ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 770 ตอนพิเศษ ความประหลาดใจอันน่ายินดีที่เหนือ ความคาดหมาย
- Home
- All Mangas
- ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที
- ตอนที่ 770 ตอนพิเศษ ความประหลาดใจอันน่ายินดีที่เหนือ ความคาดหมาย
ตอนที่ 770 ตอนพิเศษ : ความประหลาดใจอันน่ายินดีที่เหนือ
ความคาดหมาย
“คุณหนูเป็น…”
“ใช่ ข้าเป็นคนในวัง หากเจ้ายินดีเข้าวัง ข้าก็จะพาเจ้าเข้าวัง ชีวิต
ในวังอาจจะค่อนข้างน่าเบื่อ และไม่อิสระนักเหมือนอยู่ข้างนอก เจ้า
คิดให้ดี ๆ”
เหลียนอีพิจารณาสักคู่ ก็พยักหน้าอย่างเร็ว
“ข้ายินดีเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าอยู่ตัวคนเดียว ไม่ต้องห่วงเรื่องใด
เหมือนกับที่คุณหนูพูด ข้างนอกมีผู้ชายมากมายที่โลภในความงาม
ของข้า ข้าต่อต้านมิได้เลย วันนี้หากไม่ได้พวกท่านยื่นมือเข้าช่วย ข้า
ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกลายเป็นเช่นไร ข้ายินดีเข้าวังกับคุณหนูเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี ข้าควรกลับแล้ว ข้าจะพาเจ้าเข้าวัง ณ บัดนี้”
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนู”
รู้ว่าเซียวหนิงจะพาเหลียนอีเข้าวัง เซียวอวี่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ถึงแม้เซียวอวี่จะรู้สึกดีกับเหลียนอี แต่เซียวอวี่เป็นคนที่ทำการ
ใด ๆ ต้องรอบคอบระวังตัวอย่างยิ่ง เขาสั่งการให้คนไปสืบประวัติ
ของเหลียนอีทันที อย่างไรก็เป็นคนที่จะเอาเข้าวัง เรื่องเช่นนี้จะ
สะเพร่ามิได้
เมื่อเหลียนอีเข้าวังมาแล้ว เซียวหนิงก็จัดให้เหลียนอีเป็นสาวใช้
ในวังอยู่กับตนเอง เรื่องที่เซียวอวี่ให้สืบค้นประวัติของเหลียนอี ไม่
นานก็ได้ข้อมูล เป็นอย่างที่นางบอกจริง ๆ แม่ของนางป่วยตายไป
แล้วเมื่อหลายวันก่อน ส่วนเรื่องทางฮุ่ยโจวจำเป็นต้องใช้เวลาถึงจะ
สืบออกมาได้
รู้ว่าประวัติของเหลียนอีไม่มีปัญหาแล้ว เซียวอวี่ก็ผ่อนคลาย
ความระมัดระวังที่มีต่อเหลียนอี ทุกครั้งที่มาเยี่ยมเซียวหนิงก็จะ
พูดคุยกับเหลียนอีไม่กี่ประโยค
วันนี้ เซียวหนิงกำลังเอนตัวรับแสงแดดอยู่บนเก้าอี้หวาย จู่ ๆ ชุน
ฉินก็วิ่งมาอย่างดีอกดีใจ วิ่งมาจนหายใจหอบ
“องค์หญิงเพคะ มู่หรงฮูหยินกับคุณชายมู่หรงมาแล้วเพคะ”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ”
เซียวหนิงกระโดดขึ้นจากเก้าอี้หวายทันที ทั้งตกใจทั้งดีใจ และ
ยังไม่ค่อยกล้าเชื่อหูตนเอง จึงซักถามอีกครั้ง
“ชุนฉิน เจ้าพูดสิ่งที่พูดไปเมื่อครู่อีกครั้งหนึ่งซิ”
“องค์หญิงไม่ต้องรีบร้อนเพคะ เมื่อครู่บ่าวทราบข่าวว่า มู่หรงฮู
หยินกับคุณชายมู่หรงเข้าวังมาแล้ว ตอนนี้อยู่ในตำหนักจาวหยางเจ้า
ค่ะ”
ชุนฉินรู้ใจเซียวหนิง ทราบข่าวแล้วรีบมารายงานเซียวหนิงทันที
ปฏิกิริยาของเซียวหนิงเหมือนที่นางจินตนาการไว้อย่างไรอย่างนั้น
เซียวหนิงทั้งอยากยิ้มและอยากร้องไห้ รอมานานหลายวันไม่มี
ข่าวคราวเลย นางนึกว่ามู่หรงเซียงหนานคงจะไม่มาเสียแล้ว นึกไม่
ถึงว่ามู่หรงเซียงหนานจะมาจริง ๆ เขามาแล้ว แสดงว่าเขาก็มีใจให้
ตนหรือไม่
“องค์หญิง เป็นอะไรไปเพคะ”
เหลียนอีที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเซียวหนิงทั้งอยากจะร้องไห้และ
อยากจะยิ้มด้วย จึงถามด้วยสีหน้างุนงง
“ไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไร ข้าเพียงแต่ดีใจเท่านั้น ชุนฉิน เจ้าไป
ตำหนักจาวหยางกับข้าที”
“หา…พวกเราไปเพลานี้หรือเพคะ องค์หญิง เช่นนี้ก็แสดงว่าพวก
เรารีบร้อนเกินไปสิเพคะ บ่าวคิดว่าองค์หญิงควรจะสงวนท่าทีไว้
สักหน่อยเถิดเพคะ”
เซียวหนิงไม่เห็นด้วย
“มีอะไรน่าสงวนท่าที ข้าก็ร้อนใจจริง ๆ นี่ ข้าอยากพบพี่เซียง
หนานเพลานี้แหละ ไปเถิด!”
พูดจบเซียวหนิงก็เดินไปแล้ว นางเดินไวมาก ชุนฉินเพิ่งจะ
หายใจได้ตามปกติ ตะโกนจากด้านหลัง
“องค์หญิง ช้าหน่อยเพคะ รอบ่าวด้วย”
นายบ่าวหายลับไปจากในเรือนอย่างรวดเร็ว เหลียนอีมอง
ตามหลังเซียวหนิง แววตาค่อนข้างซับซ้อน
หลายวันมานี้นางอยู่กับเซียวหนิงทุกวันเช้าจรดเย็น นางรู้ว่า
เซียวหนิงเป็นหญิงสาวที่ดีมาก นี่ทำให้นางรู้สึกจิตใจสั่นคลอน แต่
ไม่นานความสับสนในแววตาก็สลายไป
ไม่ได้ ต้องทำเรื่องเหล่านั้นให้ได้ ความเกลียดชังที่ฝังลึก นางจะ
ลืมไม่ได้ ถึงแม้เซียวหนิงจะเป็นคนดี ทั้งหมดนี้ก็ไม่เกี่ยวกับนาง จะ
โทษก็ต้องโทษที่นางมีบิดามารดาเช่นนั้น
เซียวหนิงเดินไปตำหนักจ้าวหยางอย่างเร็วไว นางเดินสาวเท้า
เร็วๆ ตลอดทาง ความเร็ว เร็วกว่าปกติเท่าตัว เมื่อไปถึงตำหนัก
จ้าวหยางจริงๆ แล้ว เซียวหนิงก็ใจเต้นเร็วมาก รู้สึกเหมือนใจจะ
กระดอนออกจากอก