ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 782 ตอนพิเศษ ข้าไม่เคยชอบท่านจริงเลย

ตอนที่ 782 ตอนพิเศษ :ข้าไม่เคยชอบท่านจริงเลย

“นี่มิใช่คำพูดที่แท้จริงจากใจของเจ้า บอกข้ามา ว่าเกิดเรื่องอะไร

ขึ้นกันแน่?”

แน่นอนว่ามู่หรงเซียงหนานย่อมต้องไม่เชื่ออยู่แล้ว เพราะเขา

รู้จักเซียวหนิงดี

เซียวหนิงพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะปั้นแต่งให้ตนเองเย็นชา

“ต่อให้ท่านถามข้าอีกสักกี่ครั้ง ข้าก็จะยังยืนยันประโยคเดิม ไม่มี

เรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น เสด็จพ่อและเสด็จแม่ของข้าโปรดปรานข้า

อย่างไรบ้าง ท่านเองคงจะรู้ดี และข้าสามารถเลือกว่าที่สามีของ

ตนเองได้”

“พี่เซียงหนาน ทุกครั้งท่านมักจะเอาแต่แสดงสีหน้าเคร่งเครียด

พูดจาก็น้อยกว่าคนทั่วไปมากนัก ทุกครั้งต้องเป็นข้าที่ต้องพูดจาอยู่

คนเดียวไม่หยุด หากเป็นแค่ชั่วครั้งชั่วคราวก็คงไม่เป็นไร แต่เมื่อ

เวลาผ่านไปนานเข้า ข้ารู้สึกเหนื่อยยิ่งนัก”

“ข้าไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับคนเช่นนี้ไปชั่วชีวิต ข้ายินดีที่จะ

แต่งงานกับหวังฉือเสียมากกว่า เขาทั้งอ่อนโยนทั้งเอาใจใส่ ทั้งยัง

สามารถทำให้ข้าหัวเราะ จิตใจกว้างขวาง ไม่เหมือนกับท่านที่มักจะ

ชอบซ่อนเร้นตนเองเอาไว้”

“พี่เซียงหนาน ต่อไปข้าก็จะไม่ชอบท่านอีกแล้ว ท่าเองก็ลืมข้า

เสียเถอะ!”

เซียวหนิงไม่รู้ว่าสรรหาเหตุผลใดมาปฏิเสธเขาแล้วจริงๆ จึงจำ

ใจต้องเลือกหยิบยกจุดบกพร่องของเขาขึ้นมาเย้ยหยันถากถาง ซึ่งมู่

หรงเซียงหนานก็เป็นคนประเภทนี้จริงๆ เสียด้วย และการที่นาง

นำเอานิสัยของเขาขึ้นมาพูด ก็เพื่อต้องการที่จะให้มู่หรงเซียงหนาน

ตัดใจจากตนเองเสียที

นางไม่มีโอกาสที่จะได้อยู่เคียงข้างเซียงหนานไปจนแก่เฒ่าอีก

แล้ว เดิมทีเขาก็เป็นคนที่มีปมในจิตใจ หากว่านางต้องตายไปละก็

เกรงว่าคงยากเกินที่เขาจะรับไหว มิสู้ทำให้เขาเข้าใจว่านางเป็นคน

เย็นชาไร้หัวใจจะดีเสียกว่า เช่นนี้แล้วเขาก็จะยังสามารถเริ่มต้นใหม่

ได้

“ข้าไม่เชื่อสิ่งที่เจ้าพูด หนิงเอ๋อร์ ข้าอยากรู้เพียงว่าเกิดเรื่องอะไร

ขึ้นกันแน่?”

“ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”

เซียวหนิงยังยืนยันคำเดิม สิ่งที่นางควรพูดนางก็พูดไปหมดแล้ว

เซียวหนิงจึงไม่ต้องการที่เผชิญหน้ากับมู่หรงเซียงหนานอีกต่อไป

เพราะนางกลัวว่า เขาจะพบเห็นความปิดปกติ ดังนั้นนางจึงหมุน

กายหันหลังให้กับเขาอย่างเย็นชา

“ท่านไปเสียเถอะ ข้าจะพักผ่อนแล้ว พี่เซียงหนาน ท่านไม่

เหมาะสมกับข้า”

“แล้วหวังฉือเหมาะสมกับเจ้าหรืออย่างไร? เจ้าไม่ชอบหวังฉือ

หนิงเอ๋อร์ เพราอะไรเจ้าถึงไม่ยอมเชื่อใจข้า ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร

ขึ้น ข้าก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมๆ กันกับเจ้า”

“แท้จริงแล้ว ข้ามิได้ชอบพออะไรในตัวท่านมากมาย เพียงแต่

ก่อนหน้านี้ท่านไม่สนใจข้า ข้าเป็นถึงองค์หญิง ไม่มีใครเคยปฏิบัติ

กับข้าอย่างเย็นชาเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นข้าถึงสนใจในตัวท่าน เริ่มที่

จะตามติดตอแยท่านไปทุกที่ นี่มิใช่ความชอบ นี่คือความอยาก

เอาชนะท่านเท่านั้นเอง”

“บัดนี้ข้าเอาชนะท่านสำเร็จแล้ว ข้าย่อมรู้สึกหมดสนุก เกมส์นี้จึง

ต้องสิ้นสุดลง”

“มู่หรงเซียงหนาน เพราะอะไรท่านถึงไม่ยอมตื่นเสียที?”

“คนที่ข้าต้องการแต่งงานด้วยตั้งแต่แรกคือหวังฉือ ดังนั้นเสด็จ

พ่อถึงทรงพระราชทานงานแต่งงาน ท่านคงจะไม่คิดว่าข้าทำ

เช่นนั้นเพื่อต้องการบังคับให้ท่านปรากฎตัวกระมัง!”

“ท่านช่างอ่อนต่อโลกเสียจริง ดังนั้นจิตใจถึงได้บริสุทธิ์ไร้เดียง

สองสามวันที่ผ่านมาที่ข้าพูดจาเช่นนี้ ก็เพื่อต้องการเห็นสีหน้า

ท่าทางของท่านยามเมื่อถูกข้าสยบลงได้เท่านั้น และวันนี้ข้าก็ได้เห็น

แล้ว เกมส์นี้จึงต้องจบสิ้นอย่างสมบูรณ์เสียที”

มู่หรงเซียงหนานไม่ยังไม่ยอมไป เขาจ้องมองแผ่นหลังของ

เซียวหนิงโดยตลอด มือทั้งสองข้างกำแน่น แม้ว่าสีหน้าของเขาจะ

ย ่าแย่ทว่าเขาก็พยายามที่จะสะกดกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“เพราอะไรเจ้าถึงไม่กล้าหันมองข้า?”

เซียวหนิงหมุนกายกลับมา

“ทำไมข้าต้องไม่กล้าหันมองท่านด้วย ข้าเพียงแค่ต้องการไว้หน้า

ท่านบ้างก็เท่านั้น แต่ท่านกลับบังคับให้ข้าต้องเอ่ยวาจาตัดรอด

ชัดเจนถึงเพียงนี้เอง มู่หรงเซียงหนาน ท่านไปเสียเถอะ ข้าไม่เคย

ชอบท่านจริง สำหรับข้าแล้ว ท่านเป็นเพียงแค่เหยื่อที่ข้าต้องการล่า

เท่านั้น”

คำพูดเหล่านี้ทำร้ายจิตใจของมู่หรงเซียงหนานอย่างแสนสาหัส

สีหน้าของเขาย ่าแย่จนเขาต้องหมุนกายเดินกลับออกไปจากห้อง

ของเซียวหนิงทันที

หลังจากมู่หรงเซียงหนานกลับออกไป เซียวหนิงก็โซซัดโซเซ

จนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ น ้าตาไหลพรั่งพรูออกมราวสายฝน

นางเองก็ไม่อยากที่จะกล่าววาจาตัดรอนไร้สิ้นเยื่อใยรุนแรงถึง

เพียงนี้ ทุกถ้อยคำทุกประโยคเสมือนมีดที่ปักลงกลางใจนางเอง แต่

หากว่ามิกล่าวให้ชัดเจนเช่นนี้ มู่หรงเซียงหนานจะไม่มีวันเลิกรา

นางต้องการให้มู่หรงเซียงหนานไปจากเมืองหล