ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 771 ตอนพิเศษ พบสหายเก่า

นางเอามือทาบอก ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ลงไป สามารถสัมผัสถึง

เสียงใจเต้นที่รัวแรง

สาวใช้ตำหนักจ้าวหยางเห็นเซียวหนิงมาก็จะไปรายงาน เซียวห

นิงโบกมือ เป็นสัญญาณให้สาวใช้ไม่ต้องส่งเสียง นางค่อยๆ เดินไป

ถึงด้านนอกธรณีประตู มองเห็นจูจิ่นกับมู่หรงเซียงหนานที่นั่งอยู่

ข้างใน แต่ไม่ได้เข้าไปทันที

สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ตัวมู่หรงนี่อวิ๋น เขามาแล้วจริง ๆ คิด

ไปคิดมา ก็ทนไม่ไหวยิ้มออกมา

“หนิงเอ๋อร์ ในเมื่อมาแล้วก็เข้ามาเถิด! แอบๆ ซ่อนๆ อยู่ตรงธรณี

ประตูเพื่ออะไรกัน”

จู่ ๆ เสียงของหลิงอวี้จื้อก็ดังแว่วมา ได้ยินหลิงอวี้จื้อพูด เซียวห

นิงก็เก็บรอยยิ้ม ยกขาก้าวเข้าไป

ทั้งจู่จิ่นและมู่หรงเซียงหนานอยู่กันครบ นางทำความเคารพหลิ

งอวี้จื้ออย่างเรียบร้อยตามระเบียบ

“คารวะเสด็จแม่เพคะ”

เซียวหนิงมองมู่หรงเซียงหนานอีกครั้ง มู่หรงเซียงหนานก็ดีใจ

เขาพบว่า เมื่อเซียวหนิงไปแล้ว เขาก็คิดถึงนางมาก เขาไม่เคยรู้

รสชาติของการคิดถึงใครมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดถึงใคร

เช่นนี้

“ระยะนี้องค์หญิงดูเหมือนจะผอมลงไม่น้อยนะเพคะ”

จูจิ่นพินิจพิเคราะห์เซียวหนิง แล้วเอ่ยปากพูดขึ้น

“ระยะนี้ข้ามีอาการแพ้ครรภ์ ไม่ค่อยเจริญอาหาร ลูกคนนี้กตัญญู

นัก คงจะได้รับผลกระทบจากข้า จึงไม่ค่อยเจริญอาหารเช่นกัน”

หลิงอวี้จื้อพูดขณะยิ้มตาหยี

“น้าจู พวกท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ”

ถึงแม้จะเดาเจตนาที่มู่หรงเซียงหนานเดินทางมาได้ แต่เขาไม่เอ่ย

ออกมาเอง นางจึงได้แต่ทำเป็นไม่รู้ นางยังคงมีความหยิ่งทะนงตรง

นี้อยู่ นางสารภาพรักกับมู่หรงเซียงหนานไปนานแล้ว มู่หรงเซียง

หนานย่อมเข้าใจความคิดของนาง

“ข้ากับเสด็จแม่ของเจ้าไม่ได้พบหน้ากันนานแล้ว จึงมาเยี่ยม

สหายเก่า”

จูจิ่นพูดยิ้ม ๆ เรื่องเช่นนี้ปล่อยให้มู่หรงเซียงหนานกับเซียวหนิง

พูดกันเองก็แล้วกัน นางไม่เข้าไปร่วมด้วย

“อาจิ่น ข้านึกว่าเจ้าลืมไปแล้วว่าบนโลกนี้ยังมีคนเช่นข้า ตั้งยี่สิบ

ปีแล้ว”

หลิงอวี้จื้อบ่น พูดจบสายตาก็ไปตกอยู่ที่มู่หรงเซียงหนาน

มู่หรงเซียงหนานนอกจากทำความเคารพเมื่อตอนเข้าประตู

มาแล้ว จากนั้นก็ไม่เอ่ยปากพูดอะไร ยี่สิบปีก่อน มู่หรงเซียงหนาน

ยังเป็นเด็กอายุไม่ถึงห้าขวบเต็ม เขาที่โตเป็นผู้ใหญ่ในตอนนี้ยิ่ง

เหมือนมู่หรงนี่อวิ๋นมากขึ้น พ่อลูกสองคนนี้เหมือนกันราวกับแกะ

ออกมาจากพิมพ์เดียวกัน

เห็นมู่หรงเซียงหนาน หลิงอวี้จื้อก็นึกถึงมู่หรงนี่อวิ๋น นึกถึง

เรื่องราวมากมายในอดีต เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ พริบตาเดียวก็ผ่านไป

หลายปีเพียงนี้แล้ว

นี่อวิ๋น เจ้าเห็นแล้วหรือยัง นึกไม่ถึงว่าลูกของพวกเราจะรักกัน

เสียแล้ว เจ้าว่านี่เป็นพรมลิขิตหรือไม่

“ข้าจะลืมใครก็ได้แต่ไม่มีวันลืมเจ้า อวี้จื้อ ข้าพาเซียงหนานมา

เพื่อกล่าวขอบคุณเจ้า”

“พูดอะไรไร้สาระ เซียงหนานก็เป็นหลานชายคนโตของข้า

เช่นกัน”

หลิงอวี้จื้อมีสติกลับมา น ้าเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง

“เซียงหนาน เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่ ยี่สิบปีก่อนพวกเราเคยพบกัน

แล้ว”

มู่หรงเซียงหนานจำหลิงอวี้จื้อได้แน่นอน เรื่องราวในตอนนั้น

เขาจำได้ชัดเจนดี ยี่สิบปีมานี้ฝันเห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นนับครั้ง

ไม่ถ้วน เขารู้ว่าหากไม่ใช่เพราะหลิงอวี้จื้อ ตัวเองก็คงตายไปแล้ว

นางเป็นคนช่วยตนเองไว้

“จำได้พ่ะย่ะค่ะ บุญคุณที่ฮองเฮาทรงช่วยชีวิตไว้ กระหม่อมจำ

ไปตลอดชีวิต”

หาโอกาสยากนักที่มู่หรงเซียงหนานจะพูดกับหลิงอวี้จื้อได้ยาว

เช่นนี้

หลิงอวี้จื้อยิ้มพูดว่า

“เจ้ากับพ่อแม่ของเจ้าล้วนเป็นสหายของข้า ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่อง

เหล่านี้แล้ว หนิงเอ๋อร์ เจ้าพาเซียงหนานไปเดินเล่นเถิด ข้ากับป้าจู

ของเจ้าจะสนทนากันตามลำพัง”

หลิงอวี้จื้อรู้ว่าเซียวหนิงนั่งไม่ติดแล้ว คนหนุ่มสาวทั้งสองคงมี

เรื่องมากมายที่อ