ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 777 ตอนพิเศษ องค์หญิงราชวงศ์ก่อน

“ชุนฉิน ไปเรียกเหลียนอีเข้ามาที”

เซียวหนิงเช็ดรอยเลือดที่มุมปาก เก็บผ้าเช็ดหน้า ตะโกนไปนอก

ห้อง

“เพคะ องค์หญิง”

ชุนฉินตอบ แล้วรีบไปเรียกเหลียนอี

เหลียนอีเดินเข้ามา ดูเหมือนจะคาดเอาไว้แล้วว่าเซียวหนิงจะ

เรียกตนมา เข้ามาแล้วนางก็ก้มหน้า ไม่ได้เงยหน้ามองเซียวหนิง

“เหตุใดไม่กล้ามองหน้าข้า เหลียนอี เจ้าเป็นคนวางยาพิษใช่

หรือไม่”

เซียวหนิงเห็นเหลียนอีมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ก็ยิ่งมั่นใจข้อสันนิษฐาน

ของตนเอง หากขนมไส้ตะเกียงเหล่านั้นมีพิษ เช่นนั้นเป้าหมายของ

เหลียนอีก็คือเสด็จแม่ของนาง

ขนมไส้ตะเกียงนั้นเหลียนอีเป็นคนเตือนให้เซียวหนิงเอาไปให้

เซียวหนิงไว้ใจเหลียนอี ดังนั้นจึงไม่ได้คิดมาก ปล่อยให้เรื่องนี้เป็น

หน้าที่ของเหลียนอี

นึกไม่ถึงว่านางจะแอบซ่อนเจตนาชั่วเอาไว้ คิดใช้นางเพื่อทำร้าย

มารดาของนาง หากเสด็จแม่ของนางกินขนมไส้ตะเกียงเหล่านั้นเข้า

ไปจริงๆ ผลที่ตามมาไม่อยากจะคิด ในท้องนางยังมีครรภ์อยู่ด้วย

นางคิดไม่ตก เหตุใดเหลียนอีต้องทำเช่นนี้

หรือว่าทั้งหมดนี้จะเป็นแผนที่วางมาตั้งแต่เริ่มต้น

เซียวหนิงยิ่งคิดยิ่งกลัว และยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ในแววตาแฝงไป

ด้วยโทสะ มองเหลียนอีอยู่เช่นนั้น รอให้เหลียนอีเอ่ยปาก

“ขอประทานอภัยเพคะ องค์หญิง ข้าเป็นคนวางยาพิษเองเพคะ”

“เจ้า…เจ้าช่างบังอาจนักนะ ข้ากับอาอวี่ช่วยเจ้าด้วยเจตนาดี เจ้ายัง

กล้าหลอกใช้พวกเรา เหตุใดเจ้าต้องวางแผนทำร้ายเสด็จแม่ของข้า

นางกับเจ้ามิได้มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ในท้องนางยังอุ้มครรภ์

อยู่ด้วย เจ้าช่างโหดเ**้้ยมนัก”

เซียวหนิงเสียใจอย่างยิ่ง ความเมตตาเพียงครั้งเดียว เกือบจะทำ

ร้ายหลิงอวี้จื้อถึงตาย เหลียนอีก็ไม่ธรรมดาจริงๆ นิ่งสงบเหลือเกิน

ไม่เคยเผยให้เห็นเจตนาที่แท้จริงของตนเอง รอเวลาให้นางพาไป

ตำหนักจาวหยางถึงได้ลงมือ วันนี้หากไม่ใช่เพราะหลิงอวี้จื้อกินอิ่ม

แล้ว นางจะต้องกินขนมไส้ตะเกียงที่นางส่งไปให้แน่นอน ถึงเวลา

นั้น…

ในลำคอของเซียวหนิงรู้สึกเย็นเป็นระยะๆ หลิงอวี้จื้อโชคดีที่

รอดพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด หากหลิงอวี้จื้อกับเด็กในท้องนางเป็น

อะไรไปเพราะเหตุนี้ เซียวหนิงคงจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอด

ชีวิต

เหลียนอีรู้ว่าตนเองหนีไม่พ้นแล้ว และไม่มีโอกาสอีกแล้ว นาง

ทำเรื่องนี้ เดิมทีก็มีเพียงโอกาสเดียวเท่านั้น ดูท่าแล้วสวรรค์คง

ช่วยหลิงอวี้จื้อไว้ ไม่อยากให้นางตาย

เหลียนอีรู้สึกผิดต่อเซียวหนิง นางคุกเข่ากับพื้น

“ข้าไม่เคยคิดทำร้ายองค์หญิงเลยเพคะ”

“เจ้าไม่เคยคิดเอาชีวิตข้า แต่หลอกใช้ข้าเอาชีวิตมารดาของข้าเอง

นี่รับไม่ได้ยิ่งกว่าเอาชีวิตข้าเองเสียอีก เหลียนอีนะเหลียนอี เจ้าเข้า

วังมาแล้ว ข้าก็ดูแลเจ้าทุกอย่าง นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนประเภท

นี้ ยาถอนพิษอยู่ที่ใด รีบเอามาให้ข้า”

“ข้าก็อยากช่วยองค์หญิง แต่ครั้งนี้ข้ามีเจตนาฆ่าให้ตาย ดังนั้นจึง

ไม่มียาถอนพิษเพคะ”

“เจ้า…”

“พิษนี้เรียกว่าพิษไร้เยื่อใย เป็นพิษปลุกเสก เมื่อโดนพิษนี้แล้วก็

ร่างกายจะค่อยๆ ทรุดโทรมลงจนตาย หากมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับใคร

พิษนี้ก็จะติดไปถึงอีกคนด้วย พิษจะออกฤทธิ์ภายในหนึ่งเดือน”

เซียวหนิงรู้สึกเย็นวาบ ดังนั้นเป้าหมายของเหลียนอีมิใช่แค่เสด็จ

แม่ของนางเท่านั้น ยังมีเสด็จพ่อด้วย

นางจะฆ่าประมุขของประเทศ หรือว่านางจะเป็นหญิงกบฎ

เซียวหนิงสันนิษฐานเช่นนี้

ขณะนี้เหลียนอีสงบนิ่งมาก มีท่าทีพร้อมให้เซียวหนิงจัดการ

อย่างไรก็ได้

“เป้าหมายของข้ามิใช่องค์หญิงด้วยซ ้า แต่ก็ปล่อยให้องค์หญิง

เป็นเกราะกำบังแก่พวกเขา นี่ก็เป็นชะตาชีวิต องค์หญิงเป็นบุตรสาว

ที่พวกเขารักใคร่เอ็นดูที่สุด หากคิดอีกแง่ก็ถือว่าช่วยชำระหนี้แทน

บิดามารดา ข้าขอประทานอภัยองค์หญิง แต่ข้าไม่เสียใจที่ทำลงไป”

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

“พ่อของข้าชื่อเฉินมั่วฉือ ย่าของข้าชื่อมู่หรงกวานเย่ว์ มารดา

แท้ๆ ของข้าแช่หลิน องค์หญิงคงเดาได้แล้วกระมังว่าข้าเป็นใคร!

หากไม่มีเสด็จพ่อของเจ้า ข้าก็คงเป็นเจ้าในตอนนี้”

——

[1] ขนมทำจากแป้งข้าวเหนียว น ้าตาล น ้ามันหมู และอบเชย มี

รูปร่างเป็นเส้นสีขาวคล้ายไส้ตะเกียง สามารถขดเป็นวงกลมได้โดย

ไม่ขาด และยังสามารถจุดไฟได้ ทำให้กลิ่นอบเชยหอมกระจาย

อ