ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 789 ตอนพิเศษ ท่านช่างโง่เหลือเกิน
ตอนที่ 789 ตอนพิเศษ : ท่านช่างโง่เหลือเกิน
“เหตุใดพี่เซียงหนานถึงได้กลายเป็นเช่นนี้?”
เซียวหนิงนั่งลงข้างเตียง ปาดน ้าตา รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก ตั้งแต่
ต้นจนจบนางไม่เคยรู้เลยว่ามู่หรงเซียงหนานคือผู้ที่ไปหาไหมหิมะ
เทียนซานมาให้กับนาง นางยังคิดว่ามู่หรงเซียงหนานกลับเฉาโจว
ไปแล้วเสียด้วยซ ้า
หากรู้ว่าต้องทำให้เขากลายเป็นเช่นนี้ นางยินยอมที่จะไม่
ต้องการยาถอนพิษนั่นเสียดีกว่า
“ไหมหิมะเทียนซานมีพิษ วิธีการถอนพิษของพี่คือใช้พิษสยบ
พิษเพราะท่านมีพิษอยู่ในกาย แต่มู่หรงเซียงหนานไม่มีเขาจึงถูกพิษ
แต่พิษชนิดนี้มิได้มีอันตรายถึงชีวิตทว่ากลับทำให้เส้นผมของคน
กลับกลายเป็นสีขาว เขาเป็นผู้ชาย จุดนี้มิใช่เรื่องใหญ่อะไร ตอนนี้
สิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดนั่นก็คือการที่เขาเสียเลือดมากเกินไป ผนวก
กับแผลเก่ายังไม่หายดี ดังนั้นจึงอาจมีอันตรายถึงชีวิตได้ ข้าได้ให้
หมอหลวงมาดูอาการเขาแล้ว พี่ เขาจะต้องไม่เป็นอะไร”
“เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ขึ้น แต่เจ้ากลับยังปกปิดข้า อาอวี่ เจ้า
……”
“นี่เป็นความต้องการของเขา”
เซียวอวี่ทอดถอนใจ
“พี่ ท่านอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่เถอะ ข้าจะเข้าวังไปกราบทูลเสด็จ
แม่ จะได้มิทรงเป็นห่วงท่าน ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดก็ผ่านมาได้
แล้ว ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขาจะต้องไม่เป็นไร”
เซียวอวี่กล่าวจบก็ผละออกไปจัดการเรื่องต่างๆ ซึ่งเซียวหนิงทำ
ราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่น้องชายของตนกล่าวมาอย่างไรอย่างนั้น
นางเอาแต่ทอดมองไปยังมู่หรงเซียงหนานที่นอนอยู่บนเตียงตาไม่
กระพริบ ทั้งยังอดมิได้ที่จะต้องยื่นมือออกไปลูบไล้ใบหน้าของเขา
“พี่เซียงหนาน เหตุใดท่านถึงได้โง่เพียงนี้? ท่านทำเช่นนี้ ท่าน
อาจจะเอาชีวิตไปทิ้งนะ”
ทันใดนั้นมู่หรงเซียงหนานก็คว้าจับมือของนางเอาไว้ เขาลืมตา
ตื่นขึ้น เมื่อเห็นเซียวหนิงอยู่ตรงหน้าก็ทั้งตกตะลึงและดีใจในคราว
เดียวกัน แต่เพียงไม่นานเขาก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาขึ้นมา
“เจ้ามาได้อย่างไร?”
“ข้ามาไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ท่านมันคนโง่ เพราะอะไรถึงไม่กลับ
เฉาโจวไปเสีย ข้าพูดกับท่านถึงเพียงนั้นแล้ว ท่านยังไม่หาอาอวี่
อีก”
เซียวหนิงก้มศีรษะลงดวงตาแดงก ่า
“เจ้าร้องไห้?”
“เปล่าสักหน่อย ฝุ่นเข้าตาเท่านั้นเอง”
“ข้าไม่เป็นไรหรอก หนิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”
น ้าเสียงของมู่หรงเซียงหนานทุ้มต ่า เขาลูบไล้ฝ่ามือของ
เซียวหนิงอย่างช้าๆ ผิวพรรณของนางเนียนละเอียด ทุกครั้งเมื่อลูบ
ไล้จึงสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวล มู่หรงเซียงหนานจึงชื่นชอบที่จะกุม
มือของนางอย่างมาก
“เพียงแต่เส้นผมของข้ากลายเป็นสีขาวเช่นนี้ เจ้าคงจะไม่รังเกียจ
ข้าใช่หรือไม่?”
“เลือดของท่านข้าก็ดื่มเข้าไปแล้ว โลหิตดั่งคำสัญญา เราสองคน
จะไม่พรากจากกันชั่วชีวิต พี่เซียงหนาน ข้ายินดีที่จะแต่งงานกับ
ท่าน ท่านต้องรีบหายเร็วเข้า ข้าจะรอท่านมาสู่ขอข้าแต่งงาน ดีหรือ
เปล่า?”
“ดีสิ”
คำเอื้อนเอ่ยตอบกลับว่า ‘ดีสิ’ ของเขาช่างอ่อนโยนเหลือเกิน
อ่อนโยนจนยากจะหาใดเปรียบ
ขอให้นางปลอดภัยก็พอ ตอนที่เขารู้ว่านางถูกพิษ มู่หรงเซียงหนาน
ก็เข้าใจในเจตนาของนางทันที ตอนนั้นความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาใน
สมองของเขานั่นก็คือต้องปกป้องเซียวหนิงให้ดี ไม่ว่าเขาจะต้องแลก
ด้วยอะไรก็ตามเขาจะต้องนำไหมหิมะเทียนซานกลับมาเมืองหลวงให้
จงได้
เซียวหนิงเอนซบบ่ามู่หรงเซียงหนาน นางหายใจเข้าให้ลึกที่สุด
เอ่ยถามว่า
“ในขณะที่ถูกเจ้าไหมหิมะเทียนซานดื่มเลือด ท่านเจ็บมากไหม
คะ?”
“ไม่เจ็บเลย”
มู่หรงเซียงหนานกำลังโกหกหน้าตาย ไหมหิมะเทียนซานคือสิ่ง
ที่มีชีวิตที่เป็นธาตุเย็นสุดขั้ว ดังนั้นในตอนที่มันดื่มเลือดนั้น ผู้ที่ถูก
ดูดเลือดจะต้องได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสประหนึ่งว่าเส้น
เลือดในร่างกายถูกแช่แข็งอย่างไรอย่างนั้น และต้องใช้เวลานานกว่า
ที่อุณภูมิจะกลับเข้าสู่ภาวะอบอุ่นเฉกเช่นปกติ
ด้วยเกรงว่าเซียวหนิงจะเป็นกังวล มู่หรงเซียงหนานจึงเอ่ยตอบ
กลับเรียบๆ
เซียวหนิงหลุบสายตาลง สนตายาวเป็นแพรของนางกำลังสั่น
ระริก
“ระหว่างที่เดินทางมาที่นี่ข้าได้สอบถามอาอวี่ดูแล้ว เขาบอกว่า
มันเจ็บมาก”
“เช่นนั้นอาจเพราะข้าไม่กลัวเจ็บ ดังนั้นจึงไม่รู้สึก”
มู่หรงเซียงหนานเอื้อมมือออกไปเช็ดน ้าตาให้กับเซียวหนิง
“ขอเพียงเจ้าปลอดภัยก็พอ หนิงเอ๋อร์ อย่าร้องไห้”
“หากว่าชีวิตของข้าต้องแลกมาด้วยชีวิตของท่านละก็ ข้าจะไม่มี
วันให้อภัยตัวเองตลอดชีวิต”
“อย่าคิดอะไรเหลวไหล ข้าเองก็ไม่ได้ทำอะไร เจ้าตกอยู่ใน
อันตราย แล้วข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไรกัน”
มู่หรงเซียงหนานปลุกปลอบเซียวหนิงเบาๆ เพื่อนางจะได้ไม่
ต้องคิดมากกับเรื่องนี้อีก
“โลกแคบจริงๆ ด้วย เด็กโง่”
เซียวหนิงถลึงตาใส่มู่หรงเซียงหนานพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นมา
เช็ดน ้าตา