ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 781 ตอนพิเศษ รังเกียจเดียดฉันท์ราวกับเห็นกิ้งกือ

ตอนที่ 781 ตอนพิเศษ : รังเกียจเดียดฉันท์ราวกับเห็นกิ้งกือ

ไส้เดือน

ไหมหิมะเทียนซานถือเป็นสิ่งในตำนาน หุบเขาเทียนซานอยู่ห่าง

จากเมืองหลวงเป็นระยะทางไกลริบ หากว่าต้องการตามหาสิ่งใน

ตำนานเช่นนั้นให้เจอภายในหนึ่งเดือน ความเป็นไปได้ช่างริบหรี่ยิ่ง

นัก แต่นางก็ยังอยากที่จะให้ความหวังกับคนรอบกาย สมมติว่านาง

เกิดโชคดีขึ้นมาเล่า?

เซียวอวี่เสียใจยิ่งนักทว่ากลับไม่รู้ว่าจะปลุกปลอบเซียวหนิงได้

อย่างไร เขารู้เพียงว่าจะต้องช่วยชีวิตเซียวหนิงให้จงได้ เพราะนาง

คือญาติสนิทที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา ฉะนั้นนางจะเป็นอะไรไป

มิได้

“เอาละ พูดก็พูดจบแล้ว เจ้าก็อย่าเอาแต่ทำสีหน้าอมทุกข์เช่นนั้น

อยู่เลย หากคนอื่นสังเกตเข้า พวกเราจะลำบาก ข้าก็มิใช่ว่าจะตาย

ตอนนี้เสียหน่อย อาอวี่ เจ้ากลับไปก่อนเถิดนะ ข้านัดหมายพี่เซียง

หนานเอาไว้ หากว่ายังไม่รีบไปหาเขาอีกละก็ เกรงว่าเขาจะรอจน

ร้อนใจแย่แล้วกระมัง”

เซียวหนิงเตรียมที่จะผลักไสเซียวอวี่ออกไป

“บอกความจริงกับเขา เพราะในเวลาเช่นนี้เขาควรที่จะอยู่เคียง

ข้างพี่ที่สุด”

เซียวอวี่ไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งกับการที่เซียวหนิงปกปิดความ

จริงกับเซียงหนาน ได้ยินเซียวอวี่กล่าวเช่นนั้น เซียวหนิงจึงฟาดฝ่า

มือไปบนเซียวอวี่ครั้งหนึ่ง

“เจ้าต้องการทำร้ายพี่เซียวหนานของข้าหรืออย่างไร หากเจ้ากล้า

เอาเรื่องไปบอกกับพี่เซียงหนานละก็ เราพี่น้องขาดกัน”

“เขารู้เรื่องนี้แล้วอย่างไร พี่ หรือว่าพี่กับเขาจะ……”

ประโยคหลังเซียวอวี่มิได้เอ่ยต่อ แต่เซียวหนิงก็เข้าใจสิ่งที่เขา

ต้องการจะสื่อได้เป็นอย่างดี

“เจ้าคิดไปถึงไหนต่อไหนกัน พี่เซียวหนานเป็นสุภาพบุรุษ แล้ว

จะข้ามขั้นทำลายกฎเกณฑ์ประเพณีได้อย่างไร อย่างมากที่สุดพวก

เราก็เพียงแค่……”

เดิมทีเซียวหนิงเตรียมที่จะเอ่ยกล่าวออกไปว่าจุมพิตกันเท่านั้น

แต่นางก็ไม่กล้าพอที่จะกล่าวออกไป จึงแต่กลืนคำพูดที่เตรียมจะ

พูดทั้งหมดนั้นลงไป

ซึ่งก็ทำให้เซียวอวี่ถึงกับหน้าตึงเลยทีเดียว

“ท่านก็ช่างคิดเผื่อเขาไปเสียทุกเรื่องสินะ ท่านจัดการศพของ

เหลียนอีเองก็แล้วกัน ข้าไม่อยากเห็นหน้านางอีก พี่ อย่าคิดอะไร

เหลวไหล อีกไม่นานทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง”

กล่าวจบเซียวอวี่ก็ออกจากห้องของเซียวหนิงไป

เซียวหนิงพูดคุยกับเซียวอวี่อยู่สักครู่จนสบายใจขึ้นมาก นางนั่ง

ลงที่หน้ากระจก เตะแป้งประทินลงบนใบหน้าเบาๆ จากนั้นก็เตรียม

ตัวที่จะออกไปพบเซียงหนาน แต่จู่ๆ เขาก็บุกเข้ามาในตำหนัก ซึ่งก็

เห็นได้ชัดว่าเขาคงจะรอคอยด้วยความร้อนใจจนทนไม่ไหว

เมื่อเห็นเซียวหนิงเปิดประตูออกมา มู่หรงเซียงหนานก็รีบจ ้าอ้าว

เข้าไปหานางทันที เขาเอื้อมมือไปคว้าเอวของนางเอาไว้แล้วรั้งนาง

เข้ามาในอ้อมอก

“หนิงเอ๋อร์”

เดิมเซียวหนิงคิดจะเอื้อมมือออกไปโอบเอวมู่หรงเซียงหนาน

ตอบ ทว่าเมื่อฉุกคิดถึงเรื่องที่ตนเองถูกพิษขึ้นมา นางก็รีบยกมือ

ขึ้นมาผลักไสเขาออกไปทันที

รับรู้ได้ถึงการปฏิเสธของเซียวหนิง นั่นทำให้มู่หรงเซียงหนาน

จิตใจไม่สงบ เขาจึงโน้มกายลงมาจุมพิตลงบนริมฝีปากของนาง ทำ

เอาเซียวหนิงเริ่มที่จะลนลาน นางรู้ดีว่าตนเองคงจะสลัดมู่หรงเซียง

หนานไม่ออกเป็นแน่ ดังนั้นจึงง้างมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเขา

ทันที

“คุณชายมู่หรง สำรวมกริยาด้วย”

เซียวหนิงสะกดกลั้นความเจ็บปวดในใจเอาไว้ เอ่ยกล่าวกับเขา

ด้วยน ้าเสียงเย็นชา

รอยฝ่ามือห้านิ้วแดงก ่าปรากฎบนใบหน้าของมู่หรงเซียงหนาน

ทันที ดวงตาที่มองมายังเซียวหนิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่นาง

ก็มิอาจกล่าวคำขอโทษกับมู่หรงเซียงหนานออกไปได้ ทำได้

เพียงแต่พร ่าเอ่ยขอโทษเขาอยู่ในใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวหนิงแสดงท่าทีเย็นชากับมู่หรงเซียงหนาน

เช่นนี้

เมื่อวานเขาและนางยังพูดคุยหัวเราะยอกเย้าด้วยกันอยู่เลย ทว่า

วันนี้เซียวหนิงราวก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทำให้มู่หร

งเซียงหนานมั่นใจว่าจะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นเป็นแน่ เขาจึงเอ่ยปาก

ซักถามนางทันที

“หนิงเอ๋อร์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”

“ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น ข้าเองก็อยู่ในห้องโดยตลอด เดิมที

ข้าเองก็คิดที่จะไปหาท่านอยู่แล้ว แต่ท่านกลับมาที่นี่เสียก่อน ก็ดี

เหมือนกัน ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปหาท่านอีกรอบ พี่เซียงหนาน

หลายวันมานี้ท่านดีกับข้ายิ่งนัก จนข้าเองเคยคิดไตร่ตรองเรื่อง

ระหว่างเรา ขอโทษด้วย ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน”

มู่หรงเซียงหนานสีหน้าเคร่งเครียด เอื้อมมือออกไปเตรียมที่จะ

จับมือของเซียวหนิง ทว่าเซียวหนิงกับปัดมือเขาออกแทบจะ

ในทันที ท่าทางของนางรังเกียจเดียดฉันท์เขาราวกับเห็นงูเห็น

ตะขาบก็ไม่ปาน คล้ายกับไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับเขาเลยแม้สักน