงอวี้จื้อแล้ว อวิ๋นจูก็ได้เสนอขึ้นมาว่านางอยากที่จะพัก

อยู่ที่ตำหนักของเซียวหนิง ซึ่งหลิงอวี้จื้อเองก็รับปาก สาวน้อยสอง

คนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน พักอยู่ด้วยกันนับว่าไม่เลวทีเดียว

เพิ่งจะเข้าวังมาอวิ๋นจูก็ดึงมือเซียวหนิงเอ่ยถามขึ้นเสียแล้วว่า

“เซียวหนิง น้องชายของเจ้า ชอบหญิงแบบไหนกันหรือ?”

จริงอย่างที่คาดเอาไว้ นางทายถูกจริงๆ ด้วย อวิ๋นจูถูกตาต้องใจ

เซียวอวี่เข้าใจจริงๆ นี่นับว่าเป็นรักแรกพบของจริง สินะ

“มิใช่แบบเจ้า”

เซียวหนิงยังไม่ลืมที่จะตอกย ้าอวิ๋นจู

“น้องชายของข้าปกติแล้วเป็นพวกเคร่งครัดยิ่งนัก เขาชอบหญิง

สาวที่อ่อนโยนเรียบร้อย อวิ๋นจู เจ้าไม่มีคำว่าอ่อนโยนเรียบร้อยเจือ

ปนอยู่เลย ดังนั้นเจ้าจงเลิกล้มความคิดเสียเถอะ! เจ้ากับน้องชายของ

ข้าไม่มีทางเป็นไปได้”

“ถ้าเช่นนั้น วันนั้นท่านพาเขามาด้วยทำไมกัน? การที่ท่านพาเขา

มามิใช่เพื่อให้ข้าถูกตาต้องใจเขาอย่างนั้นหรือ?”

เซียวหนิงถึงกับเหงื่อตก

“ข้าเพียงแต่อยากจะบอกกับเจ้าว่า ที่ภาคกลางเรายังมีชายหนุ่ม

อีกมาก อย่าเอาแต่เกาะแกะอยู่แต่กับชายที่ไม่ชอบในตัวเรา เช่นนี้

แล้วจะได้ไม่เป็นการเสียเวลาสำหรับตนเองด้วย”

“มิใช่ว่าข้าจะถูกตาต้องใจใครๆ ไปเสียหมดที่ไหนเล่า”

อวิ๋นจูสีหน้าทะนงตน

“ข้ารู้ดีว่าภาคกลางไม่เหมือนกับที่เขาเทียนซาน ชอบใครสักคน

ก็มิอาจเอื้อนเอ่ยออกมา ผู้หญิงมีขนบธรรมเนียมจารีตมากมาย ห้าม

เดินเร็ว ห้ามกล่าววาจาด้วยเสียงอันดัง แม้แต่ร้องไห้ก็ยังต้องหลบๆ

ซ่อนๆ ใช้ชีวิตเช่นนี้ช่างน่าอึดอัดเกินไปจริงๆ”

“แล้วเจ้าสามารถปรับตัวเพื่อใช้ชีวิตอยู่ในที่แบบนี้ได้หรือไม่

ละ?”

เซียวหนิงกล่าวถามอย่างสงสัยใคร่รู้

“หากได้พบผู้ที่ถูกตาต้องใจ ข้าก็สามารถปรับตัวได้ เพราะ

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ข้าก็ยังรู้สึกชื่นชอบภาคกลางอยู่ดี มีอาหาร

การกินมากมาย ทิวทัศน์ก็สวยงาม ชีวิตนี้ข้าไม่ต้องการสิ่งอื่นใด

นอกเสียจากได้แต่งงานกับคนที่ข้ารัก ไม่ว่าเขาจะอยู่ในฐานะใด ขอ

เพียงข้าชอบเขา ข้าก็รับได้ทุกอย่าง”

ในขณะที่อวิ๋นจูกำลังกล่าวถึงสิ่งเหล่านี้นั้น นัยน์ตาของนางเป็น

ประกายแวววาว ราวกับกำลังวาดหวังกับกับชีวิตในอนาคต

“ก่อนหน้านี้ที่ข้าเอาแต่ตามตื้อเซียงหนานมาตลอด เจ้าคงจะ

รำคาญข้ามากทีเดียวใช่หรือไม่”

“ไม่รำคาญเลย เพียงแต่ปวดหัวเท่านั้น แต่ข้านับถือเจ้าจริงๆ นะ

หากเปลี่ยนเป็นข้า ถูกคนปฏิเสธละก็ ข้าคงจะไม่ไปหาคนคนนั้นอีก

แล้ว”

“ข้าไม่อยากให้ตนเองต้องรู้สึกติดค้างอยู่ในใจ เมื่อถึงเวลาที่ข้า

แน่ใจแล้วว่า ไม่ว่าข้าจะทำอย่างไรเขาก็ไม่มีทางชอบข้าได้นั่น

แหละ ข้าถึงจะยอมแพ้ เช่นนี้แล้วข้าก็จะไม่มีอะไรต้องเสียใจ”

อวิ๋นจูกล่าวไปก็ยิ้มกว้างออกมา

“พวกเรายังมีโอกาสที่จะได้เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่นะ”

“ข้าเองก็หวังว่าจะได้มีโอกาสนี้เช่นกัน ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไป

เดินชมวังหลวงเอง”

เซียวหนิงเป็นฝ่ายเชื้อเชิญ ซึ่งอวิ๋นจูก็ตอบรับทันที คนทั้งสองจึง

พากันไปเดินเล่นที่อุทยานห