ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 788 ตอนพิเศษ ผมขาว

ตอนที่ 788 ตอนพิเศษ : ผมขาว

“เจ้าห้ามหัวเราะนะ เจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าเจ้าเลี้ยงเจ้าหนอน

ไหมนี่มาจนถึงเมืองหลวงได้อย่างไรกัน?”

“ก็ใช้เลือดเลี้ยงมันนะสิ”

เซียวอวี่กล่าวขึ้นอย่างมิได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก

“หนอนไหมหิมะเทียนซานเพียงแค่ออกจากถ ้า จำเป็นจะต้องใช้

เลือดมนุษย์ป้อนให้กับมัน เจ้าตัวเล็กนี่อย่ามองว่ามันตัวเล็กเพียง

เท่านี้ แต่มันกลับต้องดื่มเลือดต่อครั้งเป็นจำนวนมาก และจะต้องดื่ม

เลือดวันเว้นวันอีกด้วย”

“เพราะฉะนั้นกลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวมันที่แท้แล้วคือเลือดมนุษย์

นะสิ? เช่นนั้นตลอดทางที่มา ใครกันคือผู้ที่ใช้เลือดป้อนให้กับ

มัน?”

เซียวหนิงรู้สึกว่าตนเองผิดต่อคนผู้นี้ยิ่งนัก และตลอดทางก็ไม่รู้

ว่าเขาต้องเสียเลือดไปเท่าไหร่

“คนผู้นี้ปลอดภัยแล้ว เพราะข้าได้จัดการดูแลเขาอย่าง

เหมาะสม”

“ข้าให้เจ้าไปสืบข่าวพี่เซียงหนาน เจ้าสืบมาได้ความว่าอย่างไร

บ้างละ?”

“เขากลับเฉาโจวไปแล้ว พี่ ท่านคงจะไม่คิดจะไปหาเขาที่เฉาโจ

วกระมัง!”

เซียวหนิงพยักหน้า

“อย่างนี้สิถึงจะเรียกว่ามีความจริงใจ ข้ามีความคิดเช่นนี้จริงๆ

อาอวี่ ข้ารู้ว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่จะต้องทรงไม่ยอมให้ข้าไปเป็น

แน่ เช่นนั้นเรื่องนี้ เจ้าจะต้องช่วยข้า ข้าต้องไปหาพี่เซียงหนานให้จง

ได้”

เซียวอวี่นิ่งเงียบลงไป ดูราวกับกำลังลังเลอะไรบางอย่าง ซึ่ง

เซียวหนิงกลับมิได้สังเกตอากัปกริยาเล่านี้ของเขาเลย นางได้แต่สั่ง

การให้ชุนฉินเก็บสัมภาระ ตั้งใจว่าจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้เลย

สุดท้ายเซียวอวี่ก็ตัดสินใจอะไรบางอย่าง เขาสั่งการชุนฉิน

“เจ้าถอยออกไปก่อนก็แล้วกัน! ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับพี่สาวของ

ข้าสักหน่อย”

“เพคะ ท่านอ๋อง”

ชุนฉินรับคำสั่งของเซียวอวี่ ล่าถอยออกไปจากห้องทั้งยังปิด

ประตูลงกลอนเรียบร้อย

“อาอวี่ เมื่อครู่เจ้าโกหกอย่างนั้นหรือ?”

เซียวหนิงจับตาดูเซียวอวี่อยู่โดยตลอด นางและน้องชายเติบโต

ขึ้นมาด้วยกัน เซียวหนิงจึงรู้จักเซียวอวี่ดี และครั้งนี้เซียวอวี่ก็มิได้

ปฏิเสธ เขาเดินมายังเบื้องหน้าของเซียวหนิง สีหน้าท่าทางเคร่งขรึม

หนักใจ

“พี่ ข้าเองก็มิได้เจตนาจะปิดบังท่าน นี่เป็นความต้องการของ

มู่หรงเซียงหนาน เขามิได้อยู่ที่เฉาโจว ท่านไม่จำเป็นต้องไปหาเขาที่

เฉาโจว”

“เช่นนั้นเขาอยู่ที่ไหนกัน?”

เซียวหนิงไล่ถามต่อทันที ขณะเดียวกันนางก็เริ่มที่จะใจคอมิสู้ดี

“คืนก่อนที่เขาจะเดินทางไปยังเฉาโจว เขาได้มาหาข้า ข้าจึงบอก

ความจริงให้เข้าได้รับรู้ ที่เขาไปจากเมืองหลวงมิใช่เพื่อกลับเฉาโจว

แต่ไปยังเขาเทียนซาน สหายของหวังฉื่ออาศัยอยู่บริเวณใกล้กับเขา

เทียนซาน พวกเขาจึงไปตามหาไหมหิมะที่เขาเทียนซานด้วยกัน”

“เขาเทียนซานเต็มไปด้วยหิมะ ทั้งบนเขายังมีหมาป่าหิมะ ใน

ตอนที่พวกขึ้นเขาไปตามหาไหมหิมะเทียนซานนั้นพบกับหมาป่า

หิมะเข้า มู่หรงเซียงหนานบาดเจ็บ แต่เขาก็ไม่สนใจบาดแผล ดึงดัน

จะส่งไหมหิมะมายังเมืองหลวงด้วยตัวเองให้ได้ และใช้เลือดของ

ตนเลี้ยงดูเจ้าหนอนไหมนั่นมาตลอดทาง”

เมื่อได้ฟังดังนั้น เซียวหนิงก็ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว

“เดิมทีเขาก็บาดเจ็บอยู่แล้ว ผนวกกับหนทางที่กลับมาแสนยาก

จะลำบาก ร่างกายของเขาจะทานทนได้อย่างไรกัน”

“ไหมหิมะเทียนซานมิใช่ว่าจะดูดเลือดใครก็ได้ทั้งสิ้น มู่หร

งเซียงหนานเคยต่อสู้กับหมาป่าหิมะ บนร่างของเขามีกลิ่นไอของ

หมาป่าอยู่ ไหมหิมะจึงเจาะจงดูดเลือดของเขาเท่านั้น เลือดของผู้อื่น

มันไม่ยอมดูด พวกเราจึงไม่มีทางเลือก”

เซียวอวี่มีสีหน้าลำบากใจยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขากลับมิชอบหน้า

มู่หรงเซียงหนานเท่าไหร่ แต่เมื่อในเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เข้า เขาก็

ต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อมู่หรงเซียงหนานไป เพราะได้รู้ว่าแล้วว่า

มู่หรงเซียงหนานรักเซียวหนิงด้วยใจจริง หากว่าพี่สาวของตน

แต่งงานกับเขาจะต้องมีความสุขมากเป็นแน่

“เขาอยู่ที่ไหน?” เสียงของเซียวหนิงสั่นเครือ

“เขาอยู่ที่เรือนพักแล้ว เพียงแต่อาการมิสู้ดี เขาเกรงว่าพี่จะเป็น

ห่วง จึงให้ข้าปิดบังท่านเอาไว้ พวกท่านช่างใจตรงกันเหลือเกิน พี่

ให้ข้าปิดบังเขา ส่วนเขาก็ให้ข้าปิดบังพี่”

“ข้าจะไปหาเขา”

เซียวหนิงรอต่อไปไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว นางรีบเร่งออกจากวัง

ทันที เซียวอวี่เองก็รีบตามออกไป

“พี่ ข้าจะพาท่านไปเอง”

หลังจากที่มาถึงยังเรือนเรือนพักแล้ว ได้เห็นมู่หรงเซียงหนานที่

เบื้องหน้า เซียวหนิงก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่จนต้องร้องไห้ออกมา

มู่หรงเซียงหนานใบหน้าซีดขาว ดวงตาทั้งสองปิดสนิท เขาหมด

สติไปแล้ว ตอนนี้เส้นผมสีดำขลับก็กลับกลายเป็นขาวเหลือบเทา

สะดุดต