ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 778 ตอนพิเศษ มอบสุราวิหคพิษ

ตอนที่ 778 ตอนพิเศษ : มอบสุราวิหคพิษ

เซียวหนิงมองเหลียนอีด้วยความตกใจ นางนึกไม่ถึงว่าเหลียนอี

จะเป็นลูกสาวของฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อน ฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อนมิใช่ไม่มี

ทายาทหรอกหรือ เหตุใดถึงมีลูกสาวเหลือรอดอยู่

เห็นเซียวหนิงมีสีหน้าตกใจ เหลียนอีก็พูดต่อ

“ทุกคนต่างรู้ว่าเสด็จพ่อของข้าไร้ทายาท แต่ที่จริงมีข้าแล้ว ตอน

นั้นเมืองหลวงกำลังจะแตก มารดาข้าจึงพาข้าออกจากวัง และแอบ

หนีไปจากเมืองหลวง ไม่มีคนรู้ว่าข้ามีตัวตน

ต่อมามารดาพาข้าไปฮุ่ยโจว ไปคลอดข้าที่นั่น

ตั้งแต่ข้าจำความได้ ข้าไม่เคยเห็นมารดายิ้มสักครั้ง คิ้วของนาง

ไม่เคยคลายจากกัน ตอนเด็กๆ ข้าไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุใด ข้า

ถามมารดาซ ้าไปซ ้ามา นางก็มักจะตอบว่าข้ายังเด็ก ไม่รู้อะไร ชีวิต

หลังจากนั้นก็ยิ่งลำบากขึ้นทุกที

ปีที่ข้าอายุสิบสี่ปี สุขภาพของมารดาข้าก็เริ่มไม่ค่อยดี นางจึง

บอกทุกอย่างแก่ข้า

ข้าจึงรู้ว่าบิดาข้าเป็นใคร และเดิมทีข้ามาจากที่ใด

องค์หญิง ข้าไม่เกลียดท่าน แต่ไม่มีทางที่จะไม่เกลียดบิดามารดา

ของท่าน พวกเขาบีบให้เสด็จพ่อและเสด็จย่าของข้าต้องตาย ฆ่า

ครอบครัวตาของข้าทั้งครอบครัว ทำให้มารดาของข้าซึมเศร้าไป

ตลอดชีวิต ข้าเกลียดพวกเขา หลายปีมานี้ไม่มีวันใดที่ข้าไม่คิดจะแก้

แค้น

ความปรารถนาสุดท้ายของแม่ข้าคืออยากมาเห็นเมืองหลวงสัก

ครั้ง ข้าพานางมาเมืองหลวงแล้ว ไม่นานนางก็จากโลกนี้ไป

บนโลกนี้ข้าไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้ว ข้าจะต้องแก้แค้นแทนพวก

เขา แม้ว่าจะต้องตายไปพร้อมกัน เช่นนี้ข้าถึงจะมีหน้าไปพบบิดา

มารดาและบรรพบุรุษในปรโลกได้”

เรื่องราวของราชวงศ์ก่อนเซียวหนิงไม่รู้อะไรนัก แต่สิ่งที่ควรรู้ก็

รู้หมด นางนึกไม่ถึงว่าเหลียนอีจะเป็นองค์หญิงของราชวงศ์ก่อน

หากเปลี่ยนเป็นนาง นางก็คงจะแก้แค้นเช่นกัน ที่แท้สถานะของ

พวกนาง เป็นตัวกำหนดให้เป็นศัตรูกันเท่านั้น ตั้งแต่แรกแล้ว

“เจ้าเป็นเพียงผู้เดียวที่ยังมีชีวิตรอด พวกเขาคงหวังให้เจ้ามีชีวิตที่

ดีต่อไป ไม่ใช่มาแก้แค้น เหตุใดเจ้าจึงไม่ใช้ชีวิตอยู่ดีๆ เพื่อพวกเขา

เล่า”

เหลียนอีพูดต่อ

“มารดาข้าไม่ต้องการให้ข้าแก้แค้นจริงๆ นางบอกทุกอย่างแก่ข้า

เพื่อหวังให้ข้าจดจำบิดาไว้

ข้าไม่เสียใจสักนิดที่ทรยศต่อเจตนาของมารดา พวกเขาล้วนตาย

อย่างน่าอนาถ ข้าไม่สามารถทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรแล้วใช้ชีวิตอยู่

ต่อไป การแก้แค้นเป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะทำให้พวกเขา”

“เหลียนอี ข้าเข้าใจเจ้า เจ้าอยากแก้แค้นก็ไม่ผิด แต่ข้าจะเก็บเจ้า

ไว้ไม่ได้ เก็บเจ้าไว้ก็เหมือนเก็บอันตรายเอาไว้ให้เสด็จพ่อกับเสด็จ

แม่ ข้าขอโทษ”

ความหมายของเซียวหนิงชัดเจนมาก นางจะฆ่าเหลียนอี

แต่เหลียนอีกลับยิ้ม

“ข้าเตรียมใจไว้นานแล้ว และข้าก็ไม่โทษองค์หญิง ข้าวางยาพิษ

องค์หญิง องค์หญิงประทานสุราวิหคพิษให้ข้าสักจอกก็ย่อมได้ ถือ

ว่าเป็นการตอบแทนน ้าใจขององค์หญิง”

“เจ้าเคยใจเต้นเพราะอาอวี่หรือไม่ ข้าอยากฟังความจริง”

เซียวหนิงรู้ว่าเซียวอวี่พอจะชอบเหลียนอีอยู่บ้าง เพียงแต่เหลียน

อีเป็นคนนิ่งๆ มาตลอด ไม่กระตือรือร้น คำถามนี้ถือว่าถามแทน

เซียวอวี่ ถึงแม้ทั้งสองคนจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

เหลียนอีลังเลสักครู่ ในสมองมีใบหน้าที่หล่อเหลาปรากฏขึ้น

แวบหนึ่ง สุดท้ายก็ปฏิเสธ

“ไม่เคยเพคะ”

“ใครก็ได้ พาตัวนางไป มอบสุราวิหคพิษให้นาง”

เซียวหนิงไม่ถามอะไรอีก สั่งการลงไป ชุนฉินค่อนข้างตกใจ

เห็นเซียวหนิงทำหน้าขรึมก็ไม่กล้าถามมาก เซียวหนิงเป็นคนจิตใจ

ดีมาก ปกติหัวเราะเฮฮาเสมอ น้อยนักที่จะมีสีหน้าตึงเครียดเช่นนี้

นางไม่รู้ว่าเหลียนอีหาเรื่องอะไรเจ้านายของนาง ถึงขั้นส่งผลให้

ได้รับความตาย

เซียวหนิงพิงตั่งนอน ยังคงตกอยู่ในภวังค์ นางโดนพิษชนิด

ร้ายแรง เช่นนั้นนางจะทำเช่นไร เดิมทีนางวางแผนจะให้คำตอบมู่

หรงเซียงหนานวันนี้ บอกเขา ว่านางยินดีแต่งงานกับเขา ตอนนี้นาง

โดนวางยาพิษ นางควรจะทำอย่างไร

นางไม่กล้าเชื่อคำพูดของเหลียนอีง่ายๆ ในใจยังคงคิดว่าตนเอง

อาจจะมีโชคดี จึงให้คนไปตามหมอหลวงสวีซึ่งเป็นหมอที่ฝีมือดี

ที่สุดมาวินิจฉัยอาการให้นาง

หลังจากจับชีพจรแล้ว คิ้วของหมอหลวงสวีก็ขมวดแน่น สีหน้า

ตึงเครียดอย่างยิ่ง เมื่อเซียวหนิงให้ชุนฉินอยู่ด้วยเพียงคนเดียวแล้ว

ถึงได้เอ่ยปากถาม

“หมอหลวงสวี นี่เป็นพิษไร้เยื่อใยใช่หรือไม่”